نیامدن احمدینژاد را جدی نگیرید
فرهاد بدرقه
دکتر احمدینژاد بنا به دلایلی مجوز حضور در انتخابات ریاستجمهوری آینده را کسب نکرد و این اتفاق نامنتظره در شرایطی که آقای احمدینژاد، خود را برای حضوری فعال در عرصه رقابت سیاسی آماده میکرد، قطبهای موجود در کشور را به ماتم و شادیای متقابل دلمشغول کرد. از این فضای دوقطبی کناره میگیرم و با توجه به شرایط سیاسی حاکم در کشور به مسئله نیامدن آقای احمدینژاد میپردازم. دراینباره سؤالاتی وجود دارد که پاسخگویی به آنها شاید زوایای تاریک این ماجرا را اندکی روشن کند. سؤالاتی مانند اینکه اصولا شرایط لازم برای حضور آقای احمدینژاد در انتخابات پیشرو فراهم بود یا نه؟ فضای یأسآلود بهارثرسیده آغشته به رنگ تعدیل و تدبیر و امید، شرایط بد اقتصادی حاکم بر کشور، کارنامه سیاست خارجه منتهیشده به برجام، جدای از وعدههای خروج از رکود اقتصادی ناملموس دولت یازدهم، ظهور احمدینژادی با شعارهای پوپولیستی و آرمانگرایانه را طلب میکرد. پس به ظاهر همه شرایط برای حضور آقای احمدینژاد در انتخابات پیشرو فراهم بود؛ اما سنت چرخش قدرت، اقناع هواداران دولت یازدهم دراینباره که این دولت مظلوم است و وارث مشکلات دولت قبل بوده و حمایت جدی مجدد اصلاحطلبان و ائتلاف امید از آقای روحانی، عرصه را برای حضور پیشبینیشدنی آقای احمدینژاد تنگ کرده بود. با وجود این سفرهای انتخاباتی احمدینژاد و جنگ رسانهای درباره حضور او در انتخابات، نمایشی برای آمدنش بود. پس چرا نیامد؟ و سؤال بعد اینکه جریان احمدینژادی در ادامه در انتظار چگونه شرایطی است؟ دولت یازدهم در کنار هجمه سنگین تبلیغاتی گروههای رقیب با بیتدبیری و ضعف بعضی از وزرای کابینهاش که یک نمونه آن در جریان رد صلاحیت کاندیدای فهرست امید، بعد از مشخصشدن نتیجه انتخابات دیده شد و جلوههای دیگرش در مواردی مانند لغو زنجیرهای سخنرانیها و کنسرتهای دارای مجوز، باعث القای حس ناامیدی از جریان اعتدال شده، با خطر ریزش آرای آقای روحانی مواجه بود؛ اما با وجود این، امید حمایت جدی مجدد حامیان جریان اعتدال و زمان اندک چهارساله عملکرد دولت یازدهم فرصت بهرهبرداری کافی احمدینژادیها از این ریزش آرا را میگیرد. پس جریان احمدینژادی که به ضرورت سیاسی جریان اعتدال واقف است، به دنبال تکدورهایکردن این جریان نمیرود. از سوی دیگر به نظر میرسد که جریان اعتدال پس از دو دوره دولت آقای روحانی، عمر سیاسی عملی زیادی هم نخواهد داشت. با این محاسبات، شاید منطقی به نظر برسد که احمدینژادیها با رهاکردن این دوره از انتخابات به فکر انتخابات دور سیزدهم باشند؛ چراکه در دولت دوازدهم با توجه به حمایت اصلاحطلبان از دولت یازدهم و نبود رقیب جدی آن مانند آقای احمدینژاد، جریان اعتدالی و دولت آقای روحانی شانس بسیار بالایی برای ادامه حیات سیاسی خواهد داشت. پس تحمل این ضرورت سیاسی برای یک دوره چهارساله دیگر برای جریان احمدینژادی خالی از فایده نیست؛ چراکه اگر در ادامه کار دولت دوازدهم، در وضعیت سیاست داخلی و خارجی فعلی کشور تغییرات محسوس، ملموس و رضایتبخشی اتفاق نیفتد، مطمئنا هجمه بیامان رسانههای جریانهای مقابل دولت در همسویی با ناامیدی دوباره مردم از عملکرد دوباره اعتدالیون منجر به ریزش اقبال افکار عمومی از تفکر اعتدالی و حامیان «تکرارگوی» دولت اعتدال خواهد شد. انصراف عارف به نفع آقای روحانی از انتخابات ریاستجمهوری سال 1392 و همچنین حمایت جریان اصلاحطلبی از برجام و فهرستهای ائتلاف امید، عامه مردم را متوجه این مسئله کرد که اعتدالیون قدرتگرفتن خود را مدیون اصلاحطلبان هستند. سیاستی که جریان احمدینژادی در پیش گرفته، احتمالا این است که فعلا، موقتا و برای تنها یک دوره، از فضای مستقیم رقابتهای سیاسی دور بماند و آنگاه که فضای دلخواه و ایدهآلشان آماده شد و از اعتبار واژه «امید» تنها لفظ آن و از «تکرار امید»، بیاعتباری «تکرار» باقی ماند، با قدرت هرچه بیشتر به عرصه انتخابات میآید. شاهد این ادعا را میتوان در سفرهای انتخاباتی آقای احمدینژاد، جنگ تبلیغاتی پیرامون حضور ایشان و جو رسانهای بعد از نیامدنشان، که هر سه، با دادن چهرهای درحال بازگشت به او، عده زیادی را مشتاق و ملتمس حضورش نشان میدهد، دید. ازآنجاکه این جریان به دنبال بهابتذالکشاندن و بیاثرکردن الگوی راهبردی و جریانساز «تکرار امید» است، این اتفاق را هشدار میدهم؛ زیرا آقای احمدینژاد در نامهاش خطاب به رهبر معظم انقلاب نوشته: (برنامهای برای حضور در عرصه رقابتهای انتخاباتی سال «آینده» ندارم.) و با این تأکید روی انتخابات آینده، درواقع به جریانهای رقیبش در انتخابات دور سیزدهم، هشدار داده است. این هشدار جدی است تا جریان اصلاحطلبی و اعتدالی مواظب باشند که اولا: زمینههای شرایط ایدهآل و دلخواه جریان رقیبشان را برای انتخابات ریاستجمهوری فراهم نکنند و ثانیا: ازآنجاکه انتخابات ریاستجمهوری دوره سیزدهم میتواند پایان عمر سیاسی عملی جریان اعتدال باشد، جریان اصلاحطلبی باید برای رویارویی با جریان احمدینژادی که خودشان را برای دوره سیزدهم انتخابات ریاستجمهوری آماده میکنند، چارهای بیندیشند. جریان اصلاحطلبی برای ادامه حیات سیاسی و حضور دوباره قدرتمندانه خود در دایره قدرت باید هشدار احمدینژاد را جدی بگیرد و برای دور سیزدهم انتخابات ریاستجمهوری به فکر نیرویی قویتر از شخص آقای احمدینژاد باشد چراکه جریان «احمدینژادی» اینبار برای ضربه فنی رقیبش خواهد آمد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.