دلا خون شو، خون ببار!
مریم پیمان
یک، دو، سه. قطرههای سرم آرام و بیعجله، وارد رگها میشوند. چشمهای تار در بیرنگی فضا، نوری را تشخیص میدهند. قلب با هر قطره اضطراب را به سلولها تزریق میکند و ترس از ندیدن در آنها جای میگیرد. «کاش! یک نفر مبتلا به اماس را میدیدم که هنوز میتوانست ببیند». دخترک وحشتزده است. به خود میپیچد از درد سر و بیتاب شده برای واژگان امید و ایستادگی از زبان یک دوست؛ این روزها هر دم با یاد او بازدم میشود. بعضیها استادِ در خاطر ماندنند. میآیند، از دور نگاهت میکنند و بهآرامی تو را وادار به حرکت میکنند. خوبیها و بدیهایشان را در خاطر جا میگذارند و یاد میدهند که باید رفت. تپش دارم. به آسمان خیره میشوم؛ «ببار ای بارون! ، ببار/ با دلم گریه کن، خون ببار/ در شبای تیره چون زلف یار/ بهر لیلی چو مجنون ببار» یک، دو، سه. ثانیهها نمیگذرند. صدای آنها بلندتر از همیشه اتاق را پر میکند. از آوای تکراری زندگی چنان خستهام که هیچ راهی برای تغییر روزها و شبها نمیبینم. یک، دو، سه. صدای پیامهای خبری یکی پس از دیگری در خانه میپیچد. دیروز، امروز، فردا. شباهتها بسیار است. فرقی ندارند ثانیهها، دقیقهها، ساعتها و روزها. فقط شب با روز در نبود نور متفاوت است و میزان ثانیهها. یک، دو، سه. صدای نفسها یکی پس از دیگری روی پوستم مینشیند. پیامها را میخواندم. شعر، متن، خبر. شب از نیمه گذشت؛ اما به عقب بازگشت. گیج شدم. تاریخ یک بار به فردا رفت و دوباره امروز را ثبت کرد. متن به شعر تبدیل شد. رنگ زندگی تغییر کرد و معنای آن. زمان ارزشمند شد و لب شاکر به بازگشت زمان. چه لحظه شیرینی بود آغاز امید! عجله برای بودن، فرار از تکرار و تلاش برای تغییر. یک، دو، سه. با انگشتم روی میز میزنم. با پاککردن نشانهها، هیچ چیز تغییر نمیکند. با پاککردن چند خط شعر و احوالپرسی خاطرهای از ذهن زدوده نمیشود. یک، دو، سه. سه درد بهجای یک یا دو درد چه فرقی میکند؟ وقتی خبری از «او» نیست، فرقی ندارد. همانطور که با یک درد میگذشت، حالا با سه درد میگذرد. سه سال، سه ماه، سه هفته و... بر من سه قرن گذشته است؛ «داد و بیداد از این روزگار/ ماهُ دادن به شبهای تار». یک، دو، سه. سهضرب وهمناک طبل کوچه را پر میکند و قویتر از همیشه شنیده میشود. گوشهای گرفته تنها صدای آهنگینی را تشخیص میدهند. نبودن «او» با هر ضربه اضطراب را به سلولها تزریق میکند و ترس از نشنیدن با صدای سنج در هم میآمیزد. وحشتزدهام. بهدنبال اجابت اضطرارم. زیر سقف این شهر همه حسابهایم را صاف کردهام. «او» کی حسابهایش را صاف خواهد کرد؟ به من یک بغل آرامش بدهکار است. به خود میپیچم از سِر بودن و گیجی سر و دستها. به جمعیت شاد جوانان سیاهپوش خیره میشوم؛ «دلا! خون شو، خون ببار/ بر کوه و دشت و هامون ببار/ به سرخی لبای سرخ یار/ به یاد عاشقای این دیار/ به داغ عاشقای بیمزار، ای بارون!»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.