من نماینده وزارت ورزش هستم
نویسنده: سعید علیآبادی
داستان عجیبی است این مقوله پیچیده انتخابات؛ از یک طرف همه کاندیداها به دنبال دلیل و برهان هستند که نظرکرده وزارت ورزش هستند و از طرفی وزارت ورزش همیشه و همهجا رسما اعلام کرده که انتخابات در فضای دموکراتیک برگزار میشود و از کاندیدای خاصی حمایت نکرده و نمیکند (هرچند که میدانیم گهگاه برخی مدیران یا کارشناسان ستادی وزارت ورزش به اجتهاد خودشان، رأسا اقدام به تماس با مدیران کل یا رؤسای هیأتها میکنند؛ اما عموما این کار هم غیرقانونی بوده و نهتنها تأثیری آنچنانی بر سرنوشت انتخابات نداشته، چه بسا تأثیر عکس نیز داشته باشد). در این مدت بهعنوان یک متخصص ورزشی در انتخابات ژیمناستیک شرکت کردهام و تا امروز چیزهایی دیده و شنیدهام که در قوطی هیچ عطاری پیدا نمیشود. بهعنوان یک شاهد اعتراف میکنم شائبه دخالت وزارت ورزش در انتخابات دیگر فدراسیونها هم اگر مثل دخالت در «انتخابات ژیمناستیک» باشد، باید اقرار کرد که محمود گودرزی، وزیر ورزش و نصرالله سجادی، معاون قهرمانی او در بحث انتخابات بسیار پاکدست عمل کردهاند؛ چراکه کاندیدا خودشان شایعه حمایتشدنشان را دامن میزنند و عموما بسیاری از آنها حتی از نزدیک یک بار هم وزیر و معاونانش را ندیدهاند! اکنون چرا کاندیداها فکر میکنند اگر اثبات کنند حمایت وزارتخانه با آنهاست، حتما رأی خواهند آورد، الله اعلم. درحالیکه جنس دغدغههای اعضای مجمع واقعا متفاوت است. با احترام به همه رقبای عزیز و آرزوی موفقیت برایشان عرض میکنم در همین دوره بنده بهشخصه شنیده و دیدهام چندین کاندیدا از جناحها و طرز فکرهای مختلف، هرکدام خود را نامزد حمایتشده وزارت ورزش معرفی کردهاند و معتقدند که با اصرار وزارتخانه و برای تحول ژیمناستیک به گود انتخابات پا گذاشتهاند. بیچاره آن رئیس هیأتی که باید هر روز سخنان تقریبا مشابه و تکراری نامزدهای محترم را بشنود و به حکم ادب هم مجبور به تأیید شفاهی این اظهارات است. این در حالی است که رؤسای هیأتها به فکر حداقلها برای توسعه ژیمناستیک استان خود هستند، نه حل معمای پیچیده حمایتکردن یا نکردن وزارت ورزش از یک کاندیدا. بر فرض هم که وزارت ورزش از یک کاندیدا حمایت کند. با توجه به وضعیت اقتصادی کشور، مگر این حمایت چقدر میتواند ادامه داشته باشد؟ آیا این حمایت بهتنهایی برای توسعه پایدار ژیمناستیک کافیست؟ وزارت ورزش خود به دنبال استقلال مالی فدراسیونهاست و آنها را مکلف کرده که بیش از 50درصد هزینههای خود را از طریق حامیان مالی جذب کنند؛ چراکه در تمام دنیا نیز همین رویه مرسوم است و ورزش با بودجه دولتی بهتنهایی راه به جایی نمیبرد. درحالیکه رؤسای هیأتها که از روزمرگی، نبود سیستم جامع مدیریتی، تبعیضها و بیبرنامگیهای ژیمناستیک خسته شدهاند و منتظر شنیدن حرفی نو و برنامهای عملیاتی از کاندیداهای محترم هستند. آنها به دنبال تولید پایدار ثروت در ژیمناستیک و استقلال مالی این رشته هستند. بسیاری از هیأتها از سال گذشته بیشتر از یک میلیون تومان پول از فدراسیون دریافت نکردهاند و کمرشان زیر اجاره سنگین، پول آب و برق و گاز و دستمزد مربی و کارگر تنها سالن تخصصی ژیمناستیک استانشان خم شده. متأسفانه رقبای من بهعنوان نامزدهای انتخابات ژیمناستیک به دنبال اثبات حمایت قاطع وزیر ورزش از خودشان هستند. در اینجا به نظر میرسد وزارت ورزش باید جلوی این سوءاستفادهها را بگیرد. بیشتر از همه شخص وزیر میتواند این خلأ را پوشش دهد. راهکار عملیاتی، هرچند که مرسوم نیست؛ اما از وزیر محترم ورزش درخواست میشود مثل فدراسیون دوومیدانی که شخصا حضور پیدا کرده و جلوی سوءاستفاده از نام وزارت ورزش را گرفتند، لطفا در انتخابات ژیمناستیک هم حضور یافته و خطاب به من و بقیه کاندیداها بفرمایید که به هیچکس قولی ندادهاید و هیچکس زیر چتر حمایتی شما قرار ندارد. امیدواریم روزی برسد که دروغ، تخریب رقبا و وعدههای غیرعملی از فرهنگ انتخابات فدراسیونها بخت بربندد و شاهد ایجاد فضایی سالم و منطبق بر استانداردهای اخلاقی در همه عرصههای انتخاباتی باشیم انشاءالله.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.