|

مناظره آمریکا یا جویبار خون در حلب

امیلی امرایی: هنوز30 پزشک در بخش شرقی حلب زنده هستند، بیمارستان چندانی نمانده، دو بیمارستان اصلی دیروز در بمباران‌ها ویران شدند؛ یعنی تا پیش از عید قربان بودند. در آن آتش‌بس نیم‌بند ایام عید، 30 پزشک در انتظار کامیون‌های حامل کمک‌های انسان‌دوستانه‌ای بودند که به سوی حلب می‌آمد، کامیون‌ها نرسیدند، همه‌چیز در آنها همراه با راننده‌های داوطلب در آتش سوختند و انبار بیمارستان‌ها و سیلوی گندم خالی ماند. بعد از آتش‌بس عید قربان، دیگر حلب فقط جهنمی زمینی نبود که شورشیان داعش دم‌به‌دم مردمانش را به کام مرگ بکشند، این‌بار دروازه‌های جهنم از آسمان گشوده شده است. 29 پزشک زنده مانده‌اند، پزشکانی که فقط دست‌های خالی‌شان مانده و بچه‌هایی که روی دست‌های خون‌آلود پدر و مادرشان به بیمارستان می‌آیند. 29 پزشک سوری چندی پیش، نامه‌ای نوشته‌اند خطاب به باراک اوباما که با مردم حلب همدردی کرده است. نوشته‌اند: «ما نه اشک لازم داریم، نه همدردی و نه دعا. ما به یک اقدام برای خروج از این شرایط نیاز داریم». 29‌پزشکی که تا چند روز پیش 30 نفر بودند، آخرین پزشکان اطفال‌شان را هم از دست داده‌اند؛ آنها در این مدت، شاهد مرگ بیش از شش ‌هزار نفر از ساکنان حلب بوده‌اند و حالا جمعیت 300‌هزار‌نفری مانده و همین چند دکتر که تازه بخشی از ساکنان قسمت شرقی فقط به 15 نفر از این پزشکان دسترسی دارند. پزشکان باقی‌مانده در حلب، می‌گویند سخت‌ترین روزهای زندگی‌شان را سپری می‌کنند؛ بعد از حمله صدها مجروح را به سوی آنها گسیل می‌کنند و آنها باید برای معالجه و رسیدگی، کودکان و غیرنظامیانی را انتخاب کنند که شانس زنده‌ماندن‌شان کمی بیشتر از بقیه است یا امکانات لازم را برای زنده‌ماندنشان دارند. اما اوضاع حلب از این حرف‌ها گذشته، در زمین حلب، در کنار بیش از 200 نوع بمب و سلاحی که در جنگ شورشیان داعش استفاده می‌كنند، نان و آب و برق هم نیست. دسترسی به آب عملا قطع شده است. در چند روز اخیر بیش از 350 غیرنظامی کشته شده‌اند. ریاد الصالح، سخنگوی امدادگران و آتش‌نشان داوطلب سوری، گفته است: «حلب جهنم مطلق است. هیچ امیدی برای نیم ساعت بیشتر زنده‌ماندن وجود ندارد. مردم حتی جایی برای پناه‌بردن به آن ندارند؛ در ویرانه‌های خانه‌شان نشسته‌اند و چشم‌انتظار مرگ هستند». هیأتی از علمای فلسطین که خود بدترین و وحشیانه‌ترین حمله‌ها از سوی اسرائیل و هم‌پیمانان غربی‌اش را دیده‌اند هم، در مقابل سیل عکس‌ها و گزارش‌هایی که خبر از مرگ بی‌امان در این شهر می‌دهد، به ستوه آمده‌اند و از امت‌های اسلامی خواسته‌اند در مقابل وضعیت غیرنظامیان گرفتار در این شهر، واکنش نشان دهند. آخرین آرد‌های گندم، در سیلوها ته کشیده است؛ هرچند رفتن به صف نانوایی برای گرسنه‌نماندن خانواده، به‌احتمال زیاد مساوی با مرگ است. شورشیان به بمب‌های هولناک گراد مجهز شده‌اند و بی‌هیچ تردیدی، آتش‌بارهایشان را روشن می‌کنند. در روزهای منتهی به عید قربان، آتش‌بسی چند روزه حکمفرما شد؛ آتش‌بسی که امید برای چند روز زنده‌ماندن را در دل 300 هزار ساکن حلب که در زمین گرفتار شورشیان داعش و در آسمان در چنگال بمب‌ها هستند زنده کرد؛ اما درست از یک هفته پیش دری از جهنم در آسمان این شهر گشوده شده است، ریاد الصالح، مسئول کلاه سفیدهای سوریه (امدادگران و آتش‌نشانان داوطلب سوری)، وضعیت در این شهر را بحرانی می‌داند و می‌گوید: «شهروندان غیرنظامی سوریه در حلب هیچ جایی ندارند که پنهان شوند یا پناه بگیرند. آنها در خانه‌هایشان نشسته‌اند و منتظرند که کشته شوند و هیچ راه نجاتی برای این آدم‌ها وجود ندارد». جفری گلدبرگ، عضو هیأت تحریریه روزنامه آتلانتیک، در حساب شخصی توییترش نوشت: «دنیا جای بهتری می‌شد اگر روزنامه‌نگارهای بیشتری اوضاع مردم حلب را پوشش می‌دادند و کم‌تر به مناظره کلینتون و ترامپ می‌پرداختند».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.