|

درد و هذیان؛ بنشین! مرو!

مریم پیمان

سردم است. استخوان‌هایم یخ کردند. تب دارم. عوارض عفونت و داروی هفتگی «ام‌اس» کلافه‌ام کرده و بی‌طاقت. از درد، چشم‌هایم گرم نمی‌شوند. آنتی‌بیوتیک‌ها اثر کردند. ضعف دارم. «هیچی نخوردی که!» معترض است. به آنچه کنارم چیده است نگاه می‌کنم؛ خرما و پسته را از روزی که فهمید خوراکی‌های گرم برایم بهتر است، از کنارم برنمی‌دارد. این دو هفته بیماری، سال‌ها بر من و مادرم گذشته است. لحظه‌ای تصویر «او» از جلوی چشم‌هایم کنار نمی‌رود؛ خاطره‌های بودنِ«او» در طول بیماری زیاد نیست، اما در خاطرم بارها تکرار شدند. نمی‌توانم به چشم‌های مات پدر در عکس خیره شوم. تنها او می‌داند چه حرف‌های نگفته‌ای در دل دارم. درد در استخوان پای راستم می‌پیچد. چشم‌هایم را روی هم می‌گذارم. رفتن مادر را حس می‌کنم. به سکوتم این روزها عادت کرده است. در سرم تکرار می‌شود: «بنشین که با خیال تو شب‌ها نخفته‌ایم...» اشک‌هایم جاری می‌شوند. چیزی می‌خواهم مثل معجزه «بودن». سردم است. استخوان‌هایم یخ کردند. پتو را به خودم می‌پیچم. استخوان‌هایم آرام نمی‌شوند. باید دراز بکشم، شاید مسکن اثر کند. کسل شدم و از رختخواب خسته. به حرف‌های دوستانم فکر می‌کنم؛ به توصیه بر صبر، متانت و تحمل. دلم آشوب است. از تنگی این دل، بی‌طاقتم و درد در من چندبرابر. حوصله هیچ‌چیز را ندارم. صفحه تلفنم را برای هزارمین‌بار روشن و خاموش می‌کنم. هیچ خبری از «او» نیست. پیام‌های چند ماه گذشته را برای چندمین‌بار مرور می‌کنم. دردِ بغضی در گلویم تشدید می‌شود. چشم‌هایم را روی هم می‌گذارم. جاری‌شدن قطره‌ای گرم را از چشم راستم تا گوشم حس می‌کنم. در سرم تکرار می‌شود: «بنشین و جاودانه به آزار من مکوش/ یک دم کنار دوست نشستن گناه نیست» چیزی می‌خواهم مثل معجزه «آمدن و ماندن». سردم است. استخوان‌هایم یخ کردند. با سرگیجه بلند می‌شوم. بی‌طاقتم. برای سرگرم‌شدن سر کار می‌روم. توانِ ماندن ندارم و زود برمی‌گردم. رفتن و آمدن با همه زمان‌بربودنش کمک می‌کند تا چند ساعتی از روزهای 72ساعته را تحمل کنم. داروها رمقی برای گفت‌وگو با همکاران عزیزم نگذاشتند. باید بیشتر استراحت کنم. با ناتوانی نشانی را به راننده می‌دهم. سرم را به پشتی صندلی تکیه می‌دهم. چشم‌هایم را می‌بندم. حرکت ماشین را حس می‌کنم. تلفنم را در کیفم می‌اندازم. حتی حوصله موسیقی را هم ندارم. در سرم تکرار می‌شود: «بنشین مرو حکایت وقت دگر مگو/ شاید نماند فرصت دیدار دیگری». اشک‌هایم بی‌اختیار جاری می‌شوند. چیزی می‌خواهم مثل معجزه «سالم‌بودن». سردم است. استخوان‌هایم یخ کردند. توان بلندشدن ندارم. به صدای پاییز فکر می‌کنم، به قدم‌هایی که برگ‌های خشک را نوازش می‌کنند، به عصرهای زیبایی که با تعادل و روی یک خط صاف بتوانم روی هر دو پا، ساعت‌ها قدم بزنم. تابستان گرم امسال با امید به باران پاییزی بالاخره تمام شد، اما پاییز بدون عاشقانه‌ها چه می‌شود؟ در ذهنم می‌خوانم: «اینک تو رفته‌ای و من از راه‌های دور/ می‌بینمت به بستر خود برده‌ای پناه/ درمانده‌ای به ظلمت اندیشه‌های تلخ/ خواب از تو در گریز و تو از خواب در گریز/ یادِ من‌ات نشسته برابر -پریده رنگ-/ با خویشتن به خلوت دل می‌کنی ستیز».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.