آينه
جوان برجام از توجيهگري ديروز تا فرصتسوزي امروز محمد اسماعیلی: «حرکت پلکاني» از 23 تيرماه 94 تا سفر دولتمردان به نيويورک، نشاندهنده اين است که هرچه از روز 23 تيرماه سال گذشته فاصله گرفتهايم، نگاه دولت به برجام و رفتار آمريکاييها شکل صحيح و واقعبينانهتري به خود گرفته تا آنجايي که سهگانه «ذوقزدگي از توافق و انتقال اين ذوق به جامعه»، «فشار ايميلي و پنهاني به طرف آمريکايي جهت انجام تعهدات» و «توجيه رفتارهاي آمريکاييها در نقض برجام» جاي خود را به گلايههاي شفاهي داده است که البته اين هم تأمينکننده منافع اوليه کشور نيست. به هر روي روند پلکاني مورداشاره در 14ماه گذشته را در گزارههاي زير بايد خلاصه کرد: - بينظير و باکيفيتخواندن متن برجام از نظر حقوقي، سياسي و فني و در جهت منافع جمهوري اسلامي ايران - تحريف متن برجام و تلقين اين نکته که تمام حقوق هستهاي کشور از جمله حق غنيسازي ايران به رسميت شناخته شده است. - اميد کاذب دادن به مردم - دستاوردسازي بعد از روز اجراي برجام نظير گشايش هزار السي و برداشتهشدن تمام تحريمهاي بانکي، مالي، پتروشيمي، کشتيراني و اصرار به پذيرش آنها توسط مردم.
اعتماد سبد رأي احمدينژاد بلاتكليف است صادق زیباکلام: آقاي احمدينژاد بين ١٠ تا ١٥ ميليون رأي دارد و بخش عمدهاي از آن به جيب اصولگرايان ميرود؛ بخشي احتمالا به جيب آقاي ضرغامي و افرادي از اين دست و بخشي هم به جيب نامزدي كه رسما از طرف جبهه پايداري معرفي شود. درعينحال نكتهاي جامعهشناختي هم بايد در مورد آن ١٠ تا ١٥ ميليون رأي احمدينژاد بدهم. اين آرا مخصوص به خود احمدينژاد و شخصيت و كاريزماي مخصوص خودش است. آن ١٠ تا ١٥ ميليون علاقه به شخص احمدينژاد دارند. اي بسا اگر آقاي احمدينژاد بگويد كه هر كسي كه ميخواست به من رأي دهد به مثلا آقاي ضرغامي رأي دهد، اين تعداد به ضرغامي رأي ندهند. براي اينكه اصلا كاريزماي ضرغامي با كاريزماي احمدينژاد قابل مقايسه نيست. لذا خيلي دشوار است بخواهيم برآوردي جدي كنيم كه سبد رأي آقاي احمدينژاد به كدام سمتوسو خواهد رفت.
ابتكار آن چه صراحت را به میدان آورد مهران کرمی: هنوز یادمان نرفته است آتشی که محمود احمدینژاد در مناظرههای انتخاباتی شعلهور کرد و چگونه همه عملکرد حاکمان و بزرگان نظام از آغاز تا آن زمان را یک سر به زیر سؤال برد، جرقه ناآرامیهای پس از انتخابات را زد که بزرگترین خسارتها و هزینهها بر کشور بعد از جنگ تحمیلی بود. همچنین در بررسی عملکرد رئیس دولتهای نهم و دهم هیچگاه نمیتوان خسارتهایی را که او یکتنه بر اقتصاد و مدیریت کشور و جایگاه بینالمللی ایران و تحمیل تحریمهای بیسابقه جهانی بر کشور وارد کرد نادیده گرفت. اگر رهبر یک کشور با توجه به احتمال بروز چنین بحرانهایی که هرکدام برای بهنابودیکشاندن کشور کافی است، با توجه به جایگاه و اشرافی که دارد بخواهد از بروز دوباره چنین بحرانهایی پیشگیری کند آیا اشتباه است؟ البته ممکن است چنین تلقی شود که چنین اقدام پیشگیرانهای نافی اصول دموکراتیک است ولی در شرایطی که نهادهای دموکراتیک در کشور ما به دلیل فقدان احزاب قوی و سازوکار انتخاباتی ناکارآمد و وجود برخی نهادهایی که به هر بهانه قانونگریزی میکنند، شاید اقدامی ناگزیر باشد و جا دارد که متولیان کشور بهویژه دستگاه اجرائی و قانونگذاری با ارائه لایحه نظام جامع انتخاباتی و تصویب آن و همینطور دستگاه قضائی با محاکمه کسانی که چنین خسارتهایی بر اقتصاد، سیاست و مهمتر از همه سرمایه اعتماد مردمی وارد کردهاند، به گونهای عمل کنند که نیازی نباشد از اعتبار رهبری برای جلوگیری از تحمیل هزینههای بیشتر به جامعه و نظام هزینه شود.
رسالت خسارت محض! محمدکاظم انبارلویی: دولت بايد قدري از ديپلماسي لبخند و التماس و گرفتن قول در ازاي بدعهدي آمريکا فاصله بگيرد و جايگاه خود را در صورتبندي مقاومت ملت ايران براي مبارزه جدي با استبداد جهاني مشخص كند. ديپلماسي عمومي و فاصلهگرفتن از ادامه بحثهاي بيحاصل در زير سقف محرمانهها و نيز ديپلماسي تهاجمي بايد در دستور كار وزارت خارجه قرار گيرد. اگر امروز به آمريكا سيلي نزنيم، ممكن است فردا از نوچههاي آمريكا در منطقه سيلي بخوريم. نبايد كشورهايي كه عمر استقلال آنها كمتر از عمر يك انسان است، براي ايران اسلامي با تمدني هفتهزارساله شاخ و شانه بكشند. نبايد اجازه دهيم برخي شكمگندههاي قارونصفت در جنوب خليج فارس به تماميت ارضي ما چشم طمع داشته باشند و حرفهايي بزنند كه صدام در 31 شهريور سال 1359 زد. جلوي «خسارت محض» را بايد گرفت. اين خسارت فقط در حوزه برجام نيست. حوزههاي ديگر هم هست. آمريكاييها با غلاف خالي به مقابله با ما آمدهاند. چرا ما شمشير مقاومت را از غلاف بيرون نكشيم و طعم اقتدار و غيرت ملي را عملا به آنها نچشانيم؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.