|

پادري

احمد غلامي

هوشنگ‌هري گفت: «كرك و پرمون ريخته، ببين دوروبرمون چه‌جوري خالي شده. هركي يه دوره‌اي داره، تموم كه مي‌شه تموم شده، ديگه هيچ‌كاري نمي‌شه كرد. بديش اينه كه آويزونی، نه مي‌افتی نه سر پایی. تف به گور باباي هرچي آدم دلال‌مسلكه. تا جنب بخوري يه قيمت مي‌چسبونن رو پيشوني‌ت و به دوزار مي‌فروشنت. ما رو نه كسي خريد و نه كسي فروخت، عاقبت‌به‌خير شديم. افتاديم گوشه قهوه‌خونه مشدي‌، صبح ‌رو شب كرديم، شب رو صبح. مينا گير داده بود، مرد! بالاخره يه بچه بيار كه قلابت گير كنه به زندگي. گفتم، گير نكنه چي مي‌شه؟ گفت، هيچي! همين مي‌شي كه شدي، يا خماري يا نشئه. گفتم، يعني اگه آدم بچه پس بندازه گير مي‌كنه به زندگي! پس چرا اينا كه ده‌تا بچه دارن رو هوان... دلش واسه خودش مي‌سوخت. دق كرده بود از تنهايي، از ما كه شوهر در نيومد. با خودش گفت، بذار مادر بشم... چرا همه زنا دوست دارن مادر بشن! ننه‌م كه منو حامله بود نمي‌دوني چه حالي داشت. يه شب كه حسابي کشیده بودم توهم برم داشت، ديدم هفت ماهه تو دل ننه‌م خوابيدم. دارم بيرون‌‌ رو نگاه مي‌كنم. بابام داشت هندونه مي‌خورد و مي‌خنديد و ننه‌م رو اذيت مي‌كرد. ننه‌م از هندونه بدش مي‌اومد، عقش مي‌گرفت. بابام هندونه رو مياورد نزديك دماغش و مي‌گفت بو كن، ببين چه بويي مي‌ده. ننه‌م عق مي‌زد و بالا مياورد. منم جابجا مي‌شدم، انگار مي‌خواستم از دهن ننه‌م بيام بيرون. از همون‌جا چندتا فحش آبدار به بابام دادم و گفتم، دنيا كه بيام كاري مي‌كنم روز خوش تو زندگيت نبيني. همين هم شد. بابام هروقت من رو مي‌ديد، حالش به‌هم مي‌خورد و بالا مياورد و مي‌گفت، اين‌رو از جلو چشمم دور كنين، اين پسر من نيست! آبرو واسم نذاشته، چرا باز بو مي‌ده، دوباره تو كدوم جوب افتاده، ببريدش همون‌جا ولش كنين... من تو شكم ننه‌م بودم كه دنيا رو مي‌ديدم. مي‌گفتم بابا اين‌قدر ننه‌رو اذيت نكن، تاوانش رو پس مي‌دي! هي مي‌خنديد لاكردار. شب و روز مي‌خنديد. بي‌خود نبود كه رفقاش بهش مي‌گفتن، ‌علي دلخوش، الكي‌خوش... مينا گفت، يه بچه بياريم از زندگي نمي‌رم، مي‌مونم. با بد و خوبت هم مي‌سازم. بچه كه باشه ديگه تو هم نبودي، نبودي. مي‌گفت، يعني اينم از من دريغ مي‌كني! مي‌خواستم بگم بچه كه بياد انتقام تو رو از من مي‌گيره. آدم عاقل كه دستي‌دستي واسه خودش دشمن نمي‌تراشه. بابام گفت، كاري نكن بزنم تو كمرت سر زا بري. ننه‌م دستش رو گذاشت رو دلش، سرم همون‌جا بود، دستش داغ بود، گفت، تو رو به علي اين‌كارو نكني‌ها. به دلم افتاده اين بچه‌م يكي‌يه‌دونه‌اس. واسه خودش كسي مي‌شه، وكيلي، وزيري... بابام يه شيشكي بست و گفت، تخم‌وتركه ما يا حمال بودن يا وانتي يا بقال ‌و چقال. آدم حسابي‌شون تو مسجدشاه آفتابه‌دار بود. از ما چيزي درنمياد. ننه‌م گفت، اين يكي فرق مي‌كنه، خودم صداش رو شنيدم... دلم برا ننه‌م سوخت. دراز كشيده بودم تو دلش، تا خرخره مواد زده بودم، يه پاسبون اومد بالا سرم گفت، رفيق كجايي! گفتم، تو دل ننه‌م، برو رد كارت! مي‌گم بابام بياد سراغت، يه بابايي دارم كه نگو. پاسبون گفت، عمو بلند شو، خودتو خيس كردي. پاشو برو يه‌جايي كه جلوي انظار نباشي... ننه‌م گفت، به دلم افتاده واسه خودش كسي مي‌شه. بابام گفت، خوب و بد مال تو، ما كه بخيل نيستيم. شيش‌تا ديگه از اين الدنگ‌ها دارم، دلت شور نزنه. ننه‌م گفت، همون زنه اولت چشم و دلت رو از بچه سير كرده، ولي اين‌ با اونا فرق مي‌كنه. بابام گفت، اينا همه‌شون سر و ته يه كرباسند. خاك گلشون رو از يه خرابه برداشتن. ننه‌م دست گذاشت رو شكمش،‌ همون‌جا كه سرم بود، سرم داغ شد. گفتم، ننه من كه الان تو دل تو خوابيدم، پنجاه‌سالمه، چه‌جوري اين‌جوري شد! به دنيا كه بيام پنجاه سال ‌و ‌يك ‌روزمه. پاسبون گفت، يه پتو بيارين بندازينش تو وانت. گفتم، سركار من سوار وانت نمي‌شم، از وانت حالم به‌هم مي‌خوره. باباي خدانيامرزم وانتي بود. پاسبون گفت، بله اي به‌چشم، پسر برو اون كاديلاك آقارو از دم عرق‌فروشي بيار! بعد يه لگد تو كمرم زد. گفتم، نزن لاكردار، من هنوز به دنيا نيومدم. گفت، به دنيا نيومدي، دنيا رو به گند كشيدي، به دنيا بياي چه‌كار مي‌كني! جمع كنين اين پفيوز رو. گفتم، ننه اينا چي مي‌گن؟ ننه گفت، بي‌خود مي‌گن، كار خودت رو بكن. گفتم، ننه كار من چيه؟ گفت، ننه كار تو... تا خواست بگه كارم چيه، لاكردارا يه سطل آب ريختن روم. اگه مي‌ذاشتن ننه‌م بگه كار من توي اين دنيا چيه، شايد خيلي چيزا فرق مي‌كرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.