دونالد ترامپ و هیلاری کلینتون در رینگ
چه میشود وقتی نیرویی توقفناپذیر به یک شیء ساکن برسد؟ این پرسش از سه قرن پیش از میلاد مسیح تاکنون ادامه داشته، زمانی که در چین آن را به «پارادوکس نیزه و سپر» میشناختند. یونانیان باستان این سؤال را به دلخواه خود از نو طرح و روباهی را توصیف کردند که نمیتواند گرفتار سگی تازی شود که هرگز هیچ طعمهای از زیر دست او قسر در نمیرود. گفته میشود که زئوس هر دو آنها را به ستارهها بر میگرداند چراکه این پرسشی بیپاسخ است؛ یک نیروی توقفناپذیر و یک شیء ساکن نمیتوانند همزمان وجود داشته باشند؛ یا میتوانند؟ در دانشگاه «هافسترا» در شهر «همپستند» ایالت نیویورک، مخاطبان تلویزیونی این شانس را داشتند که این معمای فیزیک را در نخستین مناظره بین «هیلاری کلینتون» و «دونالد ترامپ» تماشا کنند. پیش از این، دوگانگی بین این دو نامزد هرگز اینچنین بهوضوح روی صفحه نمایش نیامده بود. مدتهاست که در یک طرف ترامپ قرار دارد؛ نیرویی توقفناپذیر با چندین اتهام تقلب و یک مورد تجاوز بهعنف و در سوی دیگر هیلاری کلینتون، نماد دمودستگاههای دموکراتیک که همه مشاغل را تجربه کرده به غیر از ریاستجمهوری؛ کسی که گرفتار سیلی از رسوایی است. در آستانه روز مناظره، سونامی پیشبینیهای کارشناسان به راه افتاده بود؛ پیشبینیهایی که بیشتر آنها بیارزش بودند. بااینحال معدودی از خبرهای شرکتهای تجاری، دستکم در زمینه بیان واضحات به اندازه کافی بامعنی بودند: هیچکس نمیدانست با بالارفتن بالونها چه اتفاقی قرار است بیفتد؛ ما همه در چنین فضای عجیبوغریبی به سر میبردیم. اما موارد مسلم کمی نیز وجود داشت؛ هیلاری کلینتون بین دو کارزار انتخاباتی ریاستجمهوریاش و انتخابات سنای سال 2000، نزدیک به 40 بار زیر چراغهای داغ مناظره تلویزیونی ایستاده است. او حداقل هیچگاه وحشتزده نمیشود. علاوه بر این، او پس از هفتهها وقتصرفکردن در کتابها و آمادگی برای بحث با هر نسخه احتمالی از دونالد ترامپ، میلیونها عدد و رقم در اختیار داشت. البته مشکلاتی هم وجود دارد، بله؟ این بزم کوچک، مناظره ریاستجمهوری پدرتان نیست. دونالد ترامپ همواره شماری از متغیرها را با خود به همراه دارد که قبلا هرگز دیده نشدهاند. او همیشه ظاهر فریبنده خود را به نمایش میگذارد و در تلاش است بازار بازجویی را گرم کند. او درباره هیلاری، مکزیکیهای «متجاوز»، دیوارها، تبعید مسلمانان، شناسنامه «باراک اوباما» و اینکه چرا روزنامه «واشنگتنپست» درباره اتهامات واهی فساد علیه او مینویسد، همواره مواضعی برای نعرهزدن دارد. اگر این مسابقه بوکس بود و من طرف کلینتون بودم، به او میگفتم که او را عصبانی کند. به او توهین کند، او را تحقیر کند، مخاطبان را به خنده به او وادارد و بیکفایتی او را با پرسشهای بسیار ساده نشان دهد: «آقای ترامپ چه تعداد رأی برای کسب اکثریت در مجلس نمایندگان موردنیاز است؟» او نمیداند. اگر طرف دونالد ترامپ بودم، به او میگفتم که مرتب مشت غافلگیرانه و کوتاه بزند و بعد منتظر مشت حریف بماند. دو بار در یک جا نماند، محور سؤالات را به زمینههای راحتتر ببرد و در صورت امکان، تعادل کلینتون را به هم بزند و در زمان او اختلال وارد کند. میانهروها را مغرض و ناعادل بخواند؛ بسیاری از مردمی که تحتتأثیر رسانه هستند، بسیار راحت زیر چنین فشارهایی خم میشوند. کلینتون هرگز حریفی مثل تو نداشته است، از این موقعیت به نفع خود استفاده کن. اما بیخیال همه اینها، چون مناظره، مسابقه بوکس نیست. این نمایش سرگرمکنندهای نیست که تمامشدنش هیچ عواقبی برای زندگی مردم ایالات متحده و جهان نداشته باشد. اولین مناظره بهمراتب مهمتر از بقیه مناظرههاست. سیاستهای ریاستجمهوری درباره مهاجرت، سیاست خارجی، دیوانعالی کشور، حقوق زنان، بحران محیط زیست و خیلی چیزهای دیگر در شرف تعیین است. از همینروست که همه چیز به شکل نوعی تقلید اتفاقی از گلادیاتورهای آمریکایی ارائه میشود که با چراغهای نئون و آذین تکمیل شده است. هیلاری کلینتون و دونالد ترامپ غیرمحبوبترین نامزدهای ریاستجمهوری تاریخ آمریکا هستند و با این حال این مناظرهها پربینندهترین برنامه تلویزیونی آمریکا بود. چرا؟ آیا بینندگان به دنبال یک گفتوگوی خوب درباره سیاست، نژادپرستی یا گفتمانی درباره اهمیت دیوانعالی کشور بودند؟ البته که نه. آنها میخواستند نمایش موعود را ببینند، نمایشی با صندلیهایی که به سمت یکدیگر پرت میشوند و خونهایی که میریزد و به لطف دستکاریهای درشتی که در اخبار رسانهها میشود، این دقیقا همان چیزی است که آنها دریافت کردند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.