|

ماجرای یک اعتراف

حمید احمدی*

«بنیامین نتانیاهو»، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی، در هفتادویکمین اجلاس سالانه مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک، درحالی‌که در برابر صندلی‌های خالی سالن اجلاس قرار گرفته بود، نطق 2‌0دقیقه‌ای خود را به داستان‌سرایی‌های همیشگی علیه ایران و آینده نزدیکی اختصاص داد که در آن هیچ قطع‌نامه‌ای علیه این رژیم اشغالگر در سازمان ملل متحد به تصویب نخواهد رسید. مهم‌ترین نکته در نطق امسال نتانیاهو اشاره بی‌پرده و مدعیانه او درباره تغییر رویکرد بسیاری (به نظر او) از کشورهای عرب خاورمیانه نسبت به ماهیت این رژیم است. در این بخش از سخنرانی، نتانیاهو مدعی می‌شود که همسایگان عرب این رژیم، دیگر «اسرائیل را دشمن خود نمی‌دانند» و در واقع به این نتیجه رسیده‌اند که این موجودیت غیرقانونی و اشغالگر «متحد آنها در منطقه» است و «دشمن مشترک» هر دو آنها، «ایران» است. او به صورت غیرمستقیم به تحولات یک‌سال اخیر در روابط این رژیم با برخی از کشورهای عرب حاشیه خلیج فارس، به‌ویژه افشای ارتباطات مخفیانه عربستان سعودی (بدون نام‌بردن از کشوری خاص) با این رژیم اشاره می‌کند و در جایگاهی رسمی و از تریبونی بین‌المللی بر آن مهر تأیید می‌زند. آنچه از ورای تنش در روابط ایران و عربستان در سال‌های اخیر عیان شده است، روابط پشت پرده چندین‌ساله عربستان با رژیم صهیونیستی است که مشخص شده سال‌های طولانی در جریان بوده و حکایت از «خنجر»ی دارد که در تمام این سال‌ها ریاض از پشت به جهان اسلام وارد می‌کرده و خود را در پشت ژست‌ها و مواضع نمایشی و دروغین حمایت از فلسطین پنهان می‌کرده است. روشن است ریاض از قِبَل ارتباط پنهانی با تل‌آویو، در پی تأمین منافع فلسطین نبوده است، چراکه در تمام این سال‌ها، نشانه‌ای که حاکی از پیشرفت در تأمین حقوق و منافع مردم مظلوم فلسطین باشد دیده نشده است؛ نه تنها هیچ اتفاقی به نفع فلسطینی‌ها رخ نداده، بلکه رژیم صهیونیستی را مطمئن‌تر از گذشته، گستاخ‌تر کرده و باعث شده است که این رژیم تمامی تلاش‌های جامعه بین‌المللی و ابتکارات برخی از قدرت‌های جهانی برای حل این مناقشه را به سُخره گیرد و هر روز بی‌پرواتر از گذشته، به جنایات و اشغالگری‌های خود ادامه دهد و پا را فراتر نهد و سایر کشورهای منطقه را نیز تهدید به حمله نظامی کند. ارتباطات و تعاملات مخفیانه این دو در سال‌های گذشته که هر روز ابعاد جدیدتری از آن عیان می‌شود، شباهت‌هایی را در رفتارها و جنایات آنها در منطقه ایجاد کرده است که حال درک این شباهت‌ها برای وجدان‌های بیدار منطقه و جهان ملموس‌تر از گذشته می‌شود؛ عربستان، کشوری که به لطف میزبانی حرمین شريفین، ادعای بی‌پایه و اساس رهبری جهان اسلام را یدک می‌کشد، پس از گذشت حدود دو سال از حمله به فقیرترین کشور عرب خاورمیانه و همسایه جنوبی خود، به کشتار و به خاک‌وخون‌کشیدن روزانه ده‌ها زن و کودک بی‌گناه یمنی عادت کرده و دقیقا قدم در همان مسیر جنایت‌باری نهاده است که سالیان طولانی است رژیم صهیونیستی علیه مردم مظلوم فلسطین مرتکب می‌شود و همچنان نیز ادامه دارد؛ هر دوی آنها از رسانه‌ای‌شدن جنایاتشان در قبال ملت‌های مظلوم یمن و فلسطین ابایی ندارند و خود را پشت حمایت‌ها و بی‌توجهی‌های جامعه بین‌المللی پنهان کرده‌اند. به راستی چه فرقی است بین کشتار آوارگان فلسطینی اردوگاه‌های «صبرا» و «شتیلا» در لبنان به دست رژیم صهیونیستی و ویران‌کردن هرروزه خانه‌ها، بیمارستان‌ها و مدارس در یمن به دست حاکمان عربستان سعودی؟!! هر دو می‌کوشند خود را به هر شکل ممکن، مشروع و غیرمشروع، با بحران‌سازی‌ها و خودزنی‌ها و ادعاهای دروغین به نقطه‌ای مشترک به نام «تهدید ایران» برسانند و بر بحران‌ها و بی‌ثباتی‌های داخلی‌شان و شکست‌های پی‌درپی در دستیابی به اهداف سیاسی و نظامی خود در منطقه سرپوش بگذارند و این‌گونه از روی استیصال و درماندگی و به زعم و خیال باطل خود، ساختار و معادلات امنیتی و ژئوپولتیک منطقه را به‌نفع منافع ساختگی خود و متحدان فرامنطقه‌ای‌شان بازسازی و بازتعریف کنند. سخن آخر اینکه، برای وجدان‌های بیدار، اشغال و جنایت چه ازسوی رژیم صهیونیستی بر علیه مردم بی‌پناه فلسطین صورت گیرد، چه به دست آل‌سعود در بحرین و یمن و عراق و سوریه، تفاوتی با یکدیگر ندارد و هر دو مستوجب مجازات‌ است.

*کارشناس مسائل بین‌المللی

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.