|

مرگ در مي‌زند

سیدحسین مهرآوران.متخصص داخلی، فلوشیپ ریه

پرده اول ساعت سه‌و‌نیم بعدازظهر است. مشاوره‌ها و ویزیت به اتمام رسیده است و می‌روم تا نهار بخورم و کمی استراحت کنم. پرستار بخش تماس می‌گیرد که کد احیا اعلام شده است. از نیمه‌راه پانسیون، به‌سرعت بازمی‌گردم تا به بخش گوارش خودم را برسانم. آقای ۵۷ساله با سابقه اعتیاد تزریقی، مبتلا به هپاتیت C که با نارسایی کبدی و افت سطح هوشیاری بستری شده است. به همراه دستیار ارشد و پرستاران، عملیات احیا را آغاز می‌کنیم و تا ۵۵ دقیقه ادامه می‌دهیم. احیا با وجود امیدهای اولیه، ناموفق به پایان می‌رسد. از اتاق که خارج می‌شوم، دختر نوجوان بیمار را می‌بینم که در آن ساعت‌ها تنها همراه پدرش بود و اکنون از شدت بی‌قراری و گریه، در راهرو بخش و روی زمین نشسته و همراهان دیگر بیماران او را تسلی می‌دهند. درحالی‌که به‌سختی خودم را کنترل می‌کنم به او تسلیت می‌گویم و از بخش خارج می‌شوم. ساعتی نمی‌گذرد که دیگر بار دختر نوجوان را پشت در سردخانه می‌بینم؛ درحالی‌که سرش را به درِبسته سردخانه تکیه داده و درحالی‌که می‌گرید، با پدر صحبت می‌کند. اعتیاد تزریقی، هپاتیت C، نارسایی کبدی و مرگ... و من خسته‌ام؛ خسته از تکرار دیدن فروپاشی یک خانواده به دلیل اعتیاد پدر، مادر یا یک فرزند؛ خسته از درگذشت‌هایی بی‌دلیل که با اعتیاد و از اعتیاد آغاز می‌شود. پرده دوم بروز نگران‌کننده سرطان‌های دستگاه گوارش در میهن عزیزمان در سال‌های اخیر، گذشته از زمینه‌های ژنتیک، به عوامل متعددی مرتبط است؛ از جمله استفاده از مواد غذایی حاوی نیترات‌ (فست‌فودها، سوسیس و کالباس، ترشیجات، محصولات کشاورزی پرورش‌یافته با سموم پرخطر و...)، غذاهای پرچرب و مصرف فراوان نمک؛ و اصلاح الگوی تغذیه‌ای مسئله‌ای مهم است که باید بیش‌ازپیش هم‌میهنان به آن توجه کنند. زمستان فصل مراجعه بیشتر بیماران با مشکلات تنفسی به درمانگاه‌ها و بیمارستان‌هاست؛ بیمارانی عمدتا کهن‌سال یا با زمینه‌ای از ضعف سیستم ایمنی که با عوامل باکتریایی یا ویروسی عارضه‌دار شده‌اند. ساعت حوالی شش عصر بود که انترن بخش تماس می‌گیرد که جوانی 28ساله مبتلا به کنسر معده، تحت شیمی‌درمانی با تشخیص عفونت ریوی و سپسیس از درمانگاه انکولوژی از سوی استاد محترم جهت بستری معرفی شده است؛ 28‌ ساله و کنسر معده؟! خودم را به بالینش می‌رسانم و بعد از گرفتن شرح حال و انجام معاینات فیزیکی دستورات اولیه را در برگه دستورات درج می‌کنم. شرایط کلی بیمار به من می‌گوید این بیمار، بیمار خوبی نیست. حال که همه آن اتفاقات را در ذهن مرور می‌کنم، با خود می‌گویم چقدر جوانی و پیکر نحیفش من را به یاد مرتضی پاشایی می‌اندازد. حین دریافت فراورده، بیمار بد حال می‌شود و باوجود همه تمهیداتی که به همراه دستیار ارشد به خرج می‌دهیم، پیش چشمانمان از دست می‌رود. جوانی که فوق‌لیسانس عمران داشت به همراه همسری جوان‌تر از خود که در لحظه‌های آخر آن‌قدر بی‌قراری و گریه می‌کند که دل همگی‌مان را به درد می‌آورد، اما چه فایده. لحظه‌هایی که همه محدودیت‌های حرفه‌ات، پیش چشمانت تکرار می‌شود تا از یاد نبری که وسیله‌ای و سررشته امور در جایی دیگر است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.