|

داستان یک جزیره در شهرداری تهران

نگار خارکن: خاطره و خاطره‌بازی برای ما جماعت اینجایی غیرمعمول نیست. تا نام جایی و چیزی و کسی می‌آید، زود می‌دویم و به سراغ صندوقچه خاطرات‌مان می‌رویم. هفت، هشت سال بعد از هنرستان، دارم می‌روم «دل‌آواز». با ترس، امید، ناباوری. لابد دیدن این آدم از فاصله‌ای این‌قدر نزدیک باید برایم تپش قلب آورده باشد. می‌بینمش. بزرگ است و باسخاوت؛ همان که در ذهن ساخته بودم. زندگی حرفه‌ای من آغاز می‌شود؛ بخش اصلی آموختن و تجربه‌هایم در کنار مهم‌ترین اسطوره معاصر موسیقی اصیل ایرانی. شاید برای شما هم پیش آمده که از کسی به‌ویژه اگر شخص شهیری باشد، چیزی در ذهن بسازید و پس از بودن و تجربه دیدن مکرر او آن تصویر ذهنی به‌کل به‌هم بریزد. ابعاد گوناگون شخصیتی را دیدم که سخت می‌شد باور کرد انسانی زمینی است. ابعاد شخصیت استاد شجریان زوایای بسیار گسترده‌ای دارد. صرف‌نظر از تخصص آواز - که چه والاست و صیقل‌خورده به بهترین شکل- در دیگر موضوعات هم کمترکسی را دیده‌ام که هنر را به این گستردگی بشناسد. خطاطی بداند، عکاسی بلد باشد و خوب بلد باشد، ساز بسازد، کاشف جزئیات باشد، بر زیبایی‌شناسی هنری اشراف تمام داشته باشد، شعر را این‌قدر عمیق درک کند و مهم‌تر از همه، زندگی‌کردن را بلد باشد. بی‌اغراق مهم‌ترین نکته‌ای که - در کنار دیگر نکات - از ایشان آموخته‌ام، هنر زندگی‌کردن است و این شاید مهم‌ترین ویژگی استاد است؛ حکمتی عمیق برآمده از اندیشه‌ای ژرف که همه می‌دانیم چه سخت است در این روزگار چنین حکمت را داشتن. فکر می‌کنم هم‌گروهی‌ها و هم‌نوازان من هم در این نکته با من هم‌رأی باشند که در سفرهای زیادی که در این سال‌های اخیر داشته‌ایم آن‌قدر شور زندگی در استاد وجود داشته که گاهی ما جوان‌ها در مقابلش کم آورده‌ایم. از جزئیات نمی‌گذرد. تک‌تک زیبایی‌ها را می‌بیند حتی چیزهای کودکانه را و ذوقی زیبا در نگاه و لبخندی بسیار دلچسب بر لب می‌آورد. زندگانی و عزت و احترام استاد محمدرضا شجریان بی‌شک رشک‌برانگیز است. بی‌‌هیچ تردیدی او به قول استاد آیدین آغداشلو، «ستایش‌شده‌ترین هنرمند عصر ما در این سرزمین است» و همین کافی است تا مفتخر به هم‌روزگاری با او باشیم. یعنی سازمان فرهنگی و هنری با احتساب روزهای تعطیل، روزانه بیش از چهار ‌میلیون تومان هزینه پذیرایی داشته است، ازاین‌رو از مسئولان مربوطه خواسته می‌شود دراین‌باره توضیح دهند. البته این اعتراضات به عملکرد سازمان فرهنگی و هنری که در یک دهه گذشته وجود داشته، در سال 92 از سوی سایر اعضا به دفعات و در جلسات مختلف تکرار شده است. تفکیک فرهنگی از هنری؛ شاید وقتی دیگر البته حرف همیشگی درباره بازگشتن سازمان فرهنگی به بدنه شهرداری که از زمان غلامحسین کرباسچی وجود داشته، تا امروز هم ادامه دارد. این مجموعه جذاب برای مدیریت شهری و البته سایر نهادهای مرتبط همچنان با همه اقداماتی که برای همه گروه‌ها و سازمان‌ها انجام می‌دهد تا همه را راضی کند، در مظان اتهام و نبود شفافیت و احتمال ادغام قرار دارد. مثلا در چند ماه اخیر در جریان بررسی لایحه تفکیک مأموریت‌های فرهنگی، هنری، اجتماعی، ورزشی و تفریحی در شهرداری تهران، اعضای شورا دوباره موضوع تفکیک مأموریت‌های این سازمان و برگرداندن بخش‌های فرهنگی به معاونت فرهنگی شهرداری را مطرح کردند. خردادماه امسال علیرضا دبیر به موضوع غائله شهرداری در بحث خانه شهریاران اشاره و بیان کرد: اگر سازمان فرهنگی و هنری را از معاونت فرهنگی و اجتماعی جدا کنیم، مطمئن باشید این سازمان از بدنه شهرداری جدا شده و مستقل خواهد شد و با این اتفاق مدیریت این سازمان از اختیارات شورا بیرون خواهد رفت. احمد حکیمی‌پور، عضو کمیسیون فرهنگی شورا، هم تأکید کرد جدا‌سازی سازمان فرهنگی و هنری از شهرداری به ‌دلیل یک ناهماهنگی در سال‌های گذشته بوده؛ به همین دلیل باید با یک هماهنگی با مجلس شورای اسلامی دوباره به شهرداری برگردد. این آخرین تلاش نافرجام شورایی‌ها برای تغییری کوچک در مجموعه سازمان فرهنگی و هنری بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.