|

آفتاب آمد دلیل آفتاب

مینو مرتاضی‌لنگرودی: هیچ دروازه بسته‌ای تاب مقاومت در برابر انسانی که اعتمادبه‌نفس و خودباوری را با سخت‌کوشی و اراده خودمختار در وجود خود آمیخته باشد ندارد. برای دریافت این ویژگی‌های فرصت‌ساز که کاملا بر وجود استاد شجریان سیطره دارند لازم نیست حتما با ایشان دوست و آشنا یا قوم و خویش باشید. این خصایص در کنش رفتار و کنش گفتار فردی و موسیقایی ایشان کاملا مشهود و دیدنی است. شجریان با شناخت و استفاده درست از این استعداد‌های خدادادی توانست به موفقیت‌هایی کم‌نظیر در عرصه هنر موسیقی سرزمینی که به آن تعلق دارد دست یابد. بسیاری از هنرمندان موفقیت‌های شجریان را از خوش‌شانسی او می‌دانند و این موفقیت را به شانس به‌عنوان نیروهای ماورایی خارج از وجود او ارجاع می‌دهند؛ مثلا شانس داشتن صدای خوب و برخورداری از نعمت عشق و شانس داشتن همسرانی که به او عشق می‌ورزیدند و شانس داشتن فرزندان هنرمند و توانمندی که به وجود پدر مفتخرند. یا شانس داشتن استادانی که هر‌یک الهه‌های موسیقی زمان خود بودند یا اقبال برخورداری از همکاری و همراهی شاعران بزرگ معاصر همچون سایه، مشیری، کدکنی، اخوان‌ثالث و شاملو یا شانس داشتن ارکستری متشکل از سرآمد‌ترین نوازندگان دوران را به بخت و اقبال خاص شجریان نسبت می‌دهند. درحالی‌که همین‌ها بیش از آنکه شانس باشند؛ بیانگر کنش خودآگاه و دغدغه‌های یک هنرمند برای اعتلای هنر خود و اعتلای فرهنگ موسیقایی سرزمینش هستند. شجریان با شناخت و باور استعداد موسیقایی خویش به حوزه‌هایی از موسیقی وارد شد که پیشاپیش مطمئن بود از عهده اجرایشان به‌خوبی برخواهد آمد. در اجرای آواز‌ها و تصنیف‌های سروده شاعران بزرگ همچون سعدی، حافظ، مولانا و عطار چنان نسبت به خود سخت گرفت و ماهرانه آنها را موسیقایی کرد که نسل بعد و بعدتر از او نیز به شناخت اشعار شاعران و ادیبان پیشین علاقه‌مند و حساس شدند و ازاین‌روست که شاعران معاصر از همکاری با شجریان احساس خوبی دارند.چون آنها نیک می‌دانند که شجریان به کمک صدا و نوای کارآزموده، قادر است به کالبد کلام شاعرانه روح موسیقایی ببخشد. همچنان‌که به کمک موسیقی تلاوت ربنای مشهورش جاودانه شد. شجریان حتی در راه شناخت نوای ساز که از ملزومات آوازخوانی است، تا به آنجا پیش رفت که سازهای جدیدی ابداع کرد و ساخت؛ ‌سازی خوش که شایسته نوایی خوش باشد، با تمام دغدغه‌های هنری و موسیقایی. شجریان آوازخوانی نیست که در هنر و موسیقی از خودش بیگانه شود و نهایتا با غم‌ها و حسرت‌ها و آرزوهای مردم سرزمینش بیگانه باشد. او در قلب مردم جای دارد و هرکسی شانس این را ندارد که دل‌نشین مردم سرزمینش باشد. قلب شجریان با نبض مردم روزگارش می‌زند. باشد تا خدای مهربان قلب آوازخوان و نبض آوازه را متبرک و مستدام بدارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.