آينه
جوان خطر براندازی گفتمانی نظام اسلامی محمدجواد اخوان: گاه یک لبخند فریبنده یا دستی که به ادعای دوستی دراز شده است، ممکن است عدهای را به اشتباه بیندازد که دشمن تغییر کرده و نیازی به بدبینی گذشته نسبت به آن نیست. حتی گاه این خوشخیالی با نوعی غرور کاذب به تواناییهای خود همراه میشود و هرچهبیشتر انسان یا جامعه را در ورطه غفلت فرو میبرد. حال آنکه اینجا باید پرسید کدام رفتار دشمن تغییر کرده است که «سهلاندیشی» و «خوشباوری»، جایگزین «عدم اعتماد» شده است؟ در واقع اگر با دقت به مسئله نگریسته شود، این سهلاندیشی در تضاد کامل با عقلانیت است، اما قلمهای وابسته و تئوریپردازان جیرهخوار یا بیجیره و مواجب غرب، تحت عناوینی همچون «توهم توطئه» این خوشخیالی را کاملا علمی و عقلایی ترسیم میکنند. جالب اینجاست که جامعه ما بارها و بارها مورد گزند دشمن فریبکار واقع شده، اما هر بار از مرور زمان و عدم پایایی حافظه کوتاهمدت، سوءاستفاده شده و چنین القا میگردد که چرا نباید «تعامل با دشمن» را امتحان کنیم و بعد از گذشت اندی، معلوم میشود که دشمن همان است که بود. این جابهجایی گفتمانی یعنی جایگزینی «سهلاندیشی» و «خوشبینی کاذب» بهجای «دشمنشناسی» و عدم اعتماد به آن، هم جاپای مطمئنی برای دشمن در داخل ایجاد میکند و بسترساز نفوذ است، هم امنیت ملی و ثبات جامعه را به مخاطره میافکند و خدایناکرده میتواند زمینه ضربهپذیری از ناحیه غافلگیری دشمن را داشته باشد که قطعا لطمات آن جبرانناپذیر است.
اعتماد تبعیض ویرانگر عباس عبدی: یک نشریه به خود حق میدهد که با بدترین کلمه، تعدادی از شهروندان و هنرمندان کشور را خطاب قرار دهد. تا اینجای کار، قابل تحمل است، ولی وقتی این نشریه توقیف میشود، این توقیف عملی نمیشود درحالیکه برای نشریات دیگر با تخلفات بهمراتب کوچکتر حکم اجرا میشود، در چنین شرایطی آن حسِ تبعیضِ ویرانگر به وجود میآید. در نهایت نتیجه چه شد؟ اینکه در ادامه اقدامات قبلی خودشان، بدترین اتهامات را متوجه برخی از این هنرمندان میکنند، که نفس انتشار آنها جرم است، چه رسد به اینکه اتهامات غیرقابل اثبات است. آن هم در جامعهای که به لحاظ حقوقی پیگیری این اتهامات حتی در دادسرا هم ممکن نیست و باید مستقیم در دادگاه طرح بحث کرد، ولی به یکباره به صورت داستانهای ممنوعه در نشریه عمومی منتشر میشود. موضوع آن قدر زشت و غیرقابل تحمل است که بیش از هرکسی صدای اعتراض منتقدان آن هنرمندان بلند میشود و این اقدام را محکوم میکنند تا حداقل موضع خود را در برابر این تبعیض روشن کرده باشند. تخم کینه و نفرت و حس انتقامگیری که این تبعیض در جامعه میپاشد، ویرانگرتر از آن است که به تصور افراد سادهاندیش درآید. مسئله این است که فرض کنیم در بدترین حالت عدهای چنین رفتارهایی هم داشته باشند. خوب از طریق قانون و مثل یک صاحب قدرت باشخصیت رفتار کنیم. در این صورت بعید است که هیچکس متعرض برخورد قانونی شود. ولی هنگامی که یک شهروند میبیند که برخی افراد از طریق بینظمی و بیقانونی در پی زدن آنان هستند و نظم سیاسی نیز از او دفاعی نمیکند، دچار بحران رفتاری میشود. البته بنده در یک یادداشت دیگر ریشه این نحوه برخورد را در این نشریه تحلیل خواهم کرد که آنان هم به بنبست رسیده و مستأصل شدهاند. نمونههای دیگر از این تبعیضها را هم میتوان دید. حتی ممکن است یک اقدام را بتوان با چارچوبهای قانونی توجیه کرد، ولی تبعیض ویرانگر به دلیل عدم اجرای قانون در موارد مشابه خود را بروز میدهد. وقتی نشریه هتاک فوری رفع توقیف میشود، درعینحال افشاگر واگذاری املاک شهرداری و مردم، روانه زندان میشود، چه حسی را در مخاطب ایجاد میکند؟ نیازی به توضیح نیست، شما که این متن را میخوانید، حس خودتان را متوجه میشوید.
كيهان فقط جهل است؟! محمدهادی صحرایی: چندسالی است که نالههای ضعف و نمیتوانیم بر زبان برخی مسئولان باقیمانده، مانده است. در دانشگاه ایرانی و در مقابل چشمان پرسشگر دانشجویان از قدرت نظامی آمریکای ورشکسته سخن میگویند، از اینکه تکنولوژی عملکردن پیرگوشی، تا 80 سال دیگر به ایران نمیآید، از اینکه ایرانی تنها بلد است آبگوشت بزباش و قورمهسبزی بپزد و... و اینکه توان ورزشکاران ما در المپیک تنها چهار مدال است و در این چند هفته اخیر صدای «دستها بالا بیحرکت» نه از مقابل و از دشمنان، که از پشتسر و نارفیقان میآید. توافقنامه ننگین FATF اگرچه در ادامه بتونکردن قلب رآکتور اراک و در جهت سیاست چندصدایی دولت راستگویان است ولی وقتی با مثالزدن از ژاپن و آلمان همراه میشود کمی نگرانکننده است. عجیب است که این صداهای گوشخراش و مزاحم از جانب کسانی است که خود را در جنگ و جنگ روانی صاحبنظر میدانند. مثالزدن ژاپن و آلمان برای ایرانیان نهایت بیانصافی است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.