احياگر گوشههاي مهجور
علی نصیریان: اهمیت شجریان در تاریخ موسیقی ایران، ابعاد مختلفی دارد. اولین بُعد، صدای اوست که از کیفیتی منحصربهفرد برخوردار و دلنشین و مطلوب است. اهمیت دیگر شجریان این است که از درجهیکترین استادان زمانه خود تعلیم دیده و گوشهها و نواها و ردیفهای موسیقی سنتی ایران را از امثال مهرتاش و برومند فرا گرفته و تحصیلات کاملی در زمینه موسیقی ایران دارد. بُعد دیگر او، پژوهشها و تحقیقاتی است که در زمینه موسیقی نواحی و اقلیمهای مختلف ایران داشته و گوشههای مهجور آواز ایرانی را شناخته و احیا کرده است. بُعد دیگر هنر او، شاگردانی است که بهنیکی تربیت کرده و از این طریق آگاهی و دانشش را به نسل بعد از خودش انتقال داده است. شجریان هنرمندی جامعالاطراف و موسیقیدان و استاد و آوازخوانی درجهیک است. دو موسیقیدان بر من تأثیری فوقالعاده داشتند؛ یکی غلامحسین بنان و دیگری محمدرضا شجریان. این دو نفر در زمینه آواز ایران در نهایت زیبایی و صحت و کمال عمل کردند. به موسیقی اصیل ایران معتقد بودند و سرمایههای بسیار ارزشمندی در این زمینه برای نسلهای بعد از خود باقی گذاشتند تا راهشان تداوم داشته باشد و در این آشفتهبازار هجوم فرهنگی غرب و شرق، هویت ملی ما به واسطه خواندن اشعار شاعران بزرگ فرهنگ و زبانمان، حفظ شود. البته افراد بسیار دیگری نیز در این راه مجاهدت کردند: صبا، علینقی وزیری و... همه حق بزرگی بر گردن آواز ایرانی دارند، اما شجریان راه همه پیشینیانش را کامل کرد و راهی که بنان و دیگران پیموده بودند، را به سرانجام رساند. از خداوند متعال درخواست سلامت و صحت و عافیت برای او دارم تا همچنان پرتوان ادامه دهد و هنرمندانی بزرگ بپروراند و ما از صوت داوودیاش حظ ببریم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.