يك انتصاب و چند پرسش
آذر منصوری
شنیدن خبر حضور یک زن در مقام شهردار یکی از مناطق بیستودوگانه تهران بهتنهایی خبر خوشحالکنندهای است؛ هرچند این اتفاق پیشتر نیز افتاده است و خانم صدراعظمنوری سالها پیش بهعنوان شهردار منطقه 7 شایستگی خود را نشان داده است؛ اما اصل موضوع بهکارگیری زنان در حوزه مدیریت شهری و حتی مدیریت کلان کشور در نوع خودش یک اقدام مثبت به حساب میآید. قاعدتا چنانچه نگاه و باور عمیقی به این حضور وجود داشته باشد- با توجه به تجربیات نسبتا موفق حضور زنان در مجامع جهانی- نشان از آن دارد که در حوزه افزایش حضور زنان در سطوح مدیریتی، ما نیز قدمی به جلو برداشتهایم؛ اما آنچه انتخاب خانم معدنیپور را براي سمت شهرداری منطقه 13، با پرسشهایی مواجه کرده، توجه به حاشیههای اخیری است که در شهرداری تهران اتفاق افتاده است. اینکه چرا این انتصاب در شرایطی اتفاق افتاده که نبود پاسخگویی شهرداری تهران در مقابل مطالبات مردم، توزیعنکردن عادلانه منابع شهری، شفافیتنداشتن و... که لازمه جایگاه مدیریتی در تهران و شهرداریهای دیگر شهرهاست، مخاطب آگاه را با پرسشهای فراوانی مواجه میکند. قاعدتا در سال پایانی دوره چهارم شورای شهر و در شرایطی که مسائل و حاشیههای اخیر اطراف شهرداری تهران را در بر گرفته، انتخاب یک زن بهعنوان شهردار یکی از مناطق تهران صرفا اقدامی نمادین تلقی میشود تا آنکه نشان از توجه و باور عمیق شهردار تهران به حضور زنان در این سطح مدیریتی داشته باشد.
قطعا در چهار سال گذشته و حتی در دورههای پیشین شهرداری آقای قالیباف، زنان توانمندی بودهاند که میتوانستند در این سطح مدیریتی حضور داشته و در شهر، اثرگذاری خود را با توجه به تجربیاتشان نشان دهند؛ اما اینکه پس از بروز مسائل و حاشیههای اخیر در شهرداری، چنین انتصابی رسانهای میشود، مسئلهای است که باید آن را ارزیابی کرد و دید این حضور چه تأثیری روی مدیریت کلانشهر تهران میگذارد؛ یا اینکه تا چه حد یک رویکرد انتخاباتی است. اما در پایان یک نکته را نباید فراموش کرد؛ بههرترتیب در چند سال اخیر تلاشهای گستردهای برای افزایش حضور زنان در سطوح مدیریتی کشور صورت گرفته که میتوان اثر مثبت این تلاشها را در بخشهای مختلف کشور دید و بعید نیست که انتخاب یک زن بهعنوان شهردار یکی از مناطق تهران، بهنوعی نتیجه ناشیشده از آن تلاشها باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.