در هفته جهانی صلح، نمایش داده شد:
«بهترین مجسمه دنیا» و «دونده زمین»
یگانه میرآفتاب: دومین روز از نشست هفته صلح و مقاومت «آپآرتمان» پنجشنبه 25 شهریور با نمایش دو فیلم «بهترین مجسمه دنیا» و «دونده زمین» همراه بود. در این نشست به ترتیب «حبیب احمدزاده» و «کمال تبریزی» سازندگان هر دو فیلم، بهعنوان کارشناس حضور داشتند. در هر دو فیلم نگاهی قهرمانانه به تکاپو، جوشش و کوشش برای رسیدن به هدفی والا نمایان است؛ دوندهای که تصمیم فتح دنیا را با پاهایش میگیرد و دور دنیا دویدن را حتی در پس سرطان و مریضاحوالیاش نمیتواند از سر بیرون کند و «دریاقلی سورانی» که در واقع قهرمان آزادی خرمشهر از دست نیروهای بعثی عراق میشود. در هر دو فیلم وجود قهرمانهایی و آنهم به شیوه کلاسیک قهرمانپرورانانه نمایان است؛ قهرمانهایی که تضاد و اختلافهاي زیادی با جامعه خود دارند و اینطور به نظر میرسند که گویی در مقابل جامعه و مردم قرار دارند؛ اما بهراستی چه کنند که رسالت تحول و تولد رنگ و موج نویی را براي تحقق ادای دِینشان بر دوش دارند؟ پس از نمایش این دو فیلم وحید نامی که اجرای این نشست را برعهده داشت، با همراهی کارشناسان و کارگردانان این دو اثر شروع به صحبت درباره این فیلمها و بار معنایی و مفهوم صلح و سینما و جایگاه آن در جهان امروز کردند. نشست بعدی این هفته فرهنگی که شنبه 27 شهریور برگزار شد، با موضوع «صلح و خاورمیانه» بود. آثار نمایشدادهشده در این روز، «پرچم سیاه» و اثر فاخر «پنج دوربین شکسته» بودند. میهمانان و کارشناسان سومین رویداد هفته صلح و مقاومت آپآرتمان که با اجرای لیلی فرهادپور همراه شدند؛ «محمد مهتدی»، «زهره تنکابنی» و «ماجد نیسی» بودند. سینما به نام صلح «صلح و خاورمیانه» موضوعی است که شاید در این روزها، بهويژه در سینمای ایران کمتر به آن پرداخته شده است و چهبسا کمتر سینماگرانی باشند که بخواهند با نگاهی دغدغهمند و درعینحال حقیقی و مستند به آن بپردازند؛ اما «ماجد نیسی» از آن دسته سینماگران و مستندسازانی است که پرداختن به این موضوع را وظیفه حقیقی و حقوقی خود بهعنوان یک انسان میداند. اثر نمایشداده او، «پرچم سیاه»، درباره داستانی آشناست که این روزها سروصدای زیادی میکند؛ وِلوِلهای به نام داعش که عجیب سایه تاریکش را نهتنها بر سر خاورمیانه، بلکه آن دورترها هم انداخته است؛ اما مردمانی که در منطقه «جرفالصخر» عراق زندگی میکنند و چه شیعیانی که ساکن آن منطقه نیستند، تنها با شنیدن فتوای آیتالله سیستانی انگیزهای عجیب در آنها زاده میشود که با اینکه رعیت هستند و بیتجربه از جنگ و جنگیدن، در نهایت حقشان را پس میگیرند و پیروز بیرون میآیند. نیسی با افسوس اینکه چرا کمتر در این زمینهها فیلم ساخته میشود، میگوید: «متأسفانه از دو سو دراینباره با مشکل روبهرو هستيم؛ اول اینکه سینماگران ما کمتر این موضوع مهم برایشان دغدغه بوده است یا نمیخواهند به آن بپردازند و از سوی دیگر متأسفانه مردم نگاه دیگری به این کارها دارند و افسوس که آثار کلیشهای قبلی باعث این نگاه و کماهمیتی و علاقهمندی کمتر مخاطبان شده است. درصورتیکه با حقیقی و واقعیبودن این آثار و نمایش درست آنها، هم جذابیت و هم چهبسا لذت تماشای مخاطب را میتوان شاهد بود و در این صورت قطعا مخاطب ایرانی ما با اینگونه فیلمها ارتباط برقرار خواهد کرد».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.