از غرب تا شرق؛ از اماس تا سلامتی
مریم پیمان
با دلهره روی صندلی مینشینم. حتی پرستارها هم خوابیدهاند. از سرِ شب که کتایون زمین خورد، پلکهایم میپرند. داروهایم را نخوردم. آمپول هم تزریق نکردم. رئیسم نگران بود. سخت است بدون باور، دیگری را هم به سالمبودنت قانع کنی. دروغ گفتم؛ خوب نیستم. همهچیزِ امشب اتفاقی شد. تکرار میکنم: «الخیر فی ما وقع». زخم رابعه وحشتناک بود. باید طاقت بیاورم تا صبح؛ مثل همه شبهایی که در اورژانس این بیمارستان طاقت آورده بودم. با این تفاوت که اینبار همراه یک بیمارم، نه بیمار. همه خاطرههایم از این بیمارستان در غرب تهران در ذهنم تکرار میشوند؛ از نوازشها تا فریادها، از دردها تا آرامبخشها، از تنهاییها تا عیادتها. جانمازی در کار نیست، حتی مُهری. قامت میبندم دو رکعت شُکر و گلایه. کاش! میشد از نو ساخت تا «منِ دیگری» خلق شود؛ مریمی بدون حافظه. با اضطراب روی صندلی مینشینم. نفسنفس میزنم. این ساعت، مترو خلوت است. از تاکسی تا قطار را دویدم تا هیچ چهره آشنایی در خیابان نبینم. سالهای تأهل در این منطقه زندگی کردم. پلکم میپرد. اشکهای حلقهزده در چشمهایم طاقت نمیآورند و روی گونههایم سرازیر میشوند. بعضیها مستقیم و بعضیها یواشکی نگاه میکنند. سنگینی نگاهها را حس میکنم. ترانه و موسیقی در گوشهایم تاب را از من میگیرد؛ «فقط، فقط تو را دارم/ فقط، تویی تو، دلدارم/ به جانِ تو، گرفتارم، جانم، جان». یادم میافتد که قرصهایم را نخوردهام. سالها خاطره در این خیابانها در سرم تکرار میشود؛ از جستوجو برای خرید خانه تا پارکگردیهای ناامیدانه شبانه، از روزهای گرم تابستان تا برفهای سبک شبهای زمستان، از کسالت دعواهای جمعهها تا شادی باران عاشقانه بعدازظهر پاییزی. کاش! میشد جهان را دوباره ساخت تا «منِ دیگری» خلق شود؛ مریمی بدون خاطره. با خستگی روی صندلی مینشینم. بغضم این روزها کاری جز شکستن ندارد. چقدر دلنازک شدهام. خریدهایم را دوست دارم. خیابان عجیبی است ولیعصر، بلند با درختان قدیمی و صندلیهایی برای نشستن. بیتعارف اشک میریزم؛ شاید تأثیر حذف قرص دوم است. عامدانه نبود. آنقدر با دکتر مسئله برای حرفزدن داشتم که از نسخه جا ماند و برای اولینبار بعد از چهار سال، جرئت کردم تا قرص را نادیده بگیرم. دیگر باور دارم که در این شهر «آشنایی» نیست. از دیدهشدن نمیترسم. بیتعارف گریه میکنم. همه خاطراتم تکرار میشوند؛ از تنهاییها تا همراهیها، از مونولوگها تا دیالوگها، از وحشتها تا آرامش و شادیها. کاش! میشد دوباره به دنیا آمد تا «منِ دیگری» خلق شود؛ مریمی بدون اماس. با عجله از خانهام در شرق تهران بیرون میزنم. موسیقی را در گوشم میگذارم. آشغالها را دور میریزم. «خدا، خدا، فقط به تو رسد دعای ما، مرا صدا کن. مرا دعا کن. فقط دعا کن. مرا دعا کن». تنهاییام را با هیچکس قسمت نمیکنم حتی در حد گفتن مسیر به راننده. سرم کمی گیج میرود. کاش! اماس هم به این تنهایی راهی نداشت. به خودم میگویم: «آن را هم بیرون خواهی کرد مثل دورریختنیهای دیگر؛ از واقعیتها تا خیالها، از سختیها تا سختگیریها، از ترسها تا نگرانیها، از شک تا یقین، از 1382 تا 1394. گذشته، گذشته است».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.