|

آموزش اولویت امروز سینمای ایران

سیروس ابراهیم‌زاده

جوانان امروز برخلاف جوانان نسل‌های گذشته حرفی برای گفتن دارند و می‌توانند خیلی راحت در برابر نسل‌های گذشته و مسن‌تر از خود ابراز وجود کنند. اگر امروز برای مثال، موبایلی خراب شود، کوچک‌ترین و جوان‌ترین عضو خانواده از ساخت و تعمیرش خبردار است و می‌تواند آن را دوباره تعمیر و احیا کند؛ به‌همین‌دلیل نیز نسل جوان برخلاف گذشته که فقط مسن‌تر‌ها به دلیل داشتن تجربه و علم و دانش می‌توانستند ابراز وجود کنند و نسل جوان نمی‌توانست کارآیی چندانی در برابر آنها داشته باشد، امروز این اطلاعات را می‌تواند با یک کلیک از اینترنت در دسترس داشته باشد. دیگر استاد امروز نمی‌تواند مانند گذشته اطلاعاتش را در اختیار شاگردانش قرار دهد؛ چون این اطلاعات خیلی راحت، همگانی و در دسترس است و همین موضع‌گیری است که جایگاه سنتی استاد و شاگرد را بر هم ریخته است و باید طور دیگری این نوع مواجهه را تعریف کرد. بنابراین این آگاهی و مهارتی که در اختیار نسل امروز است، می‌تواند آنها را در برابر نسل پیشین مدعی نگه دارد و دراین‌باره می‌توانند خود را به رخ بکشند و بسیار قدرتمند می‌توانند در ارتباط با نسل‌های دیگر بر حضور مؤثرشان اصرار ورزند.

امروز اگر جوانان به تئاتر و کمتر از آن به سینما هجوم می‌آورند، به‌این‌دلیل است که خیلی راحت‌تر می‌توانند خود را در‌این‌باره عرضه کنند و برای مثال کسی که هنوز ایبسن را متوجه نشده است، خیلی راحت می‌تواند دشمن مردم یا هدا گابلر را به صحنه بیاورد؛ در‌حالی‌که هنوز علم و دانش این کار را ندارد. در سینما هم، امکانات تکنولوژیک و در‌دسترس‌بودنش همه را مدعی سینماگر‌بودن کرده است. بنا بر چنین روالی، اولویت ما در سینمای امروز ایران، به دلیل گسست و فاصله بین نسل‌های قدیم و جدید و از سوی دیگر فراگیر‌شدن و سهولت امکانات تکنولوژیک که خیلی راحت اطلاعات را در اختیارمان می‌گذارد، مسئله آموزش است. ما امروز مثل گذشته رابطه استاد و شاگردی را نمی‌توانیم رعایت کنیم؛ بلکه باید به آنها گوشزد کنیم که این‌گونه می‌شود و در وضعیت خلاق می‌شود چیزی را کشف کرد. این به شرایط روز برمی‌گردد و به کسی نباید بر بخورد. البته جوانان چون تجربه ندارند، شاید در یک کار عالی هم باشند؛ اما به‌تدریج از آن وضعیت فروکش خواهند کرد و باید آنها را قدردان آموزش کرد که بتوانند بنا بر تجربیات درست خود را آماده ارائه آثار درخور‌تأمل کنند؛ وگرنه در درازمدت حرفی برای گفتن ندارند. در نظام هنری امروز باید هنرمند حرفی نو برای گفتن داشته باشد و این حرف نو را از جایی نباید گرفته باشد؛ در‌حالی‌که در آثار گذشته می‌دیدیم که هر هنرمندی رفرنس‌ها و ارجاعاتی دارد و از دیگران نکاتی را برای فیلم خودش گرفته است و این نه‌تنها اشکال نبود که حسن هم محسوب می‌شد؛ اما امروز هنرمند باید خیلی خلاق و نو باشد و حتی فراتر از این نکته باید اثرش را طوری بسازد که کمتر کسی بتواند از روی دست او کار کند؛ یعنی از آن سو دامنه خلاقیت در مدار شخصی می‌گردد و کمتر کسی می‌تواند چنان بنویسد و کار کند و تنها یک هنرمند خلاق از پس این کار برمی‌آید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.