کامکارها گروهی برای تمام فصول

و اما در این مقال، نگاهی داریم به گروه شورانگیز «کامکارها». خودبه‌خود قرارگرفتنِ هفت برادر در کنار یک خواهر، یادآور اساطیر، داستان‌ها و افسانه‌های کهن ایرانی است. حال اینکه این هفت برادر در روزگارِ ما در قامت یک گروه توانمند موسیقی ظاهر شدند. به نام‌ها از نگاهی دیگر چشم بیفکنیم: «هوشنگ، بیژن، پشنگ، قشنگ، ارژنگ، ارسلان، اردشیر و اردوان»؛ همه یادآور پادشاهان و پهلوانانِ شاهنامه هستند؛ پادشاهان و پهلوانانی که این‌بار تیروکمان و یال‌وکوپالشان، تار، کمانچه، سنتور، سه‌تار، دف، تنبک و آواز است. همه اینها گواهی بر بینش روشن و اندیشه ایرانی یک بزرگ‌مرد به نام «حسن کامکار» و همسر گرامی‌اش است. در روزگار تلخی که کوته‌اندیشان و خیانت‌کاران به این آب‌وخاک، دم از ایرانی‌نبودن مناطق کردنشین می‌زنند، این نام‌ها چه در مناطق کردنشین ایران و چه در سایر مناطق کردنشین، به دل‌وجان آگاهان گرمی می‌بخشد. منظور، آگاهی و ایران‌پرستی استاد «حسن کامکار» است که نه‌فقط نام‌ونشان فرزندانش، یادآور پهلوانان خردمند این سرزمین است؛ بلکه با درایتی بی‌همتا، فرزندانش را به‌گونه‌ای پرورش داد که هریک سپهسالاری برای فرهنگِ این سرزمین شدند؛ فرزندانی که هریک در راه پاسداری و پیشبردِ فرهنگ ایران‌زمین و انتقال آن به نسل‌های دیگر، نقشی انکارناپذیر داشته و دارند. درباره هریک از کامکاران، باید به نکات فراوان اشاره کنم که در هفته‌های آینده و نسبت به فراخور آثار ایشان، به این مهم خواهم پرداخت. برای این استادان بزرگِ موسیقی، تندرستی، شادی و دستانِ پرتوان را از کردگارِ گردان‌سپهر آرزو می‌کنم.