«نيكلا ساركوزي»، نسخه فرانسوي «دونالد ترامپ»
دومينيكو مويسي* ترجمه: ساقي مؤمني
اعلام كانديداتوري «نیکلا سارکوزی»، براي شركت در انتخابات ریاستجمهوری سال 2017 فرانسه، شگفتانگیز نيست. در واقع، پذيرش اينكه او پس از شكست در برابر «فرانسوا اولاند» رهبر حزب سوسياليست فرانسه در انتخابات سال 2012 گفت به پایان دوران سیاسیاش رسيده، بسيار دشوار بود. سارکوزی کسی نيست که بخواهد برای مدتی طولانی از صحنه سیاست دور بماند. حقیقت این است که سارکوزی هیچگاه تسلیم نشد. اکنون محبوبیتنداشتن اولاند باعث شده سارکوزی با جرئت به بازگشت بیندیشد. او به جای نگرانی درباره سوءشهرتش در ميان افكار عمومی که همچنان نيز باقی است، در رؤیاهايش برای تکرار انتخابات سال 2007 که در آن بر رقیب سوسیالیستش «سگولن رویال»، شریک سابق اولاند پیروز شد، به سر میبرد. این مسئله خیلی غیرمنطقی به نظر نمیرسد. حس فرانسويها درباره سارکوزی هرچه باشد، حقیقت این است که نابسامانی شرایط اجتماعی، اقتصادی و امنیتی فرانسه در دوران ریاستجمهوری اولاند باعث شده که بسیاری رهبر حزب سوسياليست را مقصر مستقیم این شرایط بدانند. شرایط جاری همچنین میتواند باعث آزردگی حریفان سارکوزی در حزب «جمهوریخواه» بهخصوص «آلن ژوپه» نماینده این حزب شود که شاید با وجود سارکوزی مجبور به اتخاذ رویکردی میانهرو شود. هر دو طرف مبارزه تمرکزشان بر هویت فرانسوی است. اما اگر ژوپه با بیان اصطلاح «هویت شاد» قصد حل اختلافات عمیق درون جامعه فرانسوی را دارد؛ سارکوزی با معرفی اسلام به عنوان تهدیدي اساسی در سبک زندگی فرانسویها، به نظر آماده سرمایهگذاری روی آنهاست. با توجه به حالوهوای حاضر که با حملات تروریستی اخیر تلختر نيز شده است، از قتلعام 86 نفر در شهر «نیس» که ماه جولای گذشته رخ داد تا کشتار وحشیانه کشیشی در «نرماندی»، تنها اندكزماني بعد، رویکرد سارکوزی به نظر موفق میآید. استفاده از بورکینی (لباس شنای کامل محبوب زنان مسلمان) در فرانسه براي مدتي ممنوع شد. مسلما در یک جامعه آزاد و متنوع، استفاده از هر پوششی برای زنان باید مورد استقبال قرار گیرد اما با وجود اينکه بعضی مخالف چنین ممنوعیتهایی هستند، بسیاری از شهروندان از آن حمایت میکنند. من خودم اخیرا در ساحلی در فرانسه شاهد عکسالعملهای وحشتزده و اهانتآمیز مردم نسبت به زن مسلمانی بودم که این لباس شنا را بر تن داشت و با خانوادهاش در كنار دریا بود. حتی از مرد جوانی شنیدم که میگفت دلش میخواهد «همه آنها را بکشد». ظاهرا فرانسه از جامعه باز و متنوع گذشته، بسیار دور شده است. سارکوزی وضعیت الان جامعه را بهخوبی فهمیده است. او میداند فرانسویها مملو از خشم هستند و میخواهد از این احساسات به سود خود بهره ببرد که این شامل جذب بخشي از آراي «جبهه ملی» راست افراطی اين كشور به رهبري «مارین لوپن» میشود. از این جهت، سارکوزی همانند «دونالد ترامپ»، کاندیدای جمهوريخواه ریاستجمهوری آمریکاست که حمایت طیف رأیدهندگان خشمگین را با معرفيکردن خویش به عنوان ناجی کشور بزرگ روبهزوال، به دست آورده است. اما سارکوزی بهخوبی فهمیده است ترسهایی که پيش از اين به وجود آورده، باعث شده مردم از انتخاب دوباره او بترسند. او با انرژی خاص و تیکهای عصبیای که دارد ممکن است رهبری معتمد و ثابتقدم براي کشوري متشنج كه بهشدت به رهبري مقتدر نیاز دارد، نباشد. پاسخ بهزودی مشخص خواهد شد. همچنين روشن ميشود كه آیا فرانسويها هنوز معتقد به رأی چهار سال پیش خود که به ریاستجمهوری او خاتمه داد، هستند يا خير؛ آیا رويدادهاي جدید برای برگزيدن او به عنوان بهترین كانديدا در انتخابات آتي فرانسه کفایت میکند؟ البته مسئله اصلي حزبی است که اوایل نوامبر خواهد آمد. با توجه به محبوبیت خیلی کم اولاند، بسیاری بر این باورند که رئیسجمهوري آینده فرانسه از حزب جمهوریخواه خواهد بود و هرچند تاكنون ژوپه در نظرسنجیها پيشتاز بوده، اما امکان اینکه فرانسویها نسخه هویت شاد فرانسوی او را به نفع هویت تاریک سارکوزی كنار بگذارند، وجود دارد. هنوز معتقدم احتمال پیروزی ژوپه به عنوان رئیسجمهور آینده فرانسه بیشتر است. از نظر شرایط و سن و مشخصات فردی، او مشابه و نسخه فرانسوی «هیلاری کلینتون» نامزد دموكرات آمريكاست که بیشتر درگیر کارهای اجرائی است تا کسب قدرت. اما ترس، اسلحه قدرتمندی است و سارکوزی مانند ترامپ مشتاق است که از آن بهخوبی بهره ببرد. *مشاور ارشد مؤسسه روابط بينالملل فرانسه
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.