|

بگزین رهِ سلامت، ترکِ رهِ بلا کن

مریم پیمان

«نمی‌خواهی یک‌ ام‌آرآی بگیری؟» نمی‌دانم باید به این پرسشِ تکراری چندماهه‌اش چه پاسخی بدهم. با ‌هزار دردسر در این دو، سه ماه از این کار فرار کرده‌ام. می‌تواند سند خوبی برای شکایت باشد اما فکرِ رفتنِ داخلِ آن تونل، ترس از شبِ اولِ قبر را به یادم می‌آورد؛ «می‌دانی الان با این وضع روحی، اگر آدرنالین در خونت نبود و این قدر لاغر نبودی نمی‌توانستی راه بروی و لنگ می‌زدی؟». سکوت می‌کنم و او ادامه می‌دهد به تجویزهای پزشکی همیشگی. واقعیت در سرم می‌خواند؛ «رو سر بنه به بالین، تنها مرا رها کن/ ترکِ منِ خرابِ شبگردِ مبتلا کن». «نمی‌خواهی بگویی دکتر چی گفت؟» در سلول‌هایم خستگی و درد موج می‌زند. کم‌خوابی، گرما و فشارِ عصبی اثر گذاشته‌اند. دلسوزانه می‌گوید: «خیلی خسته‌ای. چرا تا الان باز نخوابیدی؟ فردا جایی نرو. بخواب. هر چیزی گذاشتم که نخوردی». مهربانی و نگرانی در کلامش موج می‌زند. از چشم‌هایش فرار می‌کنم؛ «خدا باعث و بانی‌اش را، اگر قابل هدایت است، به راهِ راست هدایت کند». نمازی دیگر قامت می‌بندد و من منتظرِ اذان صبح می‌مانم. به لیوانِ شربتِ پر از یخ خیره می‌شوم. واقعیت در سرم ضرب می‌گیرد؛ «ماییم و موجِ سودا، شب تا به روز تنها/ خواهی بیا ببخشا، خواهی برو جفا کن». «نمی‌خواهی سفر بروی؟» آخرین سفرم 12ساعته بود. وقتِ برنامه‌های خارج از فهرست را ندارم، عمر کوتاه‌تر از اتلافِ وقت است. به اندازه کافی از خودم، عقب مانده‌ام. فکرِ شلوغی و گرمای هوا، همه گزینه‌های سفر را حتی برای چند ساعت منتفی می‌کند؛ «پاشو با مادرت برو هر جایی که شد. به مغز و جسمت استراحت بده. 10 سال هر روز تلاش کردی. از روز اول هم می‌دانستی دیر یا زود نتیجه چی می‌شود. بارها گفتی که مشکل، غرورت بود. حالا که این‌قدر برای اعتراف به اشتباه شجاع بودی، چرا قدرتت را نمی‌بینی؟ سال‌ها مریضی را کنترل کردی. یک زندگی را به دوش کشیدی. حق داری خسته باشی. بعدا از بی‌توجهی به سلامتی‌ات پشیمان می‌شوی». ادامه می‌دهد: «بلوغ هزینه دارد اما نگذار سلامتی جزئی از این هزینه باشد». واقعیت به یادم می‌آورد؛ «از من گریز تا تو، هم در بلا نیفتی/ بگزین رهِ سلامت، ترکِ رهِ بلا کن». «نمی‌خواهی بگویی چی شده است؟» پاسخش سکوت است. هر حرفی نه جامع است و نه مانع. «کاری از من برمیاد؟» به روبه‌رو نگاه می‌کنم. دو پسر و یک دختر با سفارش‌های مردم سرگرم هستند. «می‌خواهی یک روزِ دیگر درباره این کار حرف بزنیم؟» لبخندِ بی‌معنایی می‌زنم و دفترِ یادداشتم را باز می‌کنم. جدی می‌شوم و درباره کاری حرف می‌زنم که می‌تواند بعدها تنها یادگارِ نیک از من به جای اولاد و اوراد باشد؛ «واقعا نمی‌خواهی چیزی بگویی؟» خودم را به نشنیدنِ حرفِ کسی می‌زنم که در دردِ «ام‌اس» مشترکیم. واقعیت در سرم فریاد می‌زند؛ «دردی است غیر مردن، آن را دوا نباشد/ پس من چگونه گویم کاین درد را دوا کن. در خواب دوش پیری، در کوی عشق دیدم/ با دست اشارتم کرد، که عزم سوی ما کن».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.