|

نباید بمیرم

«خوابی درباره سقوط دیدم، سقوطی مرگبار از جایی خاکی و نرم مثل صخره‌های بوتا... ولی من آویزان شده بودم، و وقتی هر کدام از دستاویزهایم شل می‌شد، پایین می‌افتادم و یکی دیگر می‌گرفتم. وقت نداشتم به چیزی فکر کنم - فقط باید واکنش نشان می‌دادم. انگار که داشتم یک بازی پرهیجان ویدیویی بازی می‌کردم. و شنیدم نباید بمیرم، نباید بمیرم بارها و بارها در سرم». این بخشی از یادداشت‌های روزانه ریچل کوری است، چهار سال پیش از آنکه توسط بولدوزر اسرائیلی در نوار غزه کشته شود. او در لحظه مرگش در حال تلاش برای محافظت از خانه‌ای فلسطینی بوده است. مرگ این دختر جوان آمریکایی در سال 2003 اتفاق افتاد، در روزهایی که آمریکا به عراق حمله کرد و همه نگاه‌ها به سمت آنجا بود. دادگاه‌های اسرائیل هیچ‌گاه راننده بولدوزر و ارتش اسرائیل را مقصر این اتفاق ندانست و افکار عمومی در اسرائیل او را دختری دانستند که در موضوعی که چیزی از آن نمی‌فهمید، دخالت کرده است. بعضی از آمریکایی‌ها نیز او را خائن نامیدند. بااین‌حال‌، اما بیرون از مرزهای رسمی، ریچل کوری بدل به نمادی از مقاومت در فلسطین شد و به‌مرور نامش در سراسر جهان پخش شد. ریچل کوری در 10 آوریل 1979 در واشنگتن به دنیا آمد و در 30 ژانویه 2003 پیش از آنکه تحصیلاتش را در کالج ایالتی اورگرین تمام کند، به گروهی از خارجیانی پیوست که برای جنبش جهانی همبستگی در غزه کار می‌کردند. خاطرات و یادداشت‌ها و ایمیل‌هایی از ریچل کوری به‌جا مانده که علائق و روحیات او را نشان می‌دهند و بخش‌هایی از آنها بعد از مرگش چاپ شدند. بر اساس همین یادداشت‌ها و ایمیل‌ها، کترین واینر نمایش‌نامه‌ای با عنوان «نام من ریچل کوری است» نوشت و آلن ریکمن متن او را ویرایش کرد. مدتی پیش این نمایش‌نامه با ترجمه حسین درخشان در مجموعه «دورتا دور نمایشنامه» نشر نی منتشر شد. کترین واینر، در سال 2005 در یادداشتی درباره این نمایش‌نامه نوشت: «در تهیه این نمایش‌نامه، می‌خواستیم زن جوانی را که پشت این نماد سیاسی بود، پدیدار کنیم؛ فارغ از مرگش. همان‌طور که آلن ریکمن که تبدیل نوشته‌های ریچل به یک اثر دراماتیک ایده او بود، می‌گوید: هرگز قصد نداشتیم ریچل را مثل یک قدیس طلایی نشان بدهیم یا ماجرا را پرسوز و گداز کنیم، ولی لازم بود با تخریب شخصیت او هم مقابله کنیم. می‌خواستیم پرتره‌ای متعادل از او نمایش دهیم.» واینر در ادامه می‌نویسد که در نوشتن متن نمایشی‌شان امیدوار بودند دریابند چه عاملی باعث شده بود که ریچل کوری از کلیشه جوانان مصرف‌گرا و سیاست‌گریز این روزگار متمایز شود. آنها به‌جز یادداشت‌هایی که از ریچل کوری منتشر شده بود، به نوشته‌های دیگری از او دسترسی پیدا کردند که چهره واقعی او را نشان می‌دادند: دختری که هم عادی بود و هم فوق‌العاده. این نوشته‌ها نشان می‌دادند که او نیز مثل بسیاری دیگر از جوانان هم‌ روزگارش زندگی کرده بود اما نسبت به مسائل جهان اطرافش نیز حساسیت داشت. در میان قدیمی‌ترین نوشته‌های او، ریچل در ده‌سالگی‌اش شعری درباره آزار کودکان و فقر در جهان نوشته بود. این نوشته‌ها نشان می‌دادند که او با ادبیات آشنا بوده و تخیلی قوی داشته. ماجرای ریچل کوری و مرگ او به دست ارتش اسرائیل، نمونه‌ای واقعی از خشونت ارتش اسرائیل است که در این نمایش‌نامه به روایت درآمده.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.