|

کیمیا علیزاده خدیجه آزادپور نشود

حسین رامادان . کارشناس ورزش‌های رزمی

راست گفته‌‌اند موفقیت برای انسان‌های بی‌ظرفیت، مقدمه گستاخی است... آن‌هم برای مردمانی که با یک غوره سردیشان می‌شود و با یک مویز... گرمی... . زمان مانند رودخانه‌ای جاری است و برخی مانند برگی زود‌گذر و روان در آن... و برخی دیگر، مانند سنگ‌های ریز و درشتی در کف رود که صیقل می‌خورند و می‌مانند و حتی سیلاب بی‌رحم خوشی‌ها و سختی‌های روزگار هم اگرچه ممکن است کمی آنها را این سو و آن‌سو ببرد، ولی بی‌گمان نخواهد توانست آنها را مانند برگی تا ناکجاآباد ببرد که گویی اصلا نبود‌ه‌اند... .

خاطرم هست در بازی‌های آسیایی گوانگژو، مدال‌آوری‌های تکواندو و ووشو هم‌زمان شد تا شاهد شور عجیبی بین کاروان اعزامی و مردم کشورمان باشیم؛ به‌طوری‌که در این شور و حال مدال‌آوری، دو رئیس ورزش کشورمان کم مانده بود بر سر مدال‌دادن به قهرمانان، دست به یقه شوند و اگر نبود پادرمیانی مرد پیر ورزش ایران، شاید کار به جاهای باریک‌تر می‌کشید. در همان گرماگرم مدال‌آوری تکواندو و ووشو، آنچه بیش از همه به دل مردم و مسئولان چسبید، طلای خدیجه آزادپور، ساندا کار تیم‌ملی ووشوی کشورمان بود تا نخستین بانویی باشد که توانست بعد از انقلاب در بازی‌های آسیایی طلا صید کند و تا چند ماهی تصویر وی و مربی زن چینی‌اش در‌حالی‌که همدیگر را در آغوش گرفته بودند، عکس بسیاری از روزنامه‌ها و سایت‌های خبری کشورمان بود. خاطرم هست وقتی آزادپور بعد از کسب مدال طلا، تلفنی با خانواده خود صحبت می‌کرد، ما، همراه او، در اتوبوس، در حال رفتن به سمت مرکز خبری برای گفت‌وگوی تلویزیونی بودیم که با صراحت تمام به وی گفتم، خانم آزادپور شما تا دیروز جواب تلفن همه را می‌دادید، نکند از امروز که طلا گرفتید سایه‌تان سنگین شود و طاقچه بالا بگذارید و جواب تلفن خبرنگاران را ندهید؟ که شاهد مدعای این حرفم یکی از تصویربرداران چشم‌تیله‌ای است که از این صراحت لهجه من جا خورده بود و زیر لب به من گفت، بعید نیست... . و شد همانی که نباید می‌شد، آزادپور بعد از مدتی ابتدا با کادر فنی، بعد با مسئولان فدراسیون و سپس با مسئولان رده‌بالای ورزش کشور و در نهایت با خبرنگاران به مشکل خورد و راه دیگری در پیش گرفت؛ به‌طوری‌که اصلا یا جواب تلفن خبرنگاری را نمی‌داد و اگر هم مصاحبه‌ای می‌کرد به‌شدت انتقادی و تهاجمی بود که گویی امر بر او مشتبه شده که از 20 طلای کاروان ایران در گوانگژو، فقط طلای وی ارزش داشته و بقیه پشیزی نمی‌ارزید و چنین شد که در کمتر از سالی، دیگر نه در بین اصحاب رسانه جایی داشت و نه در تیم ملی و گویی اصلا خدیجه آزادپوری نبود که بخواهیم درباره مدالش حرفی بزنیم. بدون تردید در این اتفاق، هم خودش اشتباه داشت، هم مسئولان و صد البته هم اصحاب رسانه که زیاد وی را بزرگ کرده بودند... . زمان گذشت و این‌بار در المپیک ریو شاهدیم که کیمیا علیزاده با برنز تاریخی خود چگونه توانست موجب خوشحالی مردم و مسئولان شود. عجبا که درست بعد از کسب مدال از سوی وی در ریو شاهد همان رفتاری از این هوگوپوش بودم که در گوانگژو از خدیجه آزادپور دیدم. کیمیا به ‌جای تشکر از همه مربیانی که از کودکی تاکنون برای وی زحمت کشیده بودند، صراحتا گفت کادر فنی قبلی، نقشی در این موفقیت نداشته‌‌اند و گویی کیمیا، مادرزاد تکواندوکار متولد شده و غیر رفیق گرمابه و گلستانش کمرانی، دیگر هیچ مربی‌ای برای وی زحمت نکشیده است. این بچه فراموش کرده نخستین مدال جهانی و گرندپری بانوان را با مربیگری مینو مداح به‌دست آورده و خیلی از تجربیات فعلی خود را که حال به مدال المپیکی رسیده است، از مربیان قبلی دارد. بگذریم که در ریو هم این مهدی بی‌باک بود که از جایگاه تماشاگران گلو پاره می‌کرد تا کیمیا حریفانش را ببرد و کمرانی در صندلی کوچ چشم به سکوی تماشاگران داشت تا مربیان به او بگویند کارت بکشد یا نه و قطعا اگر کوچینک بی‌باک نبود، الان تکواندو حتی این برنز را هم نداشت. حالا وقتی این رفتارها و صحبت‌ها را می‌بینم و می‌شنوم یاد بازی‌های آسیایی گوانگژو می‌افتم و پیش خود می‌گویم کیمیا علیزاده، خدیجه آزادپور نشود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.