ابراهیم امینی، مصطفی درایتی و شهربانو امانی در گفتوگو با «شرق» بیان کردند
بایدها و نبایدهای رابطه روحانی و مردم در سال آخر
فرزانه آئینی
مدتی است برخی نقلها مثل اینکه «حسن روحانی، رئیسجمهور یکدورهای است»، یا «اصلاحطلبان و دولت با هم اختلافات جدی دارند»، «روحانی دیگر کاندیدای اصلاحطلبان نیست» و... در کانالهای خاص جریان اصولگرا دستبهدست میشوند. اینکه «چرا جمعی سعی میکنند ماههای پایانی عمر دولت یازدهم را با چالشهای جدیدی روبهرو کنند؟» سؤالی است که مدام تحلیلگران سیاسی بهویژه چهرههای اصلاحطلب درباره آن به صحبت نشستهاند. با وجود شفافسازی حامیان اصلاحطلب و مستقل حسن روحانی و دولتش، اما تیم رسانهای و مشاوران و معاونان رسانهای دولت آنطور که باید و شاید میدانداری نکردهاند. آنها نوبت نقشآفرینیشان را یا به سکوت گذراندهاند یا خیلی در لفافه آمدهاند و موج تخریبی را که علیه دولتشان است، پاسخ گفتهاند. این سکوت بعضا به غفلت روحانی از سیاست داخلی کشور تعبیر شده است؛ چراکه تندروها با انتقادات مکررشان و تریبونهای ویژه و پرسروصدایی که در اختیار دارند، موفق شدهاند بخشی از افکار عمومی را به سمت خودشان متوجه کنند که بخشی از آن میتواند فقدان سامانه اطلاعرسانی بهروز و قوی دولت باشد و دلیل دوم هم انفعال دولت در مسائل اقتصادی و معیشتی مردم است. این در حالی است که جریان معتدل جناح راست جنجالآفرینیهای تندروهای اصولگرا را بهخوبی شناخته است به همین دلیل هم این جمع شانسی نزد عقلای اردوگاه جناح اصولگرا ندارند. البته این به این معنا نیست که روحانی برای رأیآوری در انتخابات ریاستجمهوری 96 مانعی ندارد و همهچیز برای او مهیاست؛ چراکه صاحبنظران همواره تأکید میکنند جامعه ایران جامعهای قابل پیشبینی نیست؛ جامعهای است با مختصات خاص خودش که هیچگاه نمیشود در مورد آن با قاطعیت پیشبینی کرد. به همین دلیل هم به روحانی توصیه میشود اگر میخواهد همچنان ریاستجمهوری را در اختیار داشته باشد، باید به برخی امور داخلی کشور که از او انتظار میرفت انجام دهد اما همچنان مغفول مانده است، بپردازد؛ مثلا اینکه باید برخی مهرههای دولتش را از چند نفر از مديران عالي گرفته تا مدیران میانی شهرها و استانها که یادگار دولت قبلی هستند، تغییر دهد. مزید بر اینها مواردی مانند ماجرای فیشهای حقوقی نجومی هم موضوعی است که هرچند ریشه در دولت قبل از او دارد، اما حالا دامن دولت او را گرفته است در همین راستا هم جمعی از تحلیلگران سیاسی این موضوع را با ماجراهاي دولت اصلاحات مقایسه میکنند و به رئیس دولت یازدهم پیشنهاد میکنند او باید مانند رئیس دولت اصلاحات ایستادگی ميکرد و قدمی عقبنشینی نکرد، بیاید خیلی صریح و قاطع در قبال ماجرای فیشهای حقوقی بایستد و از این دام برای خود موفقیت بیبدیلی بیافریند. از سوی دیگر نیز با توجه به اینکه مردم واقعا با مشکلات معیشتی بزرگی دستوپنجه نرم میکنند. این دو عامل (مشکلات معیشتی، در کنار تبلیغات بدون حد و مرز مخالفان دولت) سبب آسیبدیدن پشتوانه اجتماعی روحانی خواهد شد. در همین راستا بایدها و نبایدهای دولتمردان و شخص رئیسجمهور در ماههای پایانی عمر دولت یازدهم برای مدیریت فضای سیاست داخلی کشور را با ابراهیم امینی، فعال سیاسی اصلاحطلب و نماینده مجلس ششم شورای اسلامی، مصطفی درایتی، معلم اخلاق دولت اصلاحات و فعال سیاسی و شهربانو امانی، عضو مجمع نمایندگان ادوار مجلس در میان گذاشتیم.
دشواریهای راه حسن روحانی شهربانو امانی . نماینده ادوار مجلس دولت یازدهم در سه سال گذشته اقدامات بزرگی انجام داده و به موفقیتهای درخور توجهی در زمینههای مختلف، اعم از مسائل داخلی و خارجی دست یافته است. هرچند انتظارات جامعه فراتر از این بوده و به بخشی از وعدهها و مطالبات، جامه عمل پوشانده نشده است؛ اما تحققنیافتن این وعدهها بیش از هر موضوعی، به دلیل محدودیتهایی است که در کشور بوده و موانعی برای دولت و رئیسجمهور ایجاد کرده است. در کنار این مسائل، اختیاراتی که قانون برای رئیسجمهوری مشخص کرده، یا دخالتهایی که خارج از دولت در کار این نهاد صورت میگیرد، مزید بر علت است. در مجموع، روحانی نهایت تلاش خود را بهکار بسته تا مشکلات کشور مرتفع شود. اما از دولت تدبیر و امید انتظار میرود در سال پایانی دولت، گامهای بلند دیگری بردارد که این مسئله، زمینه جذب منتقدان دولت را فراهم کرده و بهانه را از دست مخالفان گرفته و آنها را ناکام بگذارد. اگر ریاست محترم جمهوری چنین شرایطی را به وجود آورد، قطعا در سال ۹۶ پیروز میدان خواهد بود. از سوی دیگر نیز معتقدم محمود احمدینژاد يا چهرهای مشابه او، نمیتواند رقیبی برای حسن روحانی در انتخابات ریاستجمهوری سال 96 باشد؛ چراکه بازگشت او کاملا بعید است. به همین دلیل هم من فکر میکنم، تنها خطری که دولت روحانی را تهدید میکند، رکود اقتصادی و تأمین نظر مردم در مباحث معیشتی و اقتصادی است. روحانی و تیمش باید نظر مردم را درباره اوضاع معیشتی تأمین کنند و به آنها نشان دهند بهبود اوضاع معیشتی و اقتصادی مردم، در اولویتهای کاریشان است. اکثریت مردم کشور خوشبختانه متوجه شدهاند سیاستهای احمدینژاد و چهرههای شبیه به او، هزینههای سنگینی به زندگیشان تحمیل کرده است، بههمیندلیل من معتقدم اکثریت مردم دیگر فریب احمدینژاد را نخواهند خورد؛ چراکه مردم بسیار آگاهتر و هوشیارتر از آن هستند که احمدینژاد و مشاورانش تصور میکنند. این در حالی است که احمدینژاد فکر میکند با چند شعار و افرادی که دورش هستند، میتواند باز هم شانس حضور را در صحنه سیاسی کشور داشته باشد؛ اما نمیداند که هنوز هم مردم اختلاسهایمیلیاردی دولتمردانش و کارهای نسنجیده خود او را بهخوبی در خاطر دارند. من تردید دارم فردی با سابقه مدیریتی احمدینژاد و تمام پروندههای مفتوحی که خودش و نزدیکانش در دستگاه قضائی کشور دارند، بتواند از فيلتر نظارتي عبور كند. درنهایت اینکه فکر میکنم در مقابل سنگاندازیهای داخلی، ملت باید آگاه باشند که خوشبختانه هستند و در مواقع لازم نیز اقدام خودشان را با شرکت در انتخابات و رأی خود، نشان میدهند؛ همانطورکه در انتخابات اخیر شاهد آن بودیم.
پرچمداران دولت روحانی توانمندتر باشند ابراهیم امینی . استاد دانشگاه و نماینده مجلس ششم قریب به سه سال و سه ماه از عمر دولت یازدهم سپری میشود و در این مدت، دولت دستاوردهای خوبی داشته است که باید مورد توجه قرار داد. دولت در برخی حوزههای کشور به موفقیتهایی دست یافت، اما واقعیت این است که مردم باید احساس کنند که دولت در آن مسیری که وعده داده شده گام برمیدارد. در همین راستا من فکر میکنم نیروهایی که در حوزههای مختلف پرچمدار برنامههای روحانی هستند میتوانستند توانمندتر باشند. میدانیم مردم مطالبات جدی در عرصه اقتصادی دارند و با مشکلات زیادی در این حوزه مواجه هستند؛ بنابراین انتظاراتی از دولت داشتند که به نحو مطلوب محقق نشده است. شاید بخشی از دلایل این امر به این موضوع برمیگردد که دولت از نیروهای دارای توان لازم استفاده نکرده است. در حوزه سیاسی نیز اگرچه گاهی گشایشی به وجود آمده و فعالیت احزاب و تشکلهای مدنی بسیار بهتر از زمان دولت پیشین است، اما همچنان دولت میتواند و باید تلاش کند بسیار بیش از آنچه هست از اختیارات خود برای بهبود این حوزه بهره بگیرد. نکته مهم و مورد انتظار پشتوانه اجتماعی دولت یازدهم در این ماههای پایانی عمر دولت، این است که با رویکارآمدن مجلس دهم، حسن روحانی این فرصت را دارد که از نیروهای توانمندتری در کابینه بهره بگیرد. مجلس نهم در تشکیل کابینه دولت روحانی موانعی را ایجاد کرده بود. در سال ٩٥ این امید به وجود آمد که دولت در ساختار کابینه تغییراتی انجام دهد. اکنون مانع برطرف شده است و انتظار این است که آقای روحانی خانهتکانی انجام دهد تا هم مردم دلگرمتر شوند و با صندوقهای رأی قهر نکنند و هم عقبه رأی آقای روحانی، یعنی اصلاحطلبان بتوانند همچنان بر کاندیداتوری ایشان وفاق داشته باشند. توفیق آقای روحانی در دوره دوم در گرو این دو امر است. ازاینرو دولت باید به مطالبات جامعه توجه داشته باشد. در جریان مجلس دهم، متأسفانه همراهی دولتیها را با فراکسیون امید شاهد نبودیم. همین مسئله و موفقنبودن فراکسیون امید در برخی مسائل، باعث شد مخالفان بهعنوان برگ برنده از اوضاع استفاده کنند. بههرحال برای پیروزی در انتخابات ٩٦ باید انسجامی بین جریان دولت و اصلاحطلبان وجود داشته باشد. این انسجام نمیتواند جادهای یکطرفه باشد، بلکه هر دو طرف باید تلاش کنند به قواعد ائتلافهای سیاسی پایبند باشند. ائتلاف در تمام دنیا چارچوب مشخصی دارد که باید این چارچوب رعایت شود. در غیر این صورت، ائتلافها نمیتوانند پایدار باشند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.