پایان ممنوعیت کنسرتها به تدبیر متولیان امیدوار
محمد سالاری.عضو شورای هماهنگی جبهه اصلاحات
خبری که این روزها فراوان به گوش میرسد و به نوعی به یک خبر عادی در سرلیست اخبار روز تبدیل شده؛ این است که این کنسرت نیز لغو شد. گوشهای شنوندگان به این دست اخبار عادت کرده؛ بهنوعی که دیگر شاید حساسیت خود را در عرصه اجتماعی و در بین مردم از دست داده است و عکسالعمل جامعه در این موضوع، به سمتی رفته که چرا باید ناراحت شویم و عکسالعمل نشان دهیم؟ زمانیکه یک جامعه واکنش صریحی درباره یک موضوع اثرگذار از خود نشان ندهد، باید به تحلیل و بررسی آن پرداخت و ایراد کار را پیدا کرد؛ زیرا تجربه نشان داده است، درست در همین زمان ناهنجاریهای اجتماعی سر باز کرده و در فرهنگ جامعه رسوخ خواهد کرد و آن را دستخوش تغییر و تحولات اساسی خواهد کرد. این شاید همان مورد کلیدی است که رئیسجمهور متوجه آن شده و با بیان صریح اینکه «در این کشور قانون حکمفرما است و باید براساس آن عمل نمود»، وزیر ارشاد را به خاطر سرپیچی از قانون مؤاخذه کرده است و صریحا اعلام کرد: «از نظر من هیچ وزیری نباید در برابر هیچ فشاری کوتاه بیاید و عقبنشینی کند، بیقانونی به نام دین بدتر است». نقطه درستی که رئیسجمهور بر آن انگشت گذاشته و میخواهد ادامه بیقانونیای را که از شهرهای مختلف کشور سر برداشته و از تریبونهای رسمی اعلام میشود، با این سخن که «هرکسی که صبح بیدار میشود و یک تریبون پیدا میکند، نمیتواند قانونگذاری کند و وزیر نباید تبعیت کند» را بهعنوان مجری قانون به پایان برساند. باید گفت در دهه چهارم انقلاب، ما به چنان ثبات و نظمی رسیدهایم که دیگر از مرحله آزمون و خطا عبورکرده و دنبال تحقق برنامههای سند چشمانداز 20ساله کشور هستیم. بهدنبال نظم و ثبات و امنیتی که در کشور حاکم است، یکی از چالشهای اساسی که دغدغه عموم مردم و مسئولان نظام شده است، موضوع آسیبهای اجتماعی و اثرات روحی و روانی آن است، ازجمله مهمترین حوزههایی که میبایست به آن توجه شود، حوزه فرهنگ و هنر و موسیقی است و ازآنجاییکه موسیقی در تاریخ نقش پررنگی در زندگی مردم ایران داشته، به نحوی که حتی بسیاری از اتفاقات و مبارزات تاریخی مردم در نبردها و جنگهای مهم و اسطورهای ما نیز در قالب موسیقیهای آیینی متبلور بوده است، اهمیت دادن به این حضور ضرورتی اجتنابناپذیر است. مسلما باید این را دانست که در سایه نظام جمهوری اسلامی ایران، ابتذال فرهنگی مجال رشد و بالندگی پیدا نخواهد کرد و مردم فهیم ما نیز از جوان تا پیر، به چنان پختگی و آگاهی از دنیای اطراف و فرهنگ رسیدهاند که سعی در حفظ شأن و منزلت تاریخ و فرهنگ و مذهب خود داشته باشند. حال اگر قرار باشد یک جامعه را از لذت معنوی فرهنگ خود بهویژه در موسیقی محروم کنیم؛ آنها چه جایگزینی برای آن پیدا خواهند کرد و در چه مسیری گام خواهند گذاشت؟ آیا اینطور نیست که فرهنگ وارداتی، جاذبههای دروغین خود را برای آنها به نمایش میگذارد و نسلهای جوان و تازه کشور که باید خوراک فرهنگی را از داخل مرزهای خود ابتیاع کنند، نظر به آنسوی مرزها کرده و فرهنگ غربی را جایگزین میکنند؟ متولیان فرهنگی و انتظامی کشور باید پاسخگو باشند در صورت بروز چنین روندی به صورت گسترده، چه پاسخی برای آینده جامعه ایران اسلامی خواهند داشت؟ آیا میشود در دنیای فعلی با پاککردن صورتمسئله، جواب آن را هم پاک کرد و احساس کرد موضوع حل شده است؟ آیا وزارت ارشاد که متولی فرهنگسازی و حفظ میراث فرهنگی ما است، با چند بیانیه میتواند بار این مسئولیت را از دوش بردارد؛ به نوعی که افرادی بخواهند خود در این مقوله قانونگذاری کنند و برخی نیز با لغو مجوزها، میتوانند بگویند که موضوع را حل کردهاند؟ و جواب جوانان و شهروندانی که میخواهند موسیقی وطنی خود را در شهر خود و با خوانندگان مورد قبول خود بشنوند چه خواهد بود؟ باید گفت که این لغوها نیز بگذرد و البته که در عرصه جهانی آنچه بهجا میماند و مانده و مرزها و دلها را تسخیر خود کرده، فرهنگ و تمدن برساختهشده از این فرهنگها بوده است، پس تا فرصت است دوستان تدبیری اندیشه کنند و البته جای امیدواری است که رئیسجمهور منتخب ملت اینچنین محکم و استوار، موضع خود را بیان کرد که امیدواریم متولیان امر آن را سرلوحه کار خود قرار دهند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.