|

حاشیه نیست

تانیا تجلی

به او که باعث شد بعد از دوسال‌واندی

دست به قلم ببرم... همه‌چیز را همان اول تمام کردی؛ همان اول. «گفتی تلخی اول به از تلخی آخر است، ولی الان بدانی بهتر است. نمی‌خواهم وارد حاشیه شوم». نمی‌دانستم عشق و دوست‌داشتن وارد حاشیه‌شدن است؛ به‌حاشیه‌رفتن؛ «من تنهایی را انتخاب کردم؛ من کارهای ناتمام بسیاری دارم که باید انجام دهم. وقتی برای حاشیه نمی‌ماند». باشد اصراری نیست؛ اما بدان عشق حاشیه نیست؛ عشق داخل‌شدن در خود متن است. عشق اتفاق است نه انتخاب... . گفتی کاملا فراموش کن. «تو انسانی قوی هستی، تو می‌توانی...»، چه ساده راجع به فراموشی سخن می‌گویی! مگر می‌شود فراموش کرد... نمی‌دانستم! آن‌هم در لحظه و ثانیه‌ای... تلاش می‌کنم فراموش کنم... تنها قدم بزنم... خودم را سرگرم کتاب‌های چندصدبارخوانده‌ام کنم... نمی‌توانم... . چه ساده از قلب به‌تپش‌افتاده‌ای سخن می‌گویی و او را بچه خطاب می‌کنی... و عشق و دوست‌داشتن را کاری بچگانه و مزخرف می‌پنداری... چقدر ساده عشق را به واژه‌ای چرک و دستمالی‌شده تبدیل می‌کنی و از آن به بدترین شکل ممکن سخن می‌گویی... . من هرگز نخواستم که عشق را چیزی پیچیده و فلسفی بپندارم... من هرگز نخواستم از زندگی بتی بسازم و رؤیاپردازی کنم... من سادگی و ساده‌بودن را خواستم؛ نه چیز دیگر؛ من همان دست مهربانی را خواستم که دستانم را نوازش کند؛ فقط همین. اوریانا فالاچی درست می‌گفت: «هرچه انسان‌تر باشیم، زخم‌ها عمیق‌تر خواهند بود. هرچه بیشتر دوست بداریم، بیشتر غصه خواهیم داشت؛ بیشتر فراق خواهیم کشید...». «گفتی عاقل باش! در این دنیای لعنتی به هیچی دل نبند بچه! رمز موفقیت اینه... خیلی باید خودخواه باشی، این‌طوری تو زندگیت ضرر می‌کنی... من صلاحت را می‌خواهم بچه. باید کمی بد باشی...». باشد تو دل نبند، تو بترس؛ من به‌تنهایی دوست‌داشتن را حمل می‌کنم بدون اینکه دوست داشته شوم. به قول نادر ابراهیمی، «هر لحظه‌ای که در تسلیم بگذرد، بیهودگی و مرگ را تعلیم می‌دهد». من اما تسلیم نمی‌شوم... درست گفته‌‌اند عشق همان رنج‌کشیدن است نه رسیدن و به قول خودت گاهی باید نرسید، نداشتن تو را عاشق‌تر می‌کند... . آناگاوالدا درست می‌گوید: «باید یک‌بار به‌خاطر همه‌چیز گریه کرد. آن‌قدر که اشک‌ها خشک شوند. باید این تن اندوهگین را چلاند و بعد دفتر زندگی را ورق زد و به چیز دیگری فکر کرد. باید پاها را حرکت داد و همه‌چیز را از نو شروع کرد...». باشد تو بمان و حرف دلی که برایم به‌جا گذاشته‌ای؛/ «من هرگز چیز دندان‌گیری از این جهان نخواسته‌ام/ فقط گاهی فرصتی کوتاه/ تا به یاد آورم زندگی/ تا کجا می‌تواند زندگی باشد/ همین است/ که من هیچ نخواسته‌ام از این جهان/ جز اندکی آرامش/ بلکه برگردم پیش خودم/ اینجا کجاست/ من کیستم/ و این جهان بیهوده/ از جان من چه می‌خواهد!؟/ بعضی‌ها چرا این‌همه بی‌انصاف‌اند! سیدعلی صالحی» پی‌نوشت: نامه به کودکی که هرگز زاده نشد: اوریانا فالاچی چهل نامه کوتاه به همسرم: نادر ابراهیمی من او را دوست داشتم: آنا گاوالدا

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.