دُکترینِ تطهیر
بابک صادقی
مطالب ارسالی از طرف خوانندگان، هر پنجشنبه، در صفحه «مخاطبان شرق» منتشر میشود. مطالب مخاطبان برای اینکه قابلیت چاپ در این صفحه را داشته باشد، باید همراه نام،مشخصات، شماره تماس نویسنده و حداکثر در 600 کلمه با درج عنوان به آدرس [email protected] ارسال شود. بدیهی است انتخاب متنهای قابل انتشار، برعهده گروه سیاسی و مدیریت روزنامه خواهد بود؛ اما اسامی همراهان و مخاطبانی که مطالب خود را برای «شرق» ارسال کردهاند و موفق نشدهایم مطالبشان را منتشر کنیم، در همین صفحه ذکر خواهد شد.
به هزارو یک دلیلِ گفته و ناگفته فقط محمود احمدینژاد است که میتواند هم در رسانه پُرمخاطبِ! ملی تکریم شود و هم با مصونیت به سفرهای استانیاش ادامه دهد. در بزنگاه مسائل ملی عرصه سیاست ایران فقط اوست که ظرفیت آن را دارد تا «کیهان» بر ۱۱ روز خانهنشینی مسئلهدار، دو میلیارد دلار هدررفت ثروت ملی و به هر ترفندی که هست نتیجه مباحثش را به برکاتِ حضور و فعالیتِ او در رأس امور اجرائی کشور کشانده و دولتش را تکریم کند! چه چیزی در محمود احمدینژاد نهفته است که مدیرمسئول کیهان رودرروی میلیونها بیننده و شنونده آگاهِ تلویزیون، عیار اقدامات دولت اعتدال را به میزان ناخن خدماتِ دولت عدالتورز او معرفی میکند؟! رازِ این همه تکریم چیست؟! برآوردی از جایگاه اصولگرایان و میزانِ مقبولیتِ کنونی آنها نزد افکار عمومی از نبودِ گزینهای با ظرفیت جلب افکار عمومی و امکان رأیآوری در اردوگاه آنان خبر میدهد. از نگاه آنها دیگر نه میتوان «لاریجانی» را به سبب حمایتهایش از دولت تدبیروامید و نه میتوان «باهنر» را بر حسب اظهاراتی بهمثابه سخنانش در همین چند روز گذشته اصولگرایانی شش دانگ به حساب آورد؛ بر رأی شهردارِ پایتخت نیز نهتنها افزوده نشده که کاسته هم شده و در چنین شرایطی است که امید دوباره به ظهور یک ناجی در قد و قواره احمدینژاد ۸۴ نیز تنها دلبستن به اعجاز است! قرارگرفتن اصولگرایان در چنین بنبستِ شخصیت و فقدانِ یک کاریزمای فردی در میان چهرههایش چارهای برای آنها نمیگذارد جز آنکه با وجود همه زاویههای فکری و راهبردی که با احمدینژاد دارند، به دنبال طرح و تقویت دوباره وی باشند؛ چراکه در این برهه تنها کسی است که با حضورش علاوه بر ظرفیت موجآفرینی نشان داده است که بیتابِ رأیآوری و انتخابِ مجدد است و در این مسیر، آمادگی گذشتن از بعضی خطوط قرمز خودساخته در گذشته همچون رحیمی و مشائی را داشته؛ بنابراين موجبات تفوق اصولگرایان را فراهم آورده و کاندیدای واحد طیف اصولگرایان در انتخابات ۹۶ باشد. با چنین تعبیری هیچ گزینهای برای اصولگرایان بهتر از تخریبِ دولت تدبیروامید در یک فضای مقایسهای نیست که در نتیجهاش تطهیرِ احمدینژاد و عملکردش در اذهان عمومی رقم خواهد خورد! اتاق فکر اصولگرایی «دکترینِ تطهیر» را براساس آسیبشناسی ریزشِ آرا و عدم اقبال به کاندیداهای منتخب خود در همه انتخاباتهای چهار سال گذشته و پذیرش واقعیتهای موجود از حیث شکاف جامعه با گرایش و تفکر اصولگرایی طراحی کرده و عوامل ملی و استانی آنها توان و کنش خود را براساس چارچوبهای عملی این نظریه به کار گرفته و برای موجهسازی عملکرد و سیاستهای دولت گذشته چارهای جز سیاهنمایی کارنامه سهساله دولت روحانی ندارند.اصولگرایان برای رقمزدنِ این سیاهنمایی باید فیشهای حقوقی را پدیدهای انحصاری و شکلگرفته در دولت روحانی معرفی کنند. واجب است که برجام را نه در فضای کارشناسی و توجه به ابعاد تخصصی آن بلکه لزوما با نگاهی سیاسی بسنجند. آنها باید تورم و رکود را نه میراث هشت سالِ دماگوژی اقتصادی دولت گذشته بلکه نتیجه عملکرد دولت مستقر کنونی به حساب آورند. افزایشِ فزاینده آسیبهای اجتماعی را نه ثمره هشت سال اخلاق نمایشی و دستوری معجزه هزاره سوم و خلق معجونی از پوپولیسم و فریب و هیجان در جامعه که برآمده از اعتدال تعریف کنند. با چنین گرایشی و نقشآفرینی در چنین موقعیتی است که اصولگرایان به زعم خود میتوانند بر نگرشِ عمومی تأثیر بگذارند و بر جذبِ دوباره نگره و سلیقه مردم فائق آیند. اگرچه میزان موفقیتِ آنها را به دلایل متعددی همچون فضای مستعد برای خلق همیشگی پوپولیسم و ضعف حافظه تاریخی ما و ارجحیتِ همواره هیجانِ عمومی بر تعقلِ سیاسی و غیره ذلک نميتوان پیشبینی کرد؛ اما «تطهیرِ» دولت مهر و عدالتِ احمدینژاد بر پایه «تخریب» دولتِ اصلاح و اعتدال، تنها شیوهای است که در شرایطی که هر روز بیش از روز پیش از خسارات و مصائب دولتهای نهم و دهم بر اقتصاد و سیاست و فرهنگ و هنر رونمایی میشود، توانِ طرح و نتیجه را دارد. با طراحی نظریه تطهیر در گام اول برای اصولگرایان فرصتِ مقابلهبهمثلی اساسی دست میدهد، در گام دوم آنها از محاق فراموشی به درآمده و از توان حضور در مناسبات تبلیغاتی بهره میبرند و در گام سوم به شیوههايي «گوبلز گونه» امید به جذب دوباره باور عمومی دارند؛ و جدای از همه این موارد میتوانند به امید گشایش بر شانه اعتبار و کاریزمای احمدینژاد در میان طیفی از جامعه سوار شده که شاید اصولگرایی به هر قسمی فاتحِ آوردگاه ریاستجمهوری شود.طراحان و عاملانِ «دکترینِ تطهیر» اگرچه برای پیشبرد اهداف خود مصونیتی متفاوت با اصلاحطلبان و اعتدالیون دارند بنابراين دامنه تخریبشان از مسئله فتنه تا عواقب برجام گسترده است اما نمیدانند که در منظر تیزبینی و تیزهوشی افکار عمومی ماجرای دومیلیارد دلار و «بابک زنجانی» و «مهآفرید خسروی» در قیاس با فیشهای حقوقی برآمده از خلأ قانونی موجود در همه ادوار گذشته مقايسهشدني نیست. آنها نمیدانند که هیچکس و هیچ چیز کهریزک و مرتضوی را فراموش نخواهد کرد.تطهیرکنندگانِ احمدینژاد نمیدانند دامنه تخلفات تثبیتشده یاران احمدینژاد نمیتواند در مقایسه با اتهامات ثابتنشده برادر رئیسجمهور فعلی راه به جایی ببرد. آنها تصور میکنند در پیشگاه ملتی آن «خس و خاشاک» گفتهشده در علن دیروز را و این «آشغال»های گفتهشده در مجازِ امروز فراموش میشود که بیشک فراموش نمیشود.همین قیاسهای معالفارق و همین فراموشنشدنهاست که شریعتمداری کیهان با وجود تخریبهای طرحشدهاش در مناظره با خرازی، بهگواه واکنش فعالان فضای مجازی بیش از فزونی رأی اصولگرایان از آرای آنان میکاهد.رسانه ملی بهدرستی مناظرهای آزاد و دموکراتیک را رقم زده بود و در این بستر آزادانه اگرچه شریعتمداری خود را گهگاهی منتقد احمدینژاد قلمداد میکرد؛ اما در خاتمه به لطایفالحیل دولت روحانی را «ناخن»ِ دولت احمدینژاد معرفی کرد. باید منتظر ماند و دید در انتخابات 96 چه سرنوشتی رقم خواهد خورد. انتخابات آتی نشان خواهد داد خالقانِ «تئوری تطهیر احمدینژاد» و عاملان «تخریب اصلاحات و اعتدال» تا چه اندازه به اهداف خود دست یازیدهاند!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.