|

دل زار و تن ناتوان شد

مریم پیمان

«دیگه افتاده رو سرپایینی». راننده با لبخند درباره گرمای وحشتناکی حرف می‌زند که هرروز دغدغه من است. «دیشب کولر را خاموش کردیم». باشتاب، سر می‌چرخانم سمتِ خانمِ جوانی که کنارم نشسته است. «خدایا! اینها چی می‌گویند؟». حرف همدیگر را تأیید می‌کنند. انگار جدی است و هوا آن‌قدر گرم نیست. شش‌ ماه است که شب‌ها گرم و روزها داغ بودند. با خودم فکر می‌کنم؛ پس، فشار روانی و استرس، علت گرم‌ماندن بدن من است یا ضعف ناشی از «دلِ زار» و گرمای روزهای قبل ماندنی شده است؟ پاسخش دشوار است. ساعت تزریق‌هایم تغییر کردند و حتی روزش. خوردن داروهایم حتمی، اما بدون برنامه است؛ یعنی عوارض دارو گرما را زیادتر کرده است؟ فریاد دو راننده از فکر بیرونم می‌آورد. مسافر جدید می‌گوید: «از گرما قاطی کرده‌اند، بندگان خدا»، لبخند روی لب‌هایم می‌نشیند. بحث درباره تأثیر گرما و بداخلاقی آغاز می‌شود و خیالِ من راحت که فقط گرما روی بدن من اثر نمی‌گذارد. «بیایید اینجا روبه‌روی کولر بنشینید تا کارتان را انجام می‌دهم، خنک شوید». جمله امری دوستانه کارمندِ بانک که هرآنچه را خواستم اشتباه انجام داد، آن‌قدر خنک بود که عصبانیتم را خواباند. «خوش به‌ حالشان، کولر ایستاده با قدرت بالا در محل کارشان دارند. من هم بودم نه «ام‌اس» داشتم و نه آستانه تحملم این روزها کم شده بود. یاد راننده‌تاکسی‌ها می‌افتم که سرِ پولِ خرد هم سریع عصبانی می‌شوند و دعوا با مسافر ساده‌ترین کار روزمره آنهاست. کارمندان بانک بهتر برخورد می‌کنند. چقدر دمای هوا بر رفتار آدم‌ها اثر دارد! واقعا علت و معلول کدام است؟ گرما باعث عصبانیت می‌شود یا استرس و عصبانیت دلیل گرمای بدن است؟ کمی جست‌وجو می‌کنم. رابطه متقابل است و جوابی قطعی وجود ندارد. جالب است که استرس گرما تولید می‌کند و هم‌زمان ممکن است دچار افتِ فشارِ خون هم بشويد. هیچ‌کدام از یافته‌ها قطعیت ندارند و مثل «ام‌اس»، گرما هم‌ هزاران چهره دارد. با خودم خلوت می‌کنم. «چرا گرم است؟». عامدانه حلقه‌های بودن را محدود کرده‌ام و حوزه خصوصی‌ام دارد بزرگ‌وبزرگ‌تر می‌شود. اعتماد در من شکسته و صداقت بی‌معنا شده است. واقعیت‌ها باورِ به داستان‌های کودکی‌ام را خدشه‌دار کردند. این را آموختم که «بارِ غمِ عشق» را « گردون» هم «نیارد تحمل» چه برسد به « این پیکرِ لاغرِ من» که یکی از دغدغه‌هایم لاغرترنشدن آن است. باید ایستاد و باور کرد. زندگی کرد. با گرما مبارزه کرد. چه تابستان باشد و چه زمستان، چیزی در ذهن و ضمیر من جولان می‌دهد که بیش از عوارض دارو و گرما مؤثر است. حالا که هوا می‌خواهد خنک‌تر باشد، من هم باید سهم خودم را در درمان بپردازم؛ به هر شکل ممکن، از تغذیه مناسب گرفته تا دورشدن از شلوغی‌ها و آدم‌هایی که ذهنم را درگیر می‌کنند. شاید اعضای به‌هم‌ریخته بدنم سرِ سازگاری بگذارند و با قدرت کار کنند. این روزها «زار و ناتوان» شده‌اند. سهم خودم را باید بپردازم تا ببینم جهان پزشکی که در این سال‌ها بینایی‌ام را مدیونش بوده‌ام، برای من چه خواهد کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.