قادر میزبانی مسنترین ورزشکار ایرانی حاضر در ریو:
میخواستم از خط پایان رد شوم اما نگذاشتند
شرق: قادر میزبانی به فکر خداحافظی از ورزش است. پرافتخارترین دوچرخهسوار ایران که آخرین المپیک زندگیاش را هم در 42 سالگی تجربه کرده، معتقد است که عمر قهرمانیاش دیگر در این رشته تمام شده و باید برود. گرچه این باور را هم دارد که با وجود سن بالایش این توانایی را داشته که یک نتیجه تاریخی در المپیک ریو کسب کند. شانس اما با رکابزن تبریزی در این بازیها یار نبود تا به آرزوی دیرینهاش برسد. به قول خودش ناباورانه از دور مسابقات حذف شد. میزبانی درحالیکه نیمی از مسیر مسابقه را در المپیک ریو طی کرده بود، ناگهان تعادل خود را از دست داد و از مسیر خارج شد و به دیواره کنار جاده برخورد کرد تا نقش بر زمین شود. قادر در رقابتهای تیمی جاده و تایمتریل انفرادی نماینده ایران در المپیک ریو بود که در مسابقه اول اوت شد و در مسابقه دومش به عنوان سیویکم رسید. در ادامه گفتوگوی «شرق» را با قهرمان جادههای آسیا میخوانید.
هنوز از آن اتفاق تلخی که در ریو برایتان افتاد ناراحت هستید؟ ناراحت هستم، اما خب چه فایده. مسابقه است دیگر، هر اتفاقی ممکن است در آن بیفتد. آن هم در رشتهای مثل دوچرخهسواری که درصد خطر در آن بالاست. ای کاش تعادلم را از دست نمیدادم. من در 42سالگی این قدر آمادگی بدنم بالا بود که میتوانستم جز 20 نفر پایانی رقابتها قرار بگیرم. مسیر مسابقات جوری تعیین شده بود که در تخصص من و رکابزنان ایرانی بود. همیشه در المپیکها مسیرهای مسطح را انتخاب میکنند، اما در این دوره بیشتر مسیر مسابقه سربالایی بود و رکابزن «سربالاییرو» را میخواست. علت اینکه تعادلتان را از دست دادید، چه بود؟ متأسفانه یه مقدار زدوخورد و تشنج بین رکابزنان گروه ما بود که باعث شد روی کار من تأثیر بگذارد. دو دوچرخهسوار خارجی با هم رقابت بدی داشتند و با فاصله یک تارِ مو آمدند از کنار من رد شدند. این در حالی بود که 50 متر مانده بود تا من به آن سراشیبی تند برسم. من برای اینکه سر پیچ زمین نخورم ترمز گرفتم که ناگهان لاستیکهای چرخم قفل کرد، افتادم و به تنه درخت خوردم. من 140 کیلومتر اول را که روی سنگفرش بود و مسیری بود که برخلاف تمرینات ما در ایران بود، عالی رفتم درست وقتی که میخواست مسیرهای سربالایی شروع شود، منحرف شدم. چرا از آن به بعد بلند نشدید و مسابقه را ادامه ندادید؟ قانون مسابقات در حالت عادی میگوید اگر دوچرخهسواری بیفتد تا 57 دقیقه فرصت دارد که خودش را به گروه برساند این قانون برای المپیک به 15 دقیقه رسیده بود. اتفاقا من بلند شدم و بعد از هفت دقیقه خودم را به گروه رساندم، اما متأسفانه کمکداور مانع از ادامه حرکت من شد و اجازه نداد رکاب بزنم. یعنی در دوچرخهسواری هم ناداوری میشود؟ اگر بعضیها نگویند که دنبال توجیه کارم هستند، بله، واقعا ناداوری شد. تأخیری که من داشتم هنوز به 15 دقیقه قانونی هم نرسیده بود، اما کمکداور گفت که با دستور سرداور این کار را کرده است. در دوچرخهسواری وقتی 20 ثانیه هم عقب بیفتی مسابقه را از دست دادهای. به خدا من بلند شدم تا حداقل از خط پایان رد شوم که بعد رسانهها جو درست نکنند که بگویند دوچرخهسوار ما به خط پایان هم نرسید، اما متأسفانه نگذاشتند و اوت شدم. شما مسنترین رکابزن در المپیک ریو بودید؟ بله، در دوچرخهسواری همه در 34 یا 35سالگی خداحافظی میکنند، اما خدا را شکر، من تا الان توانایی این را داشتم که ادامه بدهم. من به عنوان بهترین نفر ایران در مسابقات انتخابی برای دومینبار به المپیک رفتم. این را هم میتوانم بهصراحت بگویم با این سنم پاکترین دوچرخهسوار کشور از لحاظ مبارزه با دوپینگ هستم. برای مسابقه تایمتریل انفرادی المپیک هم قرار بود آروین گودرزی رکاب بزند، اما او خودش نخواست در مسابقه شرکت کند. این در حالی بود که من آن روز که منحرف شدم و افتادم، کمردرد شدید گرفتم. اگر هر دوچرخهسوار دیگر در کشور شرایط من را داشت، نمیتوانست با آن کمردرد مسابقه بدهد. الان چه برنامهای دارید به فکر خداحافظی نیستید؟ چرا من هم باید بروم. بههرحال 42 سالم است. فعلا که تا آخر فصل با تیم شهرداری قرارداد دارم؛ اما بعد از آن به احتمال زیاد خداحافظی میکنم. دوچرخهسواری ایران در تاریخ حضورش در بازیهای المپیک هیچ عنوان چشمگیری نداشته چه کار باید کرد که از این شرایط بیرون بیاییم؟ تا زمانی که بسترسازی مناسب برای استعدادیابی در این رشته در کشور صورت نگیرد، ما در المپیک هیچچیز نمیشویم. 95 درصد این قضیه به موضوع استعدادیابی برمیگردد. ما باید حداقل 100 نفر استعداد خوب را در ایران شناسایی کنیم تا از این تعداد 10 نفر را بیرون بکشیم که حداقل آینده 10 سال ما را پشتیبانی کند. اما نه امکانات و بسترش هست و نه شناخت و آموزشی درباره این رشته. با وضع جادههایی که ما داریم، خانوادهها اصلا اجازه نمیدهند بچههایشان تمرین کنند. نتیجهاش این میشود که هر 30 سال یک بار، یک نفر مثل قادر میزبانی بیرون میآید؛ تازه آن هم مربی بالای سرش نیست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.