|

چندسطری درباره نمایش

«مثل آب برای شکلات» این همه هیاهو

سحر سلطانی

مثل آب برای شکلات برگرفته از یک رمان است. التقاطی از دو سبک نوشتاری رئالیسم جادویی و پسامدرن که به همین دلیل نیز در اجرای نمایش، چنین حس و حالتی قابل پیگیری است؛ چون وفاداری به متن بسیار زیاد است؛ هرچند در این اقتباس، ابراهیم پشت‌کوهی، بر آن است انطباق فرهنگی صورت بگیرد و از آن محیط جادویی آمریکای لاتین که دچار سنت‌های غلطی نیز هست، نقبی وارونه به منطقه هرمزگان زده شود. عناصر فضاساز در این اجرا که تکیه‌اش بر بیان بدنی است، حضور فعال خلاقی دارد و ما درواقع در حال تماشای اثری پرتحرک و هیجانی هستیم که در آن روح حماسه و تغزل موج می‌زند و این ‌گونه بنا بر انگیزه‌های حیاتی است که در این موقعیت وجود دارد. یکی جنگ و انقلاب است که حماسه‌آفرینانه به دنبال تغییر و تحول بنیادین هستند و دومی عشق است که روح تغزل را بر این فضای هیجان‌زده چیره و حال‌وهوای تندوتیزی را بر آن روان می‌کند. همچنین در آن خرافه، تعصب کورکورانه و باورهای مذهبی و آیین‌های سنتی نیز وجود دارد و همچنین تکیه بسیاری بر عالم ارواح می‌شود که این خود مبنای جادویی داشته است؛ بنابراین رئالیسم جادویی بر آن حاکم است. همچنین سعی شده است که بنا بر روایت‌های نسبی و تو‌درتوی چند نسل از زنان را طرح کنند که این گذر از زمان و نسبیت حاکم بر روابط و روایت‌هاست که چالش دیگری را پیش‌روی‌مان قرار می‌دهد که به تعبیری درست‌تر بیانگر یک فضای پسامدرن خواهد بود. همان طور که مکزیک یک کشور در حال مدرن‌شدن است و هم‌اکنون در برزخ سنت و مدرنیته قرار دارد، ایران ما نیز دارد چنین حس‌و‌حالتی را تجربه می‌کند و این باز هم از آن حالت‌های شانسی است که قابلیت پذیرش شیوه پسامدرن را در ایران ما منطقی جلوه می‌دهد و در غیر این صورت ادا و اطواری و غیرمعمول و غیرعادی به نظر خواهد رسید. این فضا معرف یک مکان اصلی است که آشپزخانه مامان النا (رویا نونهالی) در آن شناسای بسیاری از روایت‌ها و رویدادهاست و این مرکز ثقلی است برای جهت‌دهی به بسیاری دیگر از آدم‌ها و رویدادهایی که بنا بر حضور و هیاهویشان این مکان را به تکاپو برای تغییر وامی‌دارند. این آشپزخانه در خانه باغی در ده است و دیگر مکان‌ها بنا بر حضور آدم‌ها و رویدادها متغیر خواهند بود. برای مثال دکتر جان می‌آید و تیتا (معصومه بیگی) می‌برد و این یعنی مکان دیگری شکل خواهد گرفت. یا ژنرال گرترود، دختر یاغی این خانواده (افسانه پرمر) در کوه و دشت و بیابان آواره است و در این فضا و براساس یک میز آشپزی و یک سکوی چوبی چنین مکان‌هایی بازآفرینی می‌شود که در القای آن حضور و رفتار بدنی بازیگر و خلاقیتش تأثیرگذار خواهد بود. یعنی این همه هیاهوی عاشقانه و انقلابی در یک آشپزخانه به تماشا درمی‌آید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.