|

مردادِ تلخ

مهشید فرجی

قصه که تمام می‌شود، آدم‌ها به کجا می‌روند؟! قصه من و تو هم تمام شد. قصه‌ای که به غصه رسید.

من مانده‌ام همان جایی که بودم. درست همان نقطه کور. همان نقطه‌ای که شروع شد. خیلی دور نیست شروعی که به سرعت به پایان رسید. همان‌جا با تمام مشترکات‌مان. تو اما رفتی بدون ‌هیچ دلبستگی و دلتنگی‌ای. رفتی به دورترین نقطه‌ای که دیدنی نیست. اهلش نبودی؛ بی‌وفایی، تنهایی و تنهاگذاشتن. راستی تو به کجا رفتی؟ به پایان قصه. پایان قصه کجاست؟ می‌توان آنجا را دید؟ دیده‌ام در خواب پایانت را که خوب بود. شاد و سرحال بودی. بهتر از لحظات آخر. باز هم حسودی کردم به تو و به پایانت که چرا باید تو پایانی بهتر از من داشته باشی؛ اما این پایان برای من آغازی بود. آغاز یک آغوش کودکانه. آغاز دوست‌داشتنی‌ترین موجود عالم. بعضی از آدم‌ها فکر می‌کنند قوی‌بودن، یعنی هیچ‌گاه دردی را لمس‌نکردن؛ اما من معتقدم قوی‌ترین آدم‌ها کسانی هستند که درد را حس می‌کنند، می‌فهمند و با تمام وجود آن را می‌پذیرند. ماندم و قبول کردم در دنیایی که دیگر از آنِ تو نیست، باید به داشته‌هایم دل ببندم. آموختم باید لذت برد از چیزهایی که افرادی در حسرت آنها هستند و آن را ندارند؛ اما من لحظه‌های با‌ تو ‌بودن را هنوز دارم؛ لحظاتی که با تمام وجود فقط و فقط از آنِ من و توست. قصه ما مرداد‌ماه به پایان رسید؛ این مرداد شوم و تلخ. به قول حسین پناهی «ما بدهکاریم، به کسانی که صمیمانه ز ما پرسیدند: «معذرت می‌خواهم، چندم مرداد است...؟» و نگفتیم؛ چون که مرداد، گور عشق گل‌ خون‌رنگِ دلِ ما بوده‌است...».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.