انجمن «اماس»؛ بیمها و امیدها
مریم پیمان
از ماشین پیاده میشوم. با همه لجاجتم بر نیامدن، پایم به اینجا باز شد. توجیههای زیادی دارم برای نیامدن. از جلوی در، صحنههای ترسناک میبینم؛ ویلچر، عصا و... . چهره زشتِ اماسِ پیشرفته در جسم و واقعیتِ امید در لبخند و همهمه میانِ بیماران در طبقه همکف به چشمم میخورد. کلاس آموزشی دارند. طاقت نمیآورم تا برای آمدن آسانسور بایستم. نه تحمل شادی و شلوغی را دارم و نه به خودم حق میدهم در بین این همه عصابهدست از پلهها نروم. پاهایم شبیه دمپایی ابری شدند. با کمی دقت در تعادل بالا میروم. درباره امکانات و تخفیفها چیزهایی میگویند. نمیخواهم بشنوم. میخواهم از واقعیتِ «آنجا» فرار کنم. طولی نمیکشد، اما بیقرارم. نمیتوانم داستانهای بیماران را بشنوم؛ مردی که تازه بیمار شده، دختری که سالهاست بیمار است، پدری که دنبال دارو برای فرزندش است و... . فرار میکنم. با یک معرفینامه برای بهدستآوردن دفترچه بیمه میروم تا بار دیگر ثابت کنم نیازمند دارو هستم. داشتم شکستش میدادم، اما این دفترچه غولی برای اثبات دوباره بیماری به من شد. از ماشین پیاده میشوم. به سمت ساختمان مرکزی بیمه میروم. با پرسوجو میفهمم که کارمند مسئول بیماران خاص مرخصی است. کسی نمیتواند کار او را برعهده بگیرد. رئیس هم بدون گزارش تصویربرداری دستوری نمیدهد. دنیا روی سرم خراب میشود. باز هم باید دارو را آزاد بخرم. جرقه شادی در ذهنم با یک حدس شعله میکشد؛ شاید در سوابق پزشکیام در انجمن گزارشی باشد. نمیخواهم به آن ساختمان بروم، اما ناچارم. آنجا یادم میاندازد بیمارم؛ یک بیمار خاص که ممکن است هر لحظه با قطع دارو یا امید، جسمم یا بخشی از آن از کار بیفتد. حتی از تصور و کاربرد واژه فلجشدن هم میترسم. آخرین تجربهاش را چند وقت پیش در شرایطی هیجانی داشتم. کابوسش را بارها دیدم. چارهای نیست. راهی ساختمان انجمن میشوم. از ماشین پیاده میشوم. طبقه همکف خلوت شده است. با آسانسور بالا میروم. انرژیام کمتر و کمتر میشود. به هزینه دارو فکر میکنم و گرما بر من غلبه میکند. ذهنم عجیب مشغول است؛ «کس نمیگوید که یاری داشت حق دوستی/ حقشناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد». وارد اتاق کوچکی میشوم. دختر از دیدن دوباره من تعجب میکند. درحالیکه بهوضوح نشانههای اماس را در او میبینم، پروندهام را زیرورو میکند. نشسته بودم اما یکباره با عبارتِ «گزارش در پروندههای قدیمی نیست» ویرانهای از جسم میشوم روی صندلی. راهی نیست. این هفته هم باید دارو را آزاد بخرم. دویست و سی و پنجمین هفته تزریق هم گرانتر از همیشه خواهد بود. «نسخه داری؟» نسخه، معرفینامه و کارت تاریخگذشته انجمن را به دستش میسپرم. فرمی جلویم میگذارد. حدس میزنم که یک دارو را به امانت میدهد تا بعدا برگردانم. زمان کمبود داروها شنیده بودم که امانت میدهند. یک جعبه دارو جلویم میگذارد و میگوید: «از داروهای اهدایی است. به سلامت». شوکه شدم. هیچ تشریفاتی در کار نبود. با حیرت و شادی در سرم تکرار میشود: «حافظ اسرار الهی کس نمیداند خموش/ از که میپرسی که دور روزگاران را چه شد».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.