عروس
احمد غلامي
فريكج گفت: «خدا بيامرزه ننهم رو. زنده كه بود ميگفت: فريدون واسه خودت يه زن دستوپا كن، من بميرم تنها ميموني، كسي نيس تروخشكت كنه. گفتم: ننه آخه كي مياد به من زن بده! نه قيافهاي دارم، نه هيكلي، از روز اولم كه پام چلاق بوده. ننهم ميگفت: وا... خيلي هم دلشون بخواد، برو تو آينه نگاه به چشمات بكن، آدم دلش ضعف ميره... بلند شدم، آينه شكسته رو از لبه طاقچه آوردم و زل زدم توش. گفتم: ننه اين چشما كه مثه ماتحت مرغه! گفت: وا خاك به سرم، آدما هزار تا عيب دارن به روي خودشون نميارن، تو يه عيب داري اونو تو بوق و كرنا كن! گفتم: ننه اون يه عيب چيه؟ گفت: مثه بابات شباهتي به مردا نداري. گفتم: ننه اين عيب واسه هفت پشتم بسه! گفت: به دل نگير ننه، اينو از حرص بابات گفتم، سال به سال دريغ از پارسال... خدا نور به قبر دوتاشون بباره، تا روز آخر نفهميديم از هم خوششون مياد يا بيزارند از هم!» هوشنگهِري گفت: «خب واسهچي اينا رو به من ميگي؟» فريكج گفت: «اگه ننهم زنده بود، يه كاري واسهم ميكرد. بايد به حرفش گوش ميدادم. خيلي تنها شدم. شبا...» هوشنگهري گفت: «شبا چي؟» فريكج گفت: «شبا از ترس خوابم نميره. هي فكر و خيال ميزنه به سرم. ميترسم از تنهايي ديوونه بشم. ديشب تو خواب و بيداري ديدم تو حياط عروسي گرفتن. فكر كردم عروسي منه. بزن و بكوب بود، اسفند دود كرده بودن و حياط پر دود بود. دنبال عروس گشتم، عروسي در كار نبود، كسي هم منو نميديد. آخرش شك كردم. از يكي پرسيدم عروسي كيه؟ بِروبِر نگاهم كرد و گفت: نميدوني عروسي كيه! گفتم: عروس كجاست؟ با دست يه قفس رو نشون داد. يه عروس تو قفس نشسته بود. تور رو سرش بود، صورتشو نميديدم. گفتم: واسهچي تو قفسه! جواب نداد. رفتم جلو، درِ قفس قفل بود، نميدونم كليدش رو از كجا آوردم، در قفس رو باز كردم رفتم تو، زانوهام ميلرزيد... ننهم گفت: زني برات ميگيرم كه همه انگشتبهدهن بمونن. گفتم: ننه كي آخه به پسر چلاقِ تو زن ميده! گفت: خيلي هم دلشون بخواد، آدمي كه يه عمري رو با قناري گذرونده، معني عشق رو ميفهمه. گفتم: ننه اينو تو ميگي، هر كي منو ميبينه ميگه اين پرنده بينوا رو آزادش كن، اگه يكي خودتو بندازه تو قفس، خوشت مياد! به هر كي ميگم من عاشق قناريمم، ميگه پس واسهچي باهاش پول درمياري! نميدونم جوابشونو چي بدم ننه! هوشنگخان شما كه بهتر ميدونين من عاشق قناريمم، واسه پول اين كارو نميكنم.» هوشنگهري گفت: «ولش كن، مهم نيس مردم چه زِري ميزنن، مهم اينه خودت بدوني، كه بهتر از همه ميدوني. تو ميدوني تو دلت چه خبره، جز خودت حتي اوني كه عاشقشي هم نميدونه. بدونه هم حسش نميكنه. مگه مينا ميدونست تو دل من چي ميگذره، مگه ميدونست ديگه طاقت عشقش رو ندارم، مگه ميدونست وقتي ميبينمش بند دلم پاره ميشه، مگه ميدونست شب و روز تو آتيشش بودم. كي ميدونه عشق چيه، جز خود آدم! خود آدم بهتر از هر كسي ميدونه... خوابت چي شد لاكردار؟» فريكج گفت: «پس چرا از دستش دادي؟» هوشنگهري گفت: «از دستش ندادم، از دستش فرار كردم. عشقش گندهتر از وجودم بود، ميفهمي!» فريكج گفت: «يعني چهجوري، خب بهش ميگفتي.» هوشنگهري گفت: «چي ميگفتم؟ ميگفتم اينقد دوسش دارم كه ميتونم بكشمش تا براي هميشه فقطوفقط تو مخم باشه!» فريكج گفت: «منم به ننهم گفتم: ننه، من به همين قناري راضيام. يكي رو اسير عشق خودم كردم بسه، واسهچي يكي ديگهرو اسير كنم يا اون منو اسير عشق خودش كنه. تهش چي ميشه ننه، ميشه مثه تو و بابا كه شب و روز بههم ميپرين. ننهم گفت: اينا همه از عشقه! گفتم: ميدونم، همه زندگي از رو عشقه. حتي نفرتم از رو عشقه. بد ميگم هوشنگخان؟» هوشنگهري گفت: «بالاخره ته خوابت رو ميگي تا بلند نشدم بزنم تو مخت كه ديگه وِر نزني!» فريكج گفت: «از صبح كه زدم بيرون، با خودم دل دل ميكردم كه براتون بگم يا نه. آخرش بند زبونم در رفت، بذار آخرش رو نگم...» هوشنگهري گفت: «هر جور راحتي!» فريكج گفت: «كليد تو دستم بود، رفتم جلو. تا حالا به يه زن اينقد نزديك نشده بودم. بوي عطرش كلافهم كرده بود. تو دلم گفتم، نور به قبرت بباره ننه كه بالاخره همون كاري رو كه ميخواستي كردي! تو حياط قيامتي بود. همه ميخوندن و ميرقصيدن و دود اسفند تا آسمون ميرفت. انگار يكي بهم گفت، برو تور عروس رو كنار بزن. رفتم جلو، آروم تور عروس رو كنار زدم، يكدفعه پريدم عقب. كله عروس، كله يه قناري بود. خواستم از قفس بيام بيرون، به در قفس قفل زده بودن. فرياد زدم درو باز كنين، ننهمو صدا زدم، كسي به حرفم گوش نميداد. تازه ديدم توي حياط پر از آدمايييه كه كلهشون، كله پرندهس. كلاغ، كبوتر، عقاب، قناري... كه از خواب پريدم. قلبم تند تند ميزد. هر كاري كردم ديگه خوابم نبرد. رفتم تو حياط ديدم، سوت و كوره. قفس قناري هم از شاخه آويزون بود. ميترسيدم برم كنارش. براي اولين بار بود كه از قناريم ميترسيدم!» هوشنگهري گفت: «واسه همينه امروز دست خالي اومدي؟»فريكج جواب نداد. هوشنگهري گفت: «بين فرار كردن و كشتن يكي رو انتخاب كردي.» فريكج گفت: «تعبيرش چيه؟ نكنه قناريه بو برده ننهم ميخواسته واسهم زن بگيره...» هوشنگهري گفت: «بعضي خوابا تعبير نداره. تنهاش نذار كه تنهاتر بشي... بين عشق و تنهايي بايد طاقت يكيشو داشته باشي.» * داستانهای بههمپیوسته «کندو»، چهارشنبهها در همین ستون منتشر میشود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.