|

در انتظار سه برد

جمشید حمیدی . کارشناس والیبال

حضور در بازی‌های المپیک برای هر تیمی به خودی خود یک افتخار است. والیبال‌بازان ایران با پایمردی هرچه تمام‌تر با عبور از سنگلاخ‌های طولانی برای رسیدن به این مهم جامه عمل پوشيدند. اگر المپیک را قله همه افتخارات بدانیم باید به این واقعیت تن در دهیم که بیش از 200 کشور جهان ‌میلیاردها هزینه کردند و چهار سال پیاپی وقت گذاشتند تا در این رویداد بزرگ پرچم کشورشان را به اهتزاز دربیاورند. بدیهی است در رسیدن به این هدف بین‌المللی هیچ کشوری کوتاه نمی‌آید اما بر حسب کاشته‌های خودش برداشت می‌کند. تیم ملی والیبال ایران همین که به المپیک رسید ارزشمند است اما ارزش‌های واقعی زمانی متبلور می‌شود که ما به اندازه 10، 12 سالی که تلاش، هزینه و برنامه‌ریزی کردیم، خودنمایی کنیم. من با این شعارها که ما می‌توانیم در المپیک روی سکو بایستیم کاری ندارم اما اعتقاد دارم اگر والیبال‌بازان ما حد و حدود و ظرفیت‌های روحی و روانی خودشان را رعایت کنند، می‌توانیم افتخار والیبال آسیا باشیم. ما در بازی اول مقابل آرژانتین مقهور مردی شدیم که خیلی‌ها او را معمار والیبال نوین ایران می‌پندارند. نتیجه‌ای که در این دیدار رقم خورد ثابت کرد ولاسکو فوت کوزه‌گری را برای خودش نگه داشته است و متوجه شدیم چه راحت این مربی و تئوریسین بزرگ را از دست دادیم. چراکه هیچ‌یک از مربیان حال‌حاضر در المپیک نیمی از توانایی و دانش او را ندارند. ما در بازی با آرژانتین مغلوب تدابیر تاکتیکی ولاسکو شدیم ولی الان دیگر جای افسوس‌خوردن نیست. پس می‌رسیم به بازی لهستان. ایران همیشه در برابر لهستانی‌ها سرفراز بوده. چه در پیروزی‌هایش و چه در شکست‌هایش. دلیل این موضوع هم این است که عقاب‌های اروپا پیچیده بازی نمی‌کنند. هرچند در زدن سرویس، آبشار و توپ‌گیری جزء بهترین‌ها و شاید سرآمد والیبال جهان هستند اما چون ساده و به روایتی مدرن بازی می‌کنند تیم ما توانایی مقابله با آنها را دارد. در بازی سه‌شنبه‌شب همه دیدند زمانی ورق برگشت که فرهاد قائمی در ترکیب تیم قرار گرفت. جابه‌جایی و تعلل توأم با تأمل مهره‌ها در تیم ایران هنوز این پرسش را مطرح می‌کند که آیا لوزانو در پست چهار به بازیکن ایده‌آل خود دست پیدا نکرده است؟ بازی وقتی گره خورد که به ست پنجم رسید و باز حکایت بازی با آرژانتین پیش آمد. جایی که در امتیاز برابر همه معطوف به مهار کورک بودند، این آنتیگا، سرمربی جوان فرانسوی تیم حریف بود که در حساس‌ترین لحظه تغییر تاکتیک داد و به جای ارسال پاس به بازیکن قدرتمند و مطمئن خود کورک، دو پاس کوتاه و غافلگیر‌کننده تقدیم سرعتی زن جوانش کرد تا نتیجه پر از رنج و اضطراب به سود لهستانی‌ها تمام شود. ما حالا از بازی‌های المپیک ریو یک امتیاز گرفتیم و ممکن است دو برد و یا حتی سه برد برابر تیم‌های کوبا، مصر و روسیه بگیریم. روس‌ها در نبود موزرسکی تیمی نیستند که بخواهند ما را شکست بدهند اما به شرط اینکه دوباره دچار غفلت نشویم و دریافت‌هایمان را درست به دست سعید معروف برسانیم. تدابیر تاکتیکی را برای مواقع مقتضی مرور کنیم و خودباروی را در بازیکنان به وجود بیاوریم که می‌توانند خالق هر نتیجه غیرقابل تصوری باشند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.