|

من، خسته گرد عالم درمان زِ کس ندیدم

مریم پیمان

نمی‌توانم بدون تکیه بر پای راستم بایستم. گرما و خستگی، کار خودش را کرده است. چنین لحظه‌هایی است که به عجز خودم در برابرِ غولِ ام‌اس، یواشکی اعتراف می‌کنم. «سه هفته دیگه، سر بزن!...». ادامه حرف‌هایش را نمی‌شنوم. دست راستم ناخودآگاه بالا می‌رود و تکیه‌گاه پیشانی‌ام می‌شود. دیگر کامل به میزِ خانمِ محترمِ میان‌سالی تکیه کردم که قرار بود بعد از دو هفته دوندگی، نویدِ داشتنِ دفترچه بیمه جدید را به من بدهد، اما حالا از سه هفته دیگر خبر می‌دهد. صورتم خیس می‌شود. «خانمم گریه نکن. با این کار فقط، هم اعصاب خودت و هم ما را خرد می‌کنی...». از ضرورت تزریق هفتگی می‌گویم و گرانی داروی ایرانی. «مگه بیماری‌ات چیه؟» پاسخ مثل همیشه، ام‌اس است. ناشکری‌ام بیدار می‌شود و زبانِ دل به کفر آلوده؛ «کاش! سرطان بود و تمام شده بود همه‌چیز. کاش! مرده بودم. کاش! به دنیا نیامده بودم». با مهربانی و جدیت یا به‌عبارتی دلسوزی مدیر بخش برای یک بیمارِ خاص، کارهایی که قرار بود سه هفته زمان ببرد در 15 دقیقه انجام می‌شود. گرانی داروها سویه مهم داستان برای من نیست، آوارگی در ساختمان‌های اداری برای انتقال و تغییر بیمه در گرمای مرداد است که من را از ضعف پاهایم و بینایی‌ام می‌ترساند؛ قطع آن از جایی و برقراری‌اش از جای دیگر. اگر هزینه داروها هم دغدغه اصلی بود چه می‌شد؟ «خدایا! به بیماران نیازمند بیشتر کمک کن!» مشکل ساده است، اما نمی‌دانم چرا کسی رسیدگی و حل نمی‌کند؛ نظام بیمه‌ای نمی‌تواند دو بخش اصلی‌اش را یکپارچه کند. یک‌بار چندین‌سال پیش به بیمه تأمین اجتماعی ثابت کردم «ام‌اس» دارم و نیازمند داروها هستم و این‌بار باید در بیمه خدمات درمانی این جُرم را ثابت کنم. «کاش! زودتر به فکر خوب‌شدن و مصرف‌نکردن داروها افتاده بودم. کاش! زودتر شرایط را برای زندگی آرام‌تر فراهم کرده بودم. کاش! الان مرداد نبود و ...». همه کاش‌هایم را کنار هم می‌گذارم. روانه نشانی دیگر می‌شوم؛ چهارمین ساختمانی که بیم و امید من را این روزها به بازی گرفته ‌است. همه فکرهای منفی را کنار می‌گذارم. با تخسی همیشگی، پیشنهاد دکتر برای مراجعه به انجمن را نادیده می‌گیرم. خودم را یک بستنی شکلاتی قیفی میهمان می‌کنم. از دست خودم عصبانی‌ام؛ چرا وسط یک کار اداری گریه کردم؟! جدی درباره شرایطم توضیح می‌دهم. به‌جای همکاری، من را به ساختمان قبلی ارجاع می‌دهند. صدایم را بلند می‌کنم. مدیرش راه‌حلی پیشنهاد می‌دهد؛ باید هزینه بیشتری بدهم. می‌پذیرم اما، فرم جدیدی برای تکمیل از سوی پزشک و انجمن و ... جلو من می‌گذارند. با عصبانیت از ساختمان بیرون می‌آیم. ساعت یک ظهر نیمه‌های مرداد است. بیش از سه‌ساعت در آفتاب بودم. پای چپم ضعف دارد. به سمت تاکسی‌ها می‌روم و در راه خانه همراه با موسیقی در گوشم، هق‌هق می‌خوانم؛ «اینجا کسی است پنهان دامانِ من گرفته/ خود را زِ پس کشیده پیشانِ من گرفته/ من، خسته گردِ عالم درمان زِ کس ندیدم/ تا دردِ عشق دیدم درمان من گرفته».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.