|

تصادف

هوشنگ‌هِری گفت: «کجا دیدیش؟» محسن مسافرچی گفت: «بَر میدون بوق زدم و صداش کردم. گفتم: اسی، آقا اسی...! نشنید یا خودش رو به نشنیدن زد. گفتم: اسی، اسی هفت‌رنگ! برگشت نگاهم کرد. دستشو گذاشت رو سینه‌ش گفت: با منی؟ گفتم: آره لاکردار، دو ساعته دارم بوق می‌زنم و صدات می‌کنم، بیا بالا. کجا می‌ری ببرمت؟ گفت: شما؟ گفتم: بابا منم محسن، محسن مسافرچی! گفت: اشتباه گرفتی آقا. گفتم: لاکردار فیلم بازی نکن، من تورو از ده‌فرسخی می‌شناسم. گفت: اشتباه گرفتی و راه افتاد رفت رو به بالا. یواش‌یواش کنارش رفتم. گفتم: بابا بیا بالا، فیلم بازی نکن. می‌دونی چندساله ندیدمت. گفت: آقا اشتباه گرفتی. گاز دادم رفتم جلوتر وایسادم، پیاده شدم و رفتم طرفش. گفتم: اسی حالا دیگه منو نمی‌شناسی! گفت: من اسی نیستم. گفتم تو اسی هفت‌رنگ نیستی؟ گفت: نه آقا، اسی هفت‌رنگ کیه؟ هاج‌وواج نگاهش کردم. با اسی خودمون مو نمی‌زد. دیگه اصرار نکردم. گفتم: ببخشین آقا اشتباه گرفتم. خداییش ما یه رفیق داشتیم عین شما بود. مثل یه سیب که از وسط نصف کرده باشن. داشتم برمی‌گشتم که صدام زد. گفت: آقا حالا کجا می‌ری؟ گفتم، دنبال مسافر دربستی‌ام. گفت: گیر آوردی، منو ببر تا تجریش. می‌خواستم بگم نه، اما تو رودربایستی افتادم، گفتم در خدمتم.» هوشنگ‌هری گفت: «واسه‌چی می‌خواستی بگی نه؟» محسن‌مسافرچی گفت: «آخه ترسیده بودم. مگه می‌شه یکی این‌قدر شبیه اسی باشه! حتی از دوقلوها هم شبیه‌تر. مثل اینکه خودتو جلو آینه ببینی، بعد بفهمی اونی که جلو آینه‌س، تو نیستی یکی دیگه‌س.» احمد‌شکارچی گفت: «شاید خودش بوده سر کارت گذاشته!» محسن‌مسافرچی گفت: «اولش که سوار شد همین فکرو کردم. آخه یه بویی می‌داد. بوی اسی هفت‌رنگ.» هوشنگ‌هری گفت: «چه بویی؟» محسن‌مسافرچی گفت: «بوی ترشیدگی، این مسافرا هر کدوم یه بویی می‌دن.» هوشنگ‌هری گفت: «خب بهش می‌گفتی بوی اسی هفت‌رنگ رو می‌ده.» محسن‌مسافرچی گفت: «گفتم.» احمد‌شکارچی گفت: «گفتی؟» محسن‌مسافرچی گفت: «آره گفتم، با تعجب نگاهم کرد. گفت: مگه آقا اسی چه بویی می‌داد؟ گفتم: بوی ترشیدگی، بوی عرق تند. گفت: عجب ببخشین! از صبح دنبال یه کتاب می‌گشتم. اسیر این خیابونا بودم. بدجوری بو گرفتم. واقعا شرمنده. اگه ناراحتتون می‌کنم، پیاده بشم. گفتم: نه آقا، همین‌جوری گفتم. توروخدا به دل نگیرین، از وقتی شما را دیدم پاک قاطی کردم. گفت: شاید اسی هفت‌رنگ «مُثل» من تو عالمه. گفتم: چی؟ گفت: مُثل. نفهمیدم. گفتم یعنی‌ چی؟ خندید و گفت: شوخی کردم، جدی نگیرین! پرسیدم شغل شما چیه؟ گفت، استاد دانشگاه‌م. فلسفه درس می‌دم. گفتم: چه جالب! گفت: شما به فلسفه علاقه دارین؟ گفتم: نه‌بابا، من تا تصمیم‌ کبری بیشتر نخوندم. گفت: پس چرا گفتین چه جالب! گفتم، آخه ما یه هوشنگ‌خان داریم که فلسفه خونده. گفت: هوشنگ رستگاری؟ گفتم: بله... نه... یعنی فامیلشو نمی‌دونم. راستی هوشنگ‌خان فامیلی‌ شما رستگاری‌یه؟» هوشنگ‌هری گفت: «نه، بی‌شعور تو فامیل منو نمی‌دونی، فامیلی من عمادی‌یه!» محسن‌مسافرچی گفت: «آخه هرچی می‌گفت، عین شما بود!» احمد‌شکارچی گفت: «چی می‌گفت؟» محسن‌مسافرچی زیرچشمی هوشنگ‌هری را نگاه کرد، مردد بود بگوید یا نه. هوشنگ‌هری گفت: «خب بگو چی می‌گفت؟» محسن‌مسافرچی گفت: «گفتم: ببخشین شما رو با اسی هفت‌رنگ اشتباه گرفتم، خداییش اون کجا شما کجا! گفتین او چی شماس؟ گفت: مُثل. گفتم این یعنی چی؟ گفت: یعنی عکس‌برگردونِ یه‌چیزی. یعنی کامل یه‌چیزی که در عالم دیگه‌س. گفتم، اصلا امکان نداره اسی هفت‌رنگ،اونِ شما باشه. زد زیر خنده گفت: چرا؟ گفتم: بی‌خود بهش نمی‌گن اسی هفت‌رنگ، هفت‌تا رنگ داشت! گفت: یعنی چی؟ گفتم: جلو شما یه‌چیز می‌گفت، پشت‌سرتون یه‌چیز دیگه. گفت: خب اینکه مهم نیست، همه آدما این‌جورند. تازه این می‌شه دورنگ، پس پنج‌رنگ دیگه‌ش چی می‌شه؟ تو دلم گفتم لاکردار، کاش هوشنگ‌خان اینجا بود فکت‌رو می‌آورد پایین. گفتم: والا این اصطلاحه، پنج‌رنگ دیگه‌ش اینه که پنج‌جور پشت‌سرت صفحه می‌ذاشت. گفت: یعنی چی؟ گفتم: یه‌چیزی از تو به من می‌گفت، همون‌رو یه‌جور دیگه به یکی دیگه می‌گفت. باز همون‌رو یه‌جور دیگه به بقیه می‌گفت. گفت: این می‌شه هزار‌رنگ، مثِ همه آدما. خیلی شاکی شدم. هی کنفم می‌کرد. تو دلم گفتم کاش هوشنگ‌خان اینجا بود. حرف‌رو عوض کردم. خواستم پوزش‌رو بزنم. گفتم: هوشنگ‌خان می‌گه آدما ساده‌تر از اون چیزی هستن که نشون می‌دن، شاید هزار رنگند اما یه‌رنگ اصلی دارن. گفت: چه جالب! بعد پرسید: مثلا شما چه رنگی هستین؟ گفتم: هوشنگ‌خان می‌گه تو بنفشی، رنگ همه مردم. با رنگ مسافرات پروخالی می‌شی. قشنگه نه! خداییش راست می‌گه یکی سوار می‌شه غصه‌دار، منم غصه‌دار می‌شم. یکی بی‌خیاله، بی‌خیال می‌شم. یکی الکی خوشه، می‌گه آقا ضبط‌رو روشن کن، حال کنیم. روشن می‌کنم. می‌گه وُلوم بده.، ولوم می‌دم. این‌جوری بیا، آهان آهان. قر کمر... قر کمر... بده بالا، بده پایین... رفتیم تو کار رقص. یارو ناکس هاج‌وواج مونده بود. اگه با اسی هفت‌رنگ اشتباه نگرفته بودمش، عمرا سوارش می‌کردم. گفتم: آقایی با این آهنگ حال نمی‌کنی؟ گفت: بدک نیست، ولی حواست باشه به کسی نزنی. گفتم: هوشنگ‌خان می‌گه: تصادف، خود زندگیه. یه‌بار تصادف کردم. اومدم پایین یارو رو گرفتم زیر مشت‌ولگد. هوشنگ‌خان گفت، واسه‌چی این کارو کردی، همین تصادف می‌تونست تو رو با این یارو رفیق کنه. تو رو ببره تو زندگی یه آدم دیگه. یه رفیق بسازه برات. دنیا همین‌جوری پر رفیق می‌شه با تصادف. گفت:چه جالب! هنوز آقای رستگاری عوض نشده؟ گفتم: چرا بابا خیلی عوض شده، داغون شده، موهاش سفید شده. گفتم: سی‌ساله بچه‌محلیم، رفت دانشگاه، ما درس نخوندیم. فوق‌لیسانس گرفت، ما تصدیق رانندگی گرفتیم. اون دکترا گرفت، استاد دانشگاه شد، ما تاکسی خریدیم. هوشنگ‌خان می‌گه ما با هم پیش رفتیم، حالا هم با هم ته خطیم. گفت: ته خط کجاس؟ گفتم: تو قهوه‌خونه. گفت: آقای رستگاری تو قهوه‌خونه‌س؟ گفتم، شب‌وروز. گفت: اشتباه می‌کنی! گفتم: نه والا، رفیق خودمه. گفت: رفیق تو! گفتم: بله. گفت: عجب، اشتباه نمی‌کنی! گفتم: مگه قهوه‌خونه بده، ما از بچگی با هم تو قهوه‌خونه بزرگ شدیم. گفت: قهوه‌خونه کَندوی نکبته. گفتم: چی می‌گی آقا! گفت: کندوی نکبته. پر معتاد و پس‌مونده‌های جامعه‌س. با اینکه راست می‌گفت، عصبانی شدم. گفتم: این‌طورم نیست. گفت: دقیقا همین‌طوره. بعیده آقای رستگاری اونجا باشن. ایشونو اخراج کردن، بعدم رفت خارج. گفتم: هوشنگ‌خان شب‌وروز تو قهوه‌خونه‌س، پاشو از اونجا بیرون نمی‌ذاره. گفت: پس حتما این آقا اون کسی نیست که من می‌گم! گیر داده بودم که بگم تو همونی، تا از خودم دفاع کنم، کاش نمی‌کردم. گفتم: چرا آقای رستگاری، هوشنگ‌خان ماست. بعد نشونی شما رو دادم. با تعجب نگاهم کرد و گفت: آره خودشه. منو می‌بری پیشش؟ تازه فهمیدم چه گندی زدم. گفتم: الان که نمی‌شه. شماره‌شو داد، گفت زنگ بزن یه‌روز منو ببر اونجا. کارتشو گرفتم. تجریش که پیاده شد و داشت می‌رفت، صداش کردم. گفتم: ‌خداییش شما اسی‌ هفت‌رنگ نیستین؟ بِروبِر نگاهم کرد. بعد زیر لب گفت: مسافرچی تو چقدر خنگی! تا اینو گفت پریدم پایین و گفتم: به علی تو اسی هفت‌رنگی! چون فقط اون اینو به من می‌گفت. یارو گفت: آقا دست بردار. به آقای رستگاری هم سلام برسون، خدمت می‌رسم. کار بدی کردم هوشنگ‌خان؟» هوشنگ‌هری گفت: «چه کاری؟» مسافرچی گفت: «اینکه نشونی شما رو دادم.» هوشنگ‌هری گفت: «نه من که رستگاری نیستم. کارتش رو بده ببینم.» مسافرچی گفت: «انداختم دور...» احمد‌شکارچی گفت: «انداختی دور!»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.