|

المپیک و تروریسم

منوچهر بصیر

درحالی‌که دنیا از وحشت تروریسم به خود می‌لرزد المپیک هم ترسان و لرزان از راه رسیده و مردم می‌پرسند در چنین شرایطی المپیک چه معنی دارد؟ آیا دولت برزیل می‌تواند امنیت جان ورزشکاران را تضمین کند؟ چون تروریست‌ها ورزشکار و هنرمند و کوچک و بزرگ سرشان نمی‌شود و برای ایجاد ترس همه را درو می‌کنند. آن‌قدر امکانات مالی دارند که خود را به برزیل برسانند و در تمام دنیا هم دوست و آشنا یا هوادار دارند که به کمک آنها بیایند. در دهه 60 به محل اقامت ورزشکاران اسرائیلی حمله شد و چند ماه بعد هم اعضای سازمان اوپک در وین را به گروگان گرفتند؛ بنابراین احتمال حمله آنها به المپیک ریو هم دور از ذهن نیست؛ اما آنچه مردم به‌ویژه ورزشکاران باید بدانند این است که مقصر اصلی دولت‌های آمریکا، عربستان و پاکستان هستند که به دلیل منافع خود، «داعش» را به وجود آوردند و بعد به جانِ دنیا انداختند. دیگر شعار «سیاست را از ورزش جدا کنید» خریداری ندارد و توهین به ورزشکاران است. زنده‌یاد محمدعلی کلی اولین کسی بود که با امتناع از شرکت در جنگ ویتنام با این دستور مخالفت کرد و در حضور تمام رسانه‌ها فریاد زد: «مردم ویتنام حتی یک سنگ هم به سوی آمریکا پرتاب نکرده‌اند بنابراین من به جنگ ویتنام نمی‌روم!!». شنیدن این سخنان از یک بوکسور سیاه‌پوست، بسیار حیرت‌آور بود. با وجود تمام تهدیدات و وعده‌ووعیدهای دولت، «محمدعلی» از حرف خود برنگشت؛ محرومیت از بوکس و زندان و صدها فشار و محدودیت دیگر را تحمل کرد تا از شرافت ورزشکاران و سیاه‌پوستان دفاع کند. این پیچ سرنوشت محمدعلی بود که او را به شهرت جهانی رساند و در ردیف روشنفکران مخالف جنگ ویتنام قرار داد. مردم آمریکا به‌تدریج متوجه شدند که دولت درباره مشروعیت جنگ ویتنام به آنها دروغ گفته و سرانجام ایالات متحده با 58‌ هزار کشته و ‌هزاران مفقود و معلول، شکست خورد و حرف محمدعلی به کرسی نشست. او پرچم‌دار مبارزه با تبعیض ‌نژادی و اختلاف طبقاتی بود و در خاطرات خود می‌نویسد در اعتراض به تبعیض ‌نژادی در آمریکا مدال طلای المپیک خود را به رودخانه پرت کرد. محمدعلی، دو بار به تهران آمد؛ بیماری پارکینسون او را خیلی ضعیف کرده بود؛ می‌گفت سرمایه‌داری مثل رینگ بوکس است نزنی، می‌خوری، بعد هم زیر پا تو را له می‌کنند. این وضع نمی‌تواند ادامه داشته باشد. بالاخره کار به خشونت می‌کشد. وقتی به او گفتم کتاب خاطرات او فروش نرفته، تعجب کرد و گرفت چرا؟ گفتم مردم ما کم‌حوصله هستند؛ تلویزیون، سینما، فوتبال و هرچه را که حاضر و آماده باشد بیشتر دوست دارند؛ وقتی تربیت‌بدنی و فدراسیون بوکس یک جلد نخرید از بقیه چه انتظار می‌توان داشت. گفت: کتاب‌خواندن یک فرهنگ است که باید از کودکی شروع شود. در آمریکا هم همین‌طور است. مردم از صبح دنبال یک ‌لقمه نان می‌دوند؛ شب هم سینما و تلویزیون؛ طوری که فرصت فکرکردن نداشته باشند. در آمریکا، آزادی و برابری روی کاغذ وجود دارد. اگر از خطر قرمز رد شوی مثل کندی، رئیس‌جمهور آمریکا خانه‌خرابت می‌کنند. ورزشکاری که شعور ندارد یک روبات بیشتر نیست. محمدعلی در اوج اختلاف آمریکا و کوبا به آن کشور رفت و برای مردم محاصره‌شده غذا و دارو برد. زمانی که المپیک در آمریکا بود، مشعل المپیک را روشن کرد و برای مردم‌ آزادی، صلح و سعادت آرزو کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.