آینه
اعتماد آقای احمدینژاد و حق مردم! کاظم اکرمی: آقای احمدینژاد! شما تصور میکنید حافظه مردم آنقدر ضعیف است که همه آنچه را شما انجام دادهاید فراموش کردهاند؟ شما جای این سخنرانیهای عوامانه قدری در مورد مشکلاتی که برای مردم ازجمله معلمان با تغییر غلط ساختار آموزشوپرورش در سالهای آخر ریاستتان بر دولت انجام دادید، فکر کنید و از همه مردم که اینقدر فسادها و نابسامانیهای مالی و اقتصادی، اخلاقی و اجتماعی دوره شما را ملاحظه کردهاند، عذرخواهی کنید و یقین بدارید مردم فریب این سخنان را نخواهند خورد، چراکه اکثر مردم ایران در این چند سال دیدهاند که شما برای مردم در عمل ارزشی قائل نبودید و بسیاری از گرفتاریهای دولت آقای روحانی ناشی از عملکرد ناسنجیده شما بود.
کیهان این دوگانه را جدی بگیرید حسین شمسیان: حقیقت این است که فارغ از همه مناقشات و دعواهای زرگری، جریانی خزنده و چراغخاموش، دوگانه اصلی را میسازد. این مناقشه، بسیار هوشمندانه و ظریف طراحی شده و ظاهرا حصول نتیجه فوری برای آن مدنظر نیست، هرچند برنامهریزیها برای اخذ نتیجه است. این ماجرا، گرچه نقشآفرینانی در داخل دارد، اما نباید و نمیتوان همه آنها را آگاه و مطلع از نقشی که بازی میکنند، دانست و در نگاهی دقیقتر، باید سرمنشأ اصلی ماجرا را در آن سوی مرزها، جایی که سالهاست حسرت براندازی نظام اسلامی را میخورد جستوجو کرد. بهترین تعریف برای این دوگانه-که حقیقیترین و عینیترین دوگانه کشور است- دوگانه انقلاب - معیشت است! گرچه این عنوان در بدو امر، دور از ذهن و غیرمنطقی به نظر میرسد اما با شرحی که میخوانید، حقیقت امر آشکار میشود. در بدو امر دور از ذهن است، چون اساسا تضادی بین انقلاب و معیشت مردم نمیبینیم و درک این موضوع سخت است که مگر این دو، در دو سر یک محور قرار دارد که نزدیکشدن به یکی، دوری از دیگری را در پی داشته باشد!؟ این گزاره ذهنی، کاملا منطقی و برگرفته از بدیهیات عقلی و منطبق با اصول انقلاب است که بارهاوبارها از زبان بنیانگذار جمهوری اسلامی و خلف صالح او شنیدهایم و در آثارشان خواندهایم. اگر چنین است، پس چرا آن دوگانه را، حقیقیترین دوگانه کنونی میدانیم!؟
جوان سم مهلکی که بعضی آن را شیرین میپندارند عباس حاجینجاری: تصور آمریکاییها و سعودیها این است که با تکرار سناریوی برجام، همانگونه که ظرفیتهای هستهای ایران را مهار کردند، قادر خواهند بود ظرفیتهای منطقهای ایران را در عرصه مذاکره مهار کنند و بنابراین طرح موضوعاتی نظیر برجام 2 و 3 در این عرصه معنا پیدا میکند. در این راستا آنها چند هدف را دنبال میکنند: 1- مهار نیروهای مستشاری ایران و ممانعت از اثرگذاری در این زمینه 2- مهار سرپنجههای انقلاب در لبنان، عراق و سوریه از طریق قطع و کاهش ارتباط ایران 3- خروج از انفعال و جلوگیری از تداوم شکست در عرصههای نظامی 4- تقویت موقعیت سعودیها در منطقه و محورکردن آنها در تعاملات آتی 5- کاهش هزینههای آمریکا در منطقه و تحلیل هزینه جنگها و تحولات آتی برای کشورهای منطقه. در عرصه تحولات منطقه اگرچه ممکن است سعودیها در لبه جلویی تحولات خودنمایی کنند، اما تردیدی نمیتوان داشت که این سناریو ادامه همان سناریوی قبلی آمریکا در برجام است که مؤلفه دیگری از رفتار ایران را هدف گرفته است.
ابتکار امنیت در آزادی مهران کرمی: با تعریفهایی که امروزه از امنیت میشود، این موضوع مهم برای شهروندان و حاکمیت پذیر نیست و امنیت کلیتی است که باید به یکسان هم مجموعه سرزمینی و تمامیت ارضی، هم امنیت فیزیکی و روانی شهروندان و هم امنیت حکومتگران را دربر گیرد. تجربه دیکتاتورهایی چون قذافی و صدام در سالهای اخیر نشان داده است که عدم ابراز مخالفت در یک کشور نشانه وجود امنیت نیست. بلکه وجود حق ابراز مخالفت و حق انتقاد شهروندان و سازوکارهای حقوقی و سیاسی تضمینکننده این حقوق است که امنیت را بر یک کلیت سرزمینی حکمفرما میکند. حکومتی که بتواند چنین حقوقی را تضمین کند، میتواند امیدوار باشد که هیچ تهدید بیرونی و درونی نتواند ثبات و امنیت آن را دستخوش آسیب جدی کند. وجود امنیت در این مفهوم مثل آن است که ماشین آخرینمدل فردی از طبقه دارا از وسط منطقهای فقیرنشین که مردمش به نان شب محتاج هستند، بگذرد. طبیعی است میتوان تصور کرد برای آن وسیله و راکبش چه پیش میآید. از این رو میتوان گفت که امنیت در سایه برقراری آزادی بیان، آزادی مخالف، آزادی مطبوعات که روزنامهنگاری از نمادهای آن است، محقق میشود. به عبارت دیگر امنیت در عرض آزادی نیست و در طول آن است و آزادی مبتنی بر کرامت شهروندان و در چارچوب قانون نمیتواند امنیت اساسی و کلان یک کشور را نادیده بگیرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.