|

شهر مرزی

سیدحسین مهرآوران. متخصص داخلی

پرده اول در درمانگاه نشسته‌ام و یک‌به‌یک بیماران را ویزیت می‌کنم. تلاش می‌کنم تا دستورات و توصیه‌های تخصصی را که باید به آنها گوشزد کرد، با حوصله یادآور شوم. مصاحبه با هر بیمار برای من، پزشک متخصص غیربومی که با گویش خطه سیستان آشنایی کاملی ندارد؛ حوصله و توانی مضاعف را طلب می‌کند. از صبح امروز سه بانوی سال‌خورده و تنها که توسط همسایگان یا آشنایانی دلسوز به درمانگاه آورده شده‌اند را ویزیت کرده‌ام؛ بانوانی با شرایط جسمانی نابسامان و بیماری‌های متعدد داخلی و نیازمند پیگیری، درحالی‌که در فرصت مصاحبه با یکایکشان، خٌلق افسرده و تظاهرات روان‌تنی به‌روشنی دیده می‌شود. سخت‌ترین قسمت مصاحبه با این بیماران برایم اخذ شرح حال روانی و شرایط روحی‌شان است که پس از این پرسش‌ها عمدتا با گریستن و شکستن انسان‌هایی مواجه می‌شوم که تجربه تکرار هر مصاحبه را برایم به ماراتنی دشوار بدل کرده است. اینجاست که کمی همدلی با بیمار، آرامشی دوباره را در واژگان و نگاهش زنده می‌کند. گذشته از مباحثی بجا که پیرامون نادرستی پرداخت یارانه به گروه‌های برخوردار جامعه در جریان است، برای من، موعد واریز یارانه‌ها، هر ماه، با مراجعه بیشتر بیمارانی همراه است که این مبلغ ناچیز سهمی مهم را در تمهید اسباب معیشتشان ایفا می‌کند. برای من موعد واریز یارانه‌ها در هر ماه فرصتی است دوباره برای دیدار با این فرشتگان مهجور زمینی. پرده دوم پشت میز درمانگاهی نشسته‌ای در شهری دورافتاده و مرزی. محرومیت را در نگاه تک‌تک بیمارانی که به‌آهستگی قدم برمی‌دارند تا در صندلی کنارت بنشینند و شکایت‌های جسمی‌شان را مطرح کنند، به چشم می‌بینی. در زمانه‌ای که قیمت یک پفک‌ هزار تومان است و البته مبلغی که بیمار بابت ویزیت تخصصی با دفترچه بیمه روستانی پرداخت می‌کند کمتر از چهار‌هزار تومان، پیرمردی با قامتی خمیده و جسمی رنجور به تنهایی قدم بر حریم لحظه‌هایت می‌گذارد و تو پیش از هر چیز چشمانت به يك پنج‌هزارتومانی در کیسه‌ای نایلونی می‌افتد که در کنار دفترچه بیمه‌اش به ‌همراهش است؛ يعني همه وجهی که ‌همراه اوست، در لحظه‌ای که با جسم رنجورش به‌آهستگی به صندلی کنارت نزدیک می‌شود و تو با بغضی که همه وجودت را فراگرفته، از خودت می‌پرسی: پیرمرد! آخر من چه دارویی برایت بنویسم که هم توان تهیه‌اش را داشته باشی و هم با باقیمانده پولت توان بازگشت به منزلت. چقدر دلگیر می‌شوم از یادآوری این صحنه و چقدر می‌شکنم از تکرارش در وجودم و چقدر دوست دارم هربار لحظه‌ها را به عقب برگردانم و محبتی دوچندان را با نگاهم به نگاه خسته پیرمرد، دوباره ببخشم. کجایی پیرمرد؟ کجایی که انسان‌بودنم را دوباره، هر لحظه و هرروز به یادم بیاوری و لحظه‌ای آهنگ حضورت را از خاطرم پاک نکنی؟ کجایی پیرمرد؟ کجایی که من به تو، نگاهت و دستان پینه‌بسته خسته‌ات، سخت ایمان آوردم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.