|

زنان دارکوب نیستند، انسانند

آزاده تاج‌علی : آشنایی‌زدایی، صنعت ادبی جذابی است؛ اما گاهی نمی‌توان منتظر خط آخر یادداشت یا سکانس پایانی فیلم بود تا خرجش کرد. گاهی آن‌قدر زیر آوار تبعیض جنسیتی شرحه‌شرحه می‌شوی که نمی‌توانی به فکر صنایع ادبی باشی برای نوشتارت و می‌خواهی در تمامی خط‌ها اصرار کنی که زنان دارای حقوق برابر با مردان در همه عرصه‌ها هستند. چندی‌پیش به‌دلیل شرایط سخت کار، پیگیر ایفای حقوق غیرمالی‌ام بودم که با هجمه واژگانی یک مدیر ارشد مواجه شدم که پس از یک جمله آزار‌دهنده گفت: چرا این‌قدر تکرار می‌کنی؟ شفاهی گفتی، کتبی نامه نوشتی، با تلگرام تذکر دادی، با وایبر یادآوری کردی، فهمیدم دیگر پیگیری نکن. شخص سومی در آن مکان حضور داشت و سرش را انداخت پایین تا من سریع محل را ترک کنم و کمتر خجالت بکشم از آن فریاد غضبناک. روز بعد به اتاق شخص سوم رفته بودم تا به آن مدیر ارشد هم گزارش کار ارائه کنم که گفت: «دیروز به آقای... گفتم زن‌ها دارکوب هستند. آن‌قدر که یک موضوع را تکرار می‌کنند». وقتی با جسارت به من نگاه کرد و جمله کذایی‌اش را گفت، دلم برای همه زن‌های مانند خودم سوخت که چرا باید با تکرار حقوق حقه خود، این گونه تشبیه شویم. البته به‌عنوان خبرنگار سابق محیط ‌زیست، هیچ ابایی از تشبیه به یک پرنده ندارم؛ اما می‌دانم بار معنایی دارکوب برای شخصیت مرد قدرتمند رده بالا در یک سازمان، ارتباطی به زیست این پرنده ندارد و سراسر منفی است. این دلخوری دارکوبی گذشت و هیچ پناهی برای بازگویش ندیدم تا اینکه متن پیام تلویزیونی رئیس‌جمهوری محترم را خواندم. قسمت قانون استخدام را بیشتر خواندم و دوباره خواندم. خبرهایش را شنیده بودم، اما پیام تلویزیونی‌اش مثل یک دعای برآورده‌شده حسی خوب داشت برای من؛ یکی از‌میلیاردها زن تشبیه‌شده به پرنده‌ای پرسروصدا. فکر کردم خوب است دختران نوجوان در روستاهای دورافتاده سیستان و بلوچستان و هرمزگان و دیگر مناطق دوست‌داشتنی، کنار سفره‌های کم‌بضاعت خانواده‌هایشان، سخنان امیدبخش دکتر روحانی را شنیده‌اند و لابد از آن موقع انگیزه بیشتری برای تحصیل و اشتغال دارند. فکر کردم چقدر خوب است من بدون شنیدن این سخنان در زمان تحصیل و اشتغالم، به حقوق اجتماعی‌ام تا سرحد تشبیه به جانوران، الحاح می‌کنم و به یقین آنان با این حمایت رئیس‌جمهوری، قطعا جسارت بیشتری برای پیگیری مطالبات‌شان در آینده خواهند داشت. با خود تخیل می‌کنم دخترکی نوجوان از همین روزها کتابچه‌های درسی سال‌های آینده را از همسایه‌ها گرفته تا زودتر بخواند و برای دانشگاه آمادگی بیشتر داشته باشد. تخیل می‌کنم پسرهای نوجوان فارغ از فضای مطایبات شبکه‌های مجازی برای راه‌اندازی کمیک‌استریپ‌های بر پایه توهین جنسیتی، می‌دانند رقابت ازین به بعد واقعی می‌شود و به بهانه نان‌آوری‌شان، از این به بعد سهم بیشتری از کیک استخدام‌ها نخواهند داشت؛ چراکه در سال‌های اخیر نان بسیاری از خانوارها به عطر دستان زنان سرپرست خانوار و خودسرپرست آمیخته بود. دست‌آخر به این می‌اندیشم اگر رئیس‌جمهوری با این اسلوب آشناکردن زنان به حقوق‌شان پیش برود، سال‌های خیلی آینده غریب نخواهد بود به جای جمله: «ان‌شاءالله یک کاکل زری بیاوری»، به مادران باردار بگویند: ان‌شاءالله یک بچه سالم بیاوری. شاهد مثال می‌آورم از زندگی بسیار مدرن خانواده‌ای ساکن خیابان دیباجی شمالی پایتخت، که در 400 متر آپارتمان مسکونی‌شان همچنان اندوه می‌خورند چرا پسرشان، پسر ندارد و فقط دو دختر دارد. به‌یقین باید جسارت طرح قانون جدید را در جایی ستود که زنان حتی سهم مساوی از دعای اطرافیان ندارند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.