|

برائت از اینها، حمایت از آنها

مهرداد حجتي

«مدتی است مردم دارند به لباس‌ گیر می‌دهند. عده‌ای به لباس سینماگران در فستیوال کن، عده‌ای به لباس کاروان ایران در المپیک، عده‌ای به لباس تیم ملی فوتبال و عده‌ای هم به لباس هنرمندان در یک جشن. عجب داستانی شده لباس!» دست‌چپی داشت با موبایل حرف می‌زد. انگار کسی از آن‌سوی خط چیزی پرسیده باشد. او جواب می‌دهد: «سابقه دارد. اما نه تا این حد که همه درگیرش شوند. حالا همه به نحوی درگیر این موضوع شده‌اند. به‌خصوص بعد از ماجرای یالثارات». باز انگار از آن‌سو چیزی می‌پرسند و او در پاسخ می‌گوید: «حتی نمی‌شود به زبان آوردش، چه رسد به چاپ و انتشارش. اگر یک نشریه دیگر بود می‌توانست چنین تیتر و مطلبی چاپ کند؟» معلوم نیست در آن‌سو چه اتفاقی می‌افتد که مکالمه‌اش همین‌جا تمام می‌شود. دست‌راستی می‌پرسد: «مصاحبه بود؟» دست‌چپی که گلویش خشک شده، بعد از نوشیدن جرعه‌ای آب می‌گوید: «می‌خواست از من حرف بکشد. دیدی که؟» و بعد کل آب لیوان را سر می‌کشد. دست‌راستی می‌گوید: «حالا واقعا نظرت چیست؟» دست‌چپی از بطری آب‌معدنی باز هم برای خود می‌ریزد و در همان حال می‌گوید: «اگر بگویم «وضعیت استثنا» شما ناراحت می‌شوید. ولی حقیقتا این ادامه همان «وضعیت اَبنُرمال» است. مدتی ماجرای فیش‌های حقوقی و حالا هم جنجال لباس و توهین این نشریه. وضعیت به‌گونه‌ای است که بخش‌هایی از جامعه سریع واکنش نشان می‌دهند. به‌خصوص وقتی پای «سلبریتی»ها در میان باشد، واکنش‌ها بیشتر است». دست‌راستی به نشریه‌ای که روی میز افتاده اشاره می‌کند و می‌گوید: «البته خودم هم باورم نمی‌شد تا اینکه با چشم‌های خودم دیدم. واقعا عجیب بود. فکر نمی‌کردم بشود چنین تیتری زد!» دست‌چپی به گارسون اشاره می‌کند و در همان حال رو به دست‌راستی می‌گوید: «هنرمندان برای جامعه مهمند. توهین به آنها با واکنش هواداران روبه‌رو می‌شود. اساسا افراد محبوب این‌گونه‌اند. تلنگر به آنها در جامعه پژواک پیدا می‌کند و صدای کوچک آن تلنگر چندبرابر و در همه‌جا طنین‌انداز می‌شود. در عصر رسانه نمی‌شود نسنجیده همین‌طور چیزی گفت و رفت. افکار عمومی یقه می‌گیرد، رها نمی‌کند، توضیح می‌خواهد و اگر قانع نشد، آن‌قدر با سماجت پیگیری می‌کند تا به نتیجه برسد». گارسون مدتی است کنار میز منتظر ایستاده است تا سفارش بگیرد. هر دو «فرانسه» سفارش می‌دهند. یکی با شیر و دیگری بی‌شیر. به‌همراه یک برش «چیزکیک». بعد از رفتن گارسون، دست‌راستی می‌گوید: «پس تکلیف آزادی بیان چه می‌شود؟ نشریه را به خاطر همین تیتر و مطلب بستند. این خوب است؟» دست‌چپی می‌گوید: «من که مدافع آزادی بیانم. همین‌طور هم مخالف توقیف مطبوعات. من و امثال من که نگفتیم توقیف کنید. با بستن آن نشریه، مسئله حل نمی‌شود. مسئله سر جایش هست. فقط محل بروز آن را از دسترس خارج کرده‌ایم. از اساس که حلش نکرده‌ایم». گارسون سفارش را آورده است. رو به هر دو می‌پرسد: «ببخشید، فضولی می‌کنم. بحثتان راجع به همین فحش است؟» و نشریه را نشان می‌دهد که زیر آرنج دست‌راستی مچاله شده. دست‌چپی می‌گوید: «شما کجا خواندید؟» گارسون به گوشی هوشمند همراهش اشاره می‌کند. و می‌گوید: «خبرها سریع می‌پیچند». دست‌راستی می‌پرسد: «شما چه فکر می‌کنید؟ این حرف باید زده می‌شد یا اینکه اساسا نباید زده می‌شد؟» گارسون خوشحالی‌اش را از اینکه تحویلش گرفته‌اند پنهان نمی‌کند؛ ذوق‌زده می‌گوید: «فکر کنم کمی تند رفته‌اند. می‌توانستند ایراد بگیرند. حرفشان را شیک و پاکیزه بزنند، اما تند رفتند و همین هم کار دستشان داد. شنیدم تعطیلشان کرده‌اند». دست‌راستی تشکر می‌کند و گارسون هم سری تکان می‌دهد و می‌رود. بعد رو به دست‌چپی می‌گوید: «به نظر بدجوری افکار عمومی را علیه خودشان شورانده‌اند». دست‌چپی که فنجان قهوه‌اش را در دست گرفته، می‌گوید: «بد نیست شما و دوستانتان گاهی اوقات به چنین مکان‌هایی بیایید و نظر مردم را راجع به برخی از افکار و اعمالتان بپرسید. مطمئنا بی‌تأثیر نیست. می‌توانید امتحان کنید». دست‌راستی که قدری جا خورده، می‌گوید: «می‌دانستم بالاخره باید چیزی بارم کنی. خودت می‌دانی که من با اینهایی که برای ما هزینه می‌تراشند میانه‌ای ندارم. فقط با آنهایی که می‌توانند برای ما اعتبار بیاورند میانه‌ام خوب است. این را هر عقل سلیمی تأیید می‌کند. موافقی؟»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.