دو روی سکه هنرمندان دردمند
خاطرهای که مهران مدیری از بیمحبتی هنرمندی در رابطه با بیماري سرطانی تعریف کرد، از یک سو و ماجرای انتشار بیاجازه عکسهای مدرسهای از سوی الهام چرخنده از سوی دیگر، به نقل محافل مختلف بدل شده و باعث شده است که مردم دو روی سکه حضور هنرمندان را در فضای اجتماعی کشور ببینند؛ اگر بخشی از هنرمندان با واردشدن به خیابانها و کوچهپسکوچهها و حضور در شبکههای اجتماعی به چهرهای کاملا اجتماعی بدل شدهاند؛ از آن سو، هستند برخی دیگر که غرور و شهرتشان باعث میشود برای دیدار کودکی سرطانی، تقاضای پول میلیونی کنند. در یک سو، «یاس» است که به دیدار یک کودک معلول میرود و با او، آهنگی را همخوانی میکند و در سوی دیگر، هنرمندی که بازیگر سالخوردهای را به عرصه تلویزیون وارد میکند اما اندکی بعد با کنارگذاشتنش، راه خیاباننشینی آن بازیگر را هموار میسازد. از یک سو، چیستا یثربی است که در پارک لاله برای کودکان کار قصه تعریف میکند و از سوی دیگر، الهام چرخنده برای نشاندادن خود، عکس کودکانی را انتشار میدهد که به خاطر مشکلاتشان، قرار بود هیچوقت معرفی نشوند! انتشار ویدئوی یاس در کنار بستر یک پسر معلول با واکنشهای گستردهای در شبکههای اجتماعی مواجه شده اما از آنجایی که او خوانندهای است که کم درباره فعالیتهایش حرف میزند و قصد رسانهایکردن آنها را ندارد، بسیاری این اقدام او را ربط دادهاند به شمایل آشنایی که مردم از یاس در آهنگهای اجتماعیاش دارند. داستان چیستا یثربی اما فرق میکند، او به «شرق» میگوید که دو سال است بهصورت انفرادی و بدون هیچ حمایتی، شبها که از سر کار برمیگردد، در پارک لاله برای کودکان کار آن محدوده قصه میخواند و آنچه باعث رسانهایشدن این خبر شده، حسرتی است که از نامشخصبودن این روند بدون حمایتهای لازم بر دلش مانده: «ماجرا خیلی اتفاقی شروع شد. یک شب در پارک لاله بودم و شرایطی دستبهدست هم داد تا برای چند بچه فالفروش و بچههایی که شیشه ماشین پاک میکنند قصه تعریف کنم و اینطور شد که دو سال است به این کار مشغولم بدون آن که دربارهاش جایی حرف بزنم». به گفته یثربی، آدم باید زکات دانش خود را جایی پس بدهد و «چه جایی بهتر از اینجا؛ اما مسئلهای که باعث شد ماجرای این داستان خوانیها را در کانال تلگرامیام بنویسم و همه از آن باخبر شوند، این بود که در همین هفته اخیر، مأمور پارک لاله و مأمور بازارچه کارآفرینی پارک لاله از ورود من و بچهها به داخل ممانعت کردند؛ جای دیگری هم نداشتیم که برویم، کافیشاپها هم راهمان ندادند. نشسته بودیم در تاریکی پشت موزه فرش و بچهها نور موبایلم را انداخته بودند روی صفحههای کتاب و من داستان میخواندم». نگرانی یثربی از ادامه فعالیت خودخواستهاش به نفع کودکان کار، همانقدر جدی است که نگرانی مردم از ورود عجیب و غریب برخی از هنرمندان به عرصه فعالیتهای اجتماعی. سؤال اینجاست چطور باید به هنرمندانی که میخواهند قدمی برای کودکان کار بردارند، اعتماد کرد وقتی الهام چرخندهها برای نشاندادن خود، عکس دیدارشان با این کودکان را رسانهای میکنند؟ سؤال اینجاست چطور میشود به هنرمندانی که خواهان بهبود وضعیت کودکان بیمار هستند، امیدوار بود وقتی مادری، بیماری کودکش را بهانهای برای خروج از کشور میکند؟ سؤال اینجاست چطور میشود، هنرمندی دردمند و اجتماعی بود و به پوپولیسم، سوءاستفاده از جایگاه و... متهم نشد؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.