شاهانه
احمد غلامی
هوشنگ هِری گفت: «چرا آروم و قرار نداری؟» فری کج گفت: «نمیدونم دلم از صبح آشوبه.» هوشنگ هری گفت: «هرچی بخواد بشه، میشه بالبال نزن!» فری کج گفت: «مگه قراره چیزی بشه؟» هوشنگ هری گفت: «نه، تو میگی قراره یه چیزی بشه...» فری کج گفت: «من کی گفتم!» هوشنگ هری جوابش را نداد. فری کج نشست روی نیمکت و برای پرندهاش موچ کشید. قناری پرید و از سقف قفس آویزان شد. فری کج گفت: «ببین از سقف آویزون شده، یه خبری میشه.» هوشنگ هری گفت: «اون زبونبسته چه میدونه تو دنیای ما آدما چه خبره!» فری کج گفت: «میفهمه، خوبم میفهمه!» هوشنگ هری گفت: «الان چی میگه؟» فری کج گفت: «میگه یه اتفاق بدی میافته!» هوشنگ هری گفت: «مثلا چه اتفاقی؟» فریکج گفت: «یکی میمیره!» هوشنگ هری گفت: «خب بمیره مگه چی میشه؟» فری کج گفت: «کی میمیره؟» هوشنگ هری گفت: «نمیدونم، تو میگی یه نفر میمیره!» فری کج گفت: «من کِی گفتم، حرف تو دهن من میذاری!» هوشنگ هری گفت: «ایبابا مگه تو نگفتی، از سقف که آویزون بشه یکی میمیره!» فری کج گفت: «کی از سقف آویزون بشه؟» هوشنگ هری گفت: «قناری!» فری کج گفت: «قناری که از سقف آویزون شد، بابام مرد.» هوشنگ هری گفت: «چطوری مرد؟» فری کج گفت: «نمیدونم، مرد دیگه!» هوشنگ هری گفت: «مگه تو بالا سرش نبودی؟» فری کج گفت: «شب مُرد، من خواب بودم. صبح پا شدم، گفتم، بابا، بابایی پاشو برو کارخونه. بابام نگهبان کارخونه بود. دیدیم تکون نمیخوره. ننه گفت، خستهس بذار بخوابه، گوربابای صاحبکارخونه. یه روزم بذار این بدبخت شاهونه بخوابه. راست میگفت، قفس رو برداشتم که برم، قناری پرید از سقف آویزون شد. ننه گفت، نرو مادر صبر کن، آیتالکرسی برات بخونم. خوند و فوت کرد دوروبرم. از خونه زدم بیرون. شب که برگشتم گفتم، ننه بابا کو؟ گفت، مُرد. گفتم، مُرد! گفت، ها راحت شد. حداقل یه روز تو زندگییش شاهونه خوابید. گفتم، ننه حالا کجا بردن بابارو. گفت، شهرداری اومد برد، خدا خیرشون بده. گفتم، ننه کجا خاکش کردن؟ گفت، ننه میخوای چیکار، تا زنده بود همو نمیدیدین، حالا که مرده میخوای چیکار، برو بچسب به زندگیت، یه زن بگیر مث بابات نشی. گفتم، بابا که زن داشت. ننه گفت، زن داشت!؟ چرا به من نگفته بودی! غلطای زیادی. خدا خرو شناخت شاخش نداد. گفتم، ننه زن بابا کی بود؟ گفت، من چهمیدونم! تو میگی زن داشت. گفتم، ننه بابا زن نداشت. ننه گفت، پس من سرخرم! گفتم، ننه خوب تو زن بابا بودی، منم همینو گفتم. آخه چرا آدمو دیونه میکنی... از صبح که این قناری از سقف آویزون شده، یه بند دلم شوره میزنه. نکنه باز بابام بمیره!» هوشنگ هری گفت: «تو که گفتی بابات مرده!» فری کج گفت: «آره. منظورم اینه که نکنه باز یه اتفاق اینجوری بیفته...» هوشنگ هری گفت: «هرچی خدا بخواد همون میشه... به دلت بَد راه نده. دنیا ارزش این همه گیروگور رو نداره. میفهمی!» فری کج گفت: «آره میفهمم. صبح که از خونه میزدم بیرون، هی داد زدم ننه من دارم میرم. جوابمو نداد. دلم براش سوخت. گفتم، بیچاره یه عمری سوزن به چشمش زده، خرج منو داده بذار یه بار شاهونه بخوابه. از خونه که اومدم بیرون تا رسیدم قهوهخونه دلم شور افتاد نکنه ننهم مثه بابام دیگه از خواب پا نشه! اگه ننهم بمیره چیکار کنم؟ دلشو ندارم برم خونه. تو شب با من میای خونه هوشنگ خان! هر چی باشه تو سرد و گرم روزگار رو چشیدی.» قناری از سقف کنده شد. هوشنگ هری گفت: «ببین نشست رو تیرک و وسط قفس که میگن شانس میاره. پاشو به دلت بد راه نده. برو دنبال کاسبی. خدا بزرگه...» فری کج مثل برق از جا بلند شد و گفت: «لعنت بر شیطون. راست میگی خدا بزرگه، بالاخره یهطوری میشه.» * داستانهای بههمپیوسته «کندو»، چهارشنبهها در همین ستون منتشر میشود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.