«راز گلِ» افتخاري
سهراب پورناظري
در مرور «راز گل» بايد يادي كرد از صداي«علیرضا افتخاری» و آهنگسازي «مجتبی میرزاده». «حنجرهای استثنایی، تسلط بر کلام، رنگ زیبای صدا، تحریرهای دندانهدار و شفاف»، همه اینها تواناییهای کمنظیر علیرضا افتخاری است؛ خوانندهای که از مکتب اصفهان و تاج برآمده و در عرصه خوانندگی ایران خوش درخشیده است. قدرت صدای او و ریاضتهایی که در راه ساختن این حنجره متحمل شد، بر کمتر کارشناس و موسیقیدانی پوشیده است؛ نگاهِ من به آثار قبل از دهه 80 ایشان است که الحق و الانصاف جزء کارهای درخشان موسیقی ایران در آن دوره زمانی است. من به عنوان یک مخاطب و نه به عنوان یک موسیقیدان، ترجیح میدهم به نقاط قوتِ هنرمندان توجه كنم و حداکثر لذتی را که میتوان از آثار زیبایشان برد، ببرم و اما به عنوان یک موسیقیدان کوشش میکنم از اشتباهات و نقصان ایشان درس بگیرم و تلاش کنم هوشیاری خود را در تمامِ دورانِ کار حرفهای از دست ندهم. «علیرضا افتخاری» را در دوره اوج خود میتوان جزء قدرتمندترین آوازخوانانِ ایرانی دانست و اما «مجتبی میرزاده»، جزء پرقدرتترین ویولننوازان و کمانچهنوازانِ طول تاریخ موسیقی ایران است؛ سونوریته ویژه، قدرت کمنظیر در تکیهها، آرشه مقتدر و سلیقه ویژه در ارکستراسیون و گروه سازهای زهی، از او هنرمندی منحصربهفرد ساخته است. همکاری این زوج بااستعداد، اثر «راز گل» را که جزء زیباترین آثار در دوره خود است، به وجود آورده.به جرئت میتوان «افتخاری» را جزء بهترین تصنیفخوانانِ ایرانی دانست. این مطالب و اصرار به گفتنِ آن به این دلیل است که در سالهای اخیر کمتر کسی به نقاط درخشان هنر ایشان پرداخته است. «علیرضا افتخاری»، میتوانست به پرچمدار آواز ایرانی بعد از استاد شجریان تبدیل شود که کمدقتی در انتخاب آثار منتشرشده بعد از دهه 80 و حفظنکردن آمادگی صدا و حنجره در این دوره، از این مهم جلوگیری کرد، البته من بههیچعنوان حق قضاوتكردن درباره این هنرمند بزرگ را ندارم؛ اما این هشداری به خود و هنرمندانی است که مورد اقبال مردم قرار میگیرند. در هر صورت، من لحظاتي بهیادماندنی با آثار زیادی که این هنرمند نقش خوانندگی را در آنها داشته، تجربه کردهام. همیشه شاد و سلامت باشند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.