آینه
اعتماد رقیب اصلی روحانی خودش است نه احمدینژاد عباس عبدی: نیروهای حاشیه به خودی خود و بهتنهایی نمیتوانند بر نیروهای متن غلبه کنند، مگر آنکه مثل سال ١٣٨٤ با بخشی از نیروهای متن همدست شوند که درمورد انتخابات سال آینده رخدادن چنین اتفاقی تقریبا محال است/ بهطورکلی نظام و ساختار رسانهای این دولت فشل است. بهجای آنکه از توان نیروهایش استفاده کنند، این نیروها هستند که دولت را هُل میدهند. دولتی تماما بروکراتیک و فاقد ظرفیت و اقدامات سیاسی و تبلیغی است و همین پاشنه آشیل آن است. بنابراین مشکل مطرحشده از طرف شما نیز به شکلی بازتاب این واقعیت است/ رقیب اصلی روحانی عملکرد خودش است و اینکه مجموعه اطرافیانش تا چه حد کارآمد و با سلامت عمل کنند. نه احمدینژاد و نه کس دیگری رقیب اصلی و اولیه او نیست.
کیهان کار پژمردگی یک گُل نیست... حسین شریعتمداری: کسانی که علیرغم فقر و تنگدستی محرومان و مستضعفان - بخوانید ولینعمتهای انقلاب- با دریافت حقوقهای نجومی به بیتالمال دستدرازی میکنند بیتردید افراد شایستهای برای تصدی مدیریتها و مسئولیتهای نظام اسلامی نیستند. و در مشکلات پیشروی مردم و نظام نه فقط کمترین انتظار گرهگشایی از آنان وجود ندارد، بلکه بیم آن میرود که برای حفظ موقعیت خود و آنچه به ناحق بر آن چنگ انداختهاند، دست به زدوبندهای دیگری نیز بزنند. افرادی از این دست بهآسانی از سوی دشمنان گوشخوابانیده مردم و نظام قابل خریداری خواهند بود و این خطر حتی اگر در حد و اندازه یک احتمال نیز باشد- که هست- جای کمترین درنگی در برکناری و مجازات آنان باقی نمیگذارد... آنچه مورد انتظار است مقابله جدی با گرایش مدیران و مسئولان به زندگی اشرافی است و دراینمیان، شمارش مبالغی که به ناحق گرفته و یا هزینه شده است در مرحله بعدی اهمیت قرار دارد. چراکه آنچه خطرآفرین است، برداشت فلان مبلغ کلان از سوی فلان مدیر دولتی یا سایر مسئولان نیست، بلکه فاجعهای است که حضور اینگونه مدیران در مسئولیت میتواند به دنبال داشته باشد. به بیان دیگر، «کار پژمردگی یک گل نیست، جنگلی میسوزد»!
جمهوری اسلامی و اینک انقلاب اخلاقی واقعیت اینست که جامعه ما علیرغم اینکه هم انقلابی است و هم اسلامی، مدتی است که از ضعفهای اخلاقی زیادی رنج میبرد. اینکه آحاد جامعه حق داشته باشند مسئولان، شخصیتها، نهادها و ارگانها را نقد کنند، نهتنها عیبی ندارد بلکه یک نقطه قوت برای جامعه و حتی یک ضرورت است به شرط آنکه ضوابط و چارچوبهای نقد رعایت شود و به بداخلاقی و کینهتوزی و تهمت و اهانت و تضعیف منجر نشود. اگر این ضوابط و چارچوبها دقیقا رعایت نشود آنچه صورت میگیرد انتقام خواهد بود نه انتقاد. متأسفانه اکنون انتقام جای انتقاد را گرفته و همین امر موجب بروز بداخلاقیهای شدیدی شده و جامعه را در آستانه سقوط اخلاقی قرار داده است. عدهای به بهانه انتقاد به ارتش حمله میکنند، عدهای به بهانه انتقاد به سپاه و بسیج حمله میکنند، عدهای با همین بهانه دولت را تخریب میکنند...
جوان
برائت از گذشته، استراتژی یا تاکتیک؟ رحیم زیادعلی: برخی آگاهان سیاسی معتقدند، رفتار کج دار و مریز مدعیان اصلاحطلبی با مسئله فتنه ناشی از نوعی تعارض درونی میان آنها هم میتواند باشد. طیفی اصرار دارد که برای ادامه حیات سیاسی خود راهی ندارند جز اینکه از گذشته پرچالش خود فاصله بگیرند و برخی دیگر همچنان بر مواضع فتنهگون خود اصرار دارند، اما معتقدند این اعتقاد را نباید علنی کرد بلکه با سکوت و گذشت زمان از آن عبور کرد. این تعارض را میتوان در چگونگی برخورد اصلاحطلبان با چالشی به نام حقوقهای نجومی بهروشنی دید. برخی از آنها که در طیف کارگزاران تعریف میشوند، میگویند: دولت نباید زیر بار میرفت و مدیران نجومی را عزل میکرد، بلکه میبایست آن را گردن دولت گذشته میانداخت، این جماعت از فیشهای حقوقی به عنوان باتلاقی یاد میکنند که دولت روحانی متأثر از فضای احساسی وارد آن شده است. طیفی دیگر از اقدام مدیران نجومی به عنوان یک رفتار «خجالتآور» یاد میکنند که آبروی اصلاحات را برده است، خصوصا آنکه برخی از این مدیران معزول بعضا سابقه وزارت در دولت اصلاحات را دارند و به عنوان یک اصلاحطلب شاخص شناخته میشوند. البته این موضعگیریها هرگز به فضای عمومی جامعه ورود پیدا نمیکند؛ بلکه در همان محافل خصوصی میماند، کمااینکه رسانههای وابسته به جریان مدعی اصلاحات (که روزگاری شعار «دانستن حق مردم است» آنها گوش فلک را کر کرده بود) اکنون کمترین مطلبی راجع به این مفاسد نمینویسند. اما آیا این قبیل مواضع محفلی و هدایتشده میتواند مجوزی برای بازگشت مدعیان اصلاحطلبی به نهادهای قدرت باشد؟ به نظر میرسد آنها باید بین احترام به قانون و ساختارهای قانونی با رفتارهای ساختارشکنانه یکی را انتخاب کنند. تجربه فتنه 88 عبور از ساختارهای قانونی بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.