تضادهاي ابدي
«بيكار نشسته بودم تو اتاق كه ديدم يكي از پنجره بسته اومد تو. چند ثانيهاي نگاهش كردم و بعد گفتم: آخه مگه مرض داري مزاحمم ميشي؟ خنديد و گفت: مگه منتظرم نبودي؟ چرا بايد منتظر احمقي مثل تو باشم؟ برا اينكه ازم ميخواي بهت آشپزي ياد بدم. من كِي خواستم آشپزي ياد بگيرم؟ خودت نبودي ميگفتي اگه ميتونستم آشپزي ياد بگيرم ديگه زندگيم سروسامان ميگرفت؟ من؟ نه، پس من. گمشو ببينم. من و آشپزي؟ باشه ميرم. ولي يادت باشه خودت گفتي. سرخوشانه لبخند زد و دست تكان داد و گفت: خداحافظ احمقجون. لنگه جورابي رو كه بغل دستم بود با غيظ پرت كردم طرفش. جوراب اونقدر سبك بود كه حتي دو متر اونورترم نرفت چه برسه به اينكه بخوره به طرف. ايندفعه، برخلاف اومدنش كه از پنجره بسته بود، رفت كه از ديوار بره بيرون. داد كشيدم: هي عوضي، اين اتاقها در هم دارهها. در ميخوام چيكار؟ يه موي پنجره بسته و ديوارو نميدم به صدتا در باز...». «عذاب ابدي» محمدهاشم اكبرياني با اين جملات شروع ميشود. «عذاب ابدي» رماني از اكبرياني است كه بهتازگي در نشر ثالث منتشر شده است و آنطور كه در همين چند سطر ابتدايي رمان هم پيداست، طنز از مؤلفههاي اصلي روايت رمان است. «عذاب ابدي»، داستاني خطي و سرراست ندارد و روايتي است از زندگي آدمي كه ذهنش پر است از فكرها و تمايلات متضاد. راوي از همان آغاز رمان مدام از حادثهاي به حادثهاي ديگر ميپرد و وقايع مختلف و بهظاهر بياهميت زندگياش را پشت هم شرح ميدهد. «عذاب ابدي» روايتي اولشخص دارد و راوي داستان بيآنكه خود خواسته باشد، بر اثر يك اتفاق به ماجرايي وارد ميشود كه گويا هميشه با آن درگير بوده است. «عذاب ابدي» زباني ساده دارد و روايت راوي و ديالوگهاي داستان با زبان محاوره نوشته شدهاند. در بخشي ديگر از اين رمان ميخوانيم: «چه فرق ميكنه مرغ از كجا فهميده باشه من از بوي جوراب خودم خوشم مياد. مسئله اينه كه الان از كافيشاپ خارج ميشم و ميرم پي زندگيم. گل، سگ، مرغ و اون يارو كه از ديوار و سقف و پنجره بسته مياد و ميره همگي در يه آن اومدن و رفتن. خب اومدن كه اومدن يا رفتن كه رفتن، به من چه مربوطه. چقدر خوبه آدم بشينه و برا خودش خيالات ببافه. ولي دلم برا اون سگي كه نميدونست كجا بره ميسوزه. ولش كن بابا. حالا منم برا خودم يه سگي تو خيالاتم ساختم ديگه، لازم نيست اينقدر براش دل بسوزونم. نصفه شب، نصفه شب كه چه عرض كنم تقريبا نزديكاي صبح بود كه صداي در اومد. اصلا حوصله نداشتم بلند شم برم درو باز كنم ولي مگه يارو ولكن بود. بذار اونقدر زنگ بزنه جونش درآد. اينو به خودم گفتم و بيخيال زنگ شدم. چند لحظه بعد ديدم يكي از ديوار اومد تو و يه سگم باهاشه. خب معلومه همون يارو بود و سگ پشمالويي كه تو كافيشاپ ديدم. سرمو بردم زير پتو و اصلا نگاشونم نكردم. اونام گذاشتن رفتن. ولي اون سگ پشمالو و كمي هم اون گل منو ياد ماجرايي ميندازن كه تقريبا پنجاه سال قبل كه هنوز به دنيا نيومده بودم اتفاق افتاد و بين مردم دهنبهدهن گشت و تو كتابا اومد و منم خوندمش و بد نيست براتون بگم البته فكر كنم اگه از رو كتاب بخونم بهتره؛ من اصلا نميتونم خوب داستان تعريف كنم...»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.