تلویزیون و تشویق به یادگیری فن
مهسا جزینی: در صداوسیمایی که با كمبود مخاطب روبهروست و به ضربوزور تاکشوها یا پدیدههایی مانند عادل فردوسیپور ميكوشد همان مخاطبان اندک خود را نگه دارد، گاهی استثنا بر قاعده چیره میشود. تکآیتمهایی که به علت محتوای حرفهای، در جذب مخاطب موفق است. چند روز قبل بهطور اتفاقی توجهم به برنامهای جذب شد که ظاهری کمیک داشت؛ موضوع برنامه اهميت توجه به آموزشهای فنی و حرفهای بود، روز بعد هم این برنامه را دنبال کردم. شخصیت اصلی هر آیتم نوجوانی است که دنبال شغل میگردد؛ اما هربار به این نتیجه میرسد که آن شغل مناسب او نیست و باید سراغ شغل دیگری برود، . کاراکتر آن یادآور شخصیت نوستالژیک دهه 60 ،اکبر عبدی در برنامه (باز مدرسهم دیر شد) است؛ ولی اینبار بهجای مدرسه هر روز دیر سر کار میرسد؛ نامش هم پیام کار است، به این بهانه، مخاطب برنامه در هر آیتم با یک برنده المپیاد فنی و حرفهای آشنا میشود که بهجای آرزوی دکتر یا مهندسشدن، به سمت مهارتآموزی رفته و اكنون در 20سالگی مثلا ماهی پنج تا شش میلیون هم درآمد دارد! برنامه سعی کرده به شکلی از کلیشه، کلیشهزدایی کند؛ بهجای تمرکز بر مدالآورندگان ورزشی و المپیادهای علمی و الگوسازی از آنها که مورد علاقه صداوسیماست، سراغ قشری رفته که در حاشیهاند. بهجای اینکه یک کارشناس با آمار از بحران فارغالتحصیلان بیکار و خیل مدرکبهدستان بیمهارت، بگوید. از اینکه تعداد کارگران ماهر و تکنيسینها باید سه برابر مهندسان باشد؛ اما اكنون وضعیت معکوس است، آن را به زبانی درآورده که از قضا بتواند مخاطب اصلیاش را پای تلویزیون برای دقایقی نگه دارد؛ یعنی همان نوجوان 15سالهای که در آستانه انتخاب رشته است و بهواسطه تسلط و هژمونی رشتههای نظری، نگاه خریداری به رشتههای فنی و حرفهای ندارد. میگویند در بحث اقتصاد مقاومتی و اشتغال، یکی از واژههای كليدي و مهم، مهارتآموزی است و لازم است توجهی ویژه به آموزشهای مهارتی داشته باشیم. فارغ از این توصیه و موضوع این برنامه که بهانه نگارش این یادداشت شد، باید گفت جای خالی چنین تکآیتمهایی با موضوعات متنوع در صداوسیما خالی است، آنهم برای مخاطب کمحوصلهای که این روزها دایره امکان و انتخابش به صداوسیمای داخلی محدود نیست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.