|

آقای رئيس‌جمهور! آقای شهردار!

صدای معلولان را بشنوید

شرق: شمار کمپین‌های حمایتی در حوزه‌های مختلف از حد گذشته، اما سؤال اینجاست که این کمپین‌ها تا چه حد، در به‌دست‌آوردن مطالبات عموما اجتماعی خود موفق بوده‌اند؟ این روزها عکس‌هایی از کمپین ایران11 دست‌به‌دست می‌چرخد، عکس‌هایی که اثر هنری یک معلول را از در بطری‌های نوشابه نشان می‌دهد. این اثر و آثاری مشابه با آن، اگرچه موفق هستند اما سؤال اینجاست که در قالب یک کمپین چه کمکی به حمایت بیشتر از معلولان خواهد کرد؟ علی همت محمودنژاد، رئیس انجمن حمایت از حقوق معلولان، پاسخی تردیدآمیز به این سؤال دارد. او معتقد است چندین علت برای ناکارآمدی کمپین‌هایی که برای حمایت از معلولان راه افتاده‌اند، می‌شود عنوان کرد اما اصلی‌ترین‌شان، مشکلات قانونی و اعمال‌نشدن همان قانون‌ها و وعده‌های مصوب است: «معلولان یکی از ارکان اصلی جامعه ما هستند که برخلاف تصور عموم مردم و مسئولان فقط دچار مشکلات دسترسی و حرکت در سطح شهر نیستند و می‌خواهند به حقوق مدنی، سیاسی، اجتماعی و شهروندی آنها توجه شود». به گفته او، رئیس جمهور در ژانویه سال‌2014 در بازدید از مرکز نگهداری معلولان حضرت مریم، قول داد تا پایان نیمه اول سال 94 تمام مشکلات توان‌بخشی معلولان حل شود، این درحالی است که محمودنژاد می‌گوید نه تنها این وعده عملی نشده بلکه حتی بودجه سازمان بهزیستی هم به‌عنوان نهاد متولی این حوزه، ریالی افزایش پیدا نکرده است: «براساس قانون چهارم توسعه، سازمان بهزیستی یکی از سازمان‌های حمایت‌پذیر است و طبق قانون باید بودجه صددرصدی به آن تخصیص پیدا کند، این در حالی است که همین الان، این سازمان با کسری هفت‌درصدی بودجه مواجه است» و وقتی که بودجه سازمان بهزیستی کم شود، عملا بودجه حمایت از معلولان کم خواهد شد: «امروز معلولان ما که از نظر توان‌بخشی در مضیقه هستند، در طرح سلامت درنظر گرفته نشده‌اند و هزینه سنگین درمان‌شان روی دوش خود آنهاست». به گفته او، در چنین شرایطی چطور می‌توان امیدوار به کمپین‌ها بود و از سوی دیگر، معلولان جز دل‌بستن به همین کمپین‌ها چه کاری از دست‌شان ساخته است؟» حرف که به اینجا می‌رسد، محمودنژاد با صدای حزن‌آلودی ادامه می‌دهد: «من خانواده‌ای را می‌شناسم که سه عضو معلول دارد و به این خانواده سبد کالایی که قرار بود به 10میلیون معلول کشور تعلق بگیرد، اختصاص داده نشده. من پدر خانواده‌ای را می‌شناسم كه با 700‌هزار تومان درآمد ماهانه و فرزند معلول، از همین سبد کالای ساده هم محروم بوده است. چرا دولت سبد کالای مـعـلـولان را از سبد کالای دیگر اقشار جامعه جدا نمی‌کند تا دسترسی خـانــواده‌هـای معلولان به آن راحت‌تر شود؟» گله‌هایی که رئیس انجمن دفاع از حقوق معلولان مطرح می‌کند تنها مختص به دولت نیست، او از شهرداری کلان‌شهرها هم گله دارد که چرا حق معلولان را در بافت شهرها نادیده گرفته‌اند: «برخی از مناطق تهران، آن‌قدر بافت فرسوده‌ای دارد که امکان دسترسی و تردد آن برای معلولان فراهم نیست و حتی شهروندان عادی باید با حرکات ژانگولر از آن عبور کنند. چند درصد از ایستگاه‌های متروی ما برای معلولان مناسب‌سازی شده؟ من خانواده‌ای را می‌شناسم که به‌علت بضاعت کم مالی مجبور به زندگی در طبقه چهارم یک آپارتمان شده‌اند و فرزند معلول‌شان به‌خاطر نبود آسانسور، از تحصیل محروم شده است. چنین ساختمان‌هایی چطور پایان‌کار گرفته‌اند آقای شهردار، اگر قدیمی هستند، نمی‌شود با صرف هزینه مابه‌التفاوت، آن خانواده را به ساختمان دیگری برد؟ هزینه محرومیت از تحصیل آن کودک بیشتر است یا مابه‌التفاوت جابه‌جایی آنها به ساختمانی دیگر؟». پایان بخش درددل‌های رئیس انجمن دفاع از معلولان هم این است: «تصور من این است كه در حوزه خدمت به معلولان، افرادی با اراده‌های مصمم مشغول به کار نیستند. درست است که وزیر رفاه ما یک وزیر کارگرگراست؛ اما متأسفانه معلول‌گرا نیست درحالی‌که معلولان به خاطر شرایط گوناگونی که دارند حتی از کارگران جامعه هم در طبقه اجتماعی ضعیف‌تری قرار دارند. در چنین شرایطی بعید نیست که صدای‌شان را بخواهند با کمپین‌ها به گوش دولت و شهرداری‌ها برسانند، اگر گوش شنوایی باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.