|

زندگی با «ام‌اس» می‌گذرد خشم، حسرت و شادمانی

مریم پیمان

نفس عمیق می‌کشم، از خشم. داروخانه شبانه‌روزی بوعلی همیشه خاطرات انتظار، اشک و غصه را داشته است. این‌بار هم مستثنا نیست. از آمدن به اورژانس مجتمع بیمارستانی آن برای پدر و خواهرم گرفته تا اجبار برای خرید داروهای خودم. همه و همه لحظه‌هایی بودند که از در بسته داروخانه‌های دیگر به اینجا رانده شده بودم، نه شیطان‌وار که مضطر و مضطرب. بیشتر اوقات از در این داروخانه ناامید یا عصبانی بیرون آمده‌ام؛ 130 ‌هزار تومان یک عدد آمپول هفتگی‌ام را خریده‌ام، به جرم شلوغ‌بودن روزها و گرم‌بودن هوا و نرسیدن به گرفتن دفترچه جدید بیمه. باز هم شکر که سلامتی هست و توانی برای کار و زندگی و خانواده‌ای برای حمایت در همه لحظه‌های سخت. یک آن، به لحظه‌ای می‌اندیشم؛ به تنهایی یک انسان. به تنهایی و ناتوانی یک بیمار آواره در اداره‌های دولتی در دمای مرداد‌ماه برای اثبات بیمار‌بودن و نیازمندبودن به دارو و گرفتن حواله‌های دارویی یا لحظه‌ای که پدری توان پرداخت هزینه درمان فرزندش را ندارد. حتی سازمان‌های حمایتی هم با همه خیرخواهی‌هایشان این تنهایی را پاسخ نخواهند داد. این ظاهر داستان است و حتی بودن همه انسان‌های کره زمین در همه لحظه‌های دشوار زندگی، درد را درمان نمی‌کند. تنها درمان‌کننده دردهای گفته و ناگفته انسانی، نیروی درونی هر انسان و بیش و پیش از آن، خدای نادیده و پنهانی است که تمام امیدهای برآورده‌نشدنی در او متجلی می‌شود. نفس عمیق می‌کشم، با حسرت. چهره خندانش در تصویر آرامم می‌کند. برای‌ هزارمین بار به چهره دور از دسترسش نگاه می‌کنم. کاش بود و آغوش سنگینش را برای دخترکی باز می‌کرد که به هیچ‌کدام از قول‌هایش عمل نکرده است. به مهم‌ترین قولی که به چشمان پدرش داده بود می‌اندیشد؛ دخترک مراقب خودش نبوده و امروز جسم و جانش آزرده است؛ آزرده از خوبی‌ها و بدی‌های روزگار تلخ و شیرین سپری‌شده. در 13 سالی که او نبوده است، چه «انسان»‌هایی که بزرگوارانه در حقش «پدری» کرده‌اند و او در همان لحظه‌ها چه حسادتی در رگ‌هایش نسبت به فرزندان آنها جاری شده است. حتی چشمانش هر باری که اتفاقی، محبت پدری را در حق فرزندی دیده، تلخندی به چهره‌اش نشانده و ترس ازدست‌دادن «مادر» وجودش را لرزانده است. مادر این روزها آزرده‌تر از گذشته به نظر می‌رسد؛ چون بارها چشمان به‌غم‌نشسته دخترش را دیده است. نفس عمیق می‌کشم، با شادمانی. همانند نامش، مائده این روزهای من است. به زور غذایش را می‌خورد و زیر لب نق می‌زند. تنها به بهانه هدیه‌ای که خواهد داشت، نجویده و با عجله لقمه‌ها را فرو می‌دهد. سعی می‌کنم نخندم و خودم را جدی نشان بدهم. همیشه که نباید ناز بچه‌ها را کشید. خودم را مشغول مرتب‌کردن اتاق نشان می‌دهم. «خاله! غذایم تمام شد. بروم حیاط؟». چه طنین شیرینی است، پژواک صدای دخترک پنج‌ساله! از ضعف بدنی رنج می‌برد؛ اما قدرت کلام و ذهنش، هرکسی را در اطراف جذب می‌کند. نگران آینده مبهم او و همه بچه‌هایی هستم که در مؤسسه‌های دولتی و خیریه هستند؛ اما همین که می‌دانم امروز ظهر غذایش را خورده و سالم است، آرام می‌گیرم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.