|

آينه

ايران خطای مهندسی‌‌شده شروین وکیلی: نژادپرستی برچسبی ناخوشایند و نازیباست که نادرستی علمی‌اش و پیشینه‌ خونین‌اش در قرن گذشته به‌قدر کافی سنگین و اثرگذار بوده، تا توسط گروه‌های ایران‌ستیز همچون انگ و برچسبی برای حمله به هویت ملی ایرانیان به کار گرفته شود. این نکته که نژادپرستی هیچ ارتباطی با نمودهای مورد ادعای سخنگویان این جبهه ندارد، یا این حقیقت که کلمات در این گفتمان به عمد اشتباه به کار برده می‌شوند و گواهان آشکار و عیان با قصد و غرض تحریف می‌شوند، هیچ تأثیری در این میان ندارند، چراکه قصد گفتمان‌هایی فریبکارانه از این دست «تولید مدارهای سلطه» به هر قیمتی است و نه زایش قدرتی استوار و حقیقت‌مدار. قدرت استوار و هویتِ جمعی نیرومند تنها از تبارنامه‌های تاریخی دیرپا و همجوشی‌های ژرف هویت‌ها برمی‌خیزد. ازاین‌رو است که هویت‌های ساختگی و نوپا و مهاجم ناگزیر به جعل و دروغ و فریب روی می‌آورند، تا خود را با رقیبان کهنسال‌تر و نیرومندتر خود همتا بنمایند و چه‌بسا با همین مکر بر آنان غلبه یابند. در این بستر پرسش از نژادپرستی ایرانیان یک گزاره‌ بی‌اثر و خنثی علمی نیست. که کلیدی است بر دروازه‌ هویت ایرانی و خشتی است از دیوار کجی که در کنار این دروازه بنا کرده‌اند. آیا ایرانیان نژادپرست هستند؟ پاسخ علمی، عقلانی، رسیدگی‌پذیر، مستند و آشکار این پرسش برای هرکسی که اندکی تاریخ و جامعه‌شناسی بداند، یک «نه» قاطع است. اما ضرورت دارد که پس از اعلام این پاسخ منفی، این پرسش طرح شود که «چرا اصرار دارید مفهومی چنین پرت را به ملتی چنین پاکیزه از آن منسوب کنید؟»

جوان یکی به نعل، یکی به میخ اصلاحات در زمین اعتدال سیدعبدالله متولیان: شکست اردوگاه اصلاحات در انتخابات هفتم اسفند ۹۴ بازی اصلاح‌طلبان را برای عبور از روحانی خراب کرد و آنان را در انجام نقشه‌های ازپیش‌‌نوشته‌شده برای کشاندن نظام به دوقطبی‌های دروغین و بازگشت به دوره اصلاحات ناکام گذاشت. اصلاح‌طلبان که با رندی، تمام آرای اصولگرایی و مستقل روحانی را به‌عنوان آرای اصلاح‌طلبی به‌نفع خود مصادره کرده بودند، از همان آغاز راه با سیاست یکی به نعل یکی به میخ، ضمن مطالبه و سهم‌خواهی حداکثری از کابینه روحانی، آشکارا از وی با عناوینی همچون دولت مستعجل و رحم اجاره‌ای یاد کرده و اعتدال را فاقد وجاهت و جایگاه اندیشه مستقل دانسته و حداکثر آن را یک گفتمان مقطعی که بر موج بی‌تدبیری نامزدهای اصولگرا در انتخابات ۹۲ سوار شده، معرفی کردند. اردوگاه اصلاحات با خیال‌بافی‌ها و تحلیل‌های آرژانتینی (که هم‌اینک نیز با شدت تمام ادامه دارد) از انتخابات ریاست‌جمهوری ۹۲، با برجامیزه‌کردن فضای جامعه، خود را آماده ورود به عرصه انتخابات مجلس دهم و تشکیل مجلسی همچون مجلس ششم و پیگیری برنامه‌های برزمین‌مانده از سال ۸۴ می‌کردند که به‌ناگاه با شکست در انتخابات مجلسین ایران، دچار شوک غیرقابل‌باور شده و مجددا تشتت و اختلافات در این اردوگاه گسترش پیدا کرده است. هم‌اینک اردوگاه اصلاحات با قبول شکست و با تغییر خطوط راهبردی و تدوین تاکتیک‌های جدید خود را برای شکار اعتماد عمومی در انتخابات ریاست‌جمهوری سال آینده آماده می‌کند.

رسالت شاهد از غیب رسید سیدمسعود علوی: فائزه هاشمی اکنون عضو مرکزیت حزب کارگزاران است. این حزب باید تکلیف خود را با کسی که با «حکومت دینی» مخالف است مشخص کند. چون قرار است این حزب در صورت پیروزی در انتخابات، کارگزار «حکومت دینی» باشد نه حکومت بی‌دینی! پیش از این برخی از اعضای حزب کارگزاران اظهاراتی داشتند مبنی‌بر عدم اعتقاد به مبانی جمهوری اسلامی، اما هرگز به این صراحت، یک عضو مرکزیت آن نفی حکومت دینی را ابراز نکرده بود. به نظر می‌رسد، حزب کارگزاران و خانواده آقای هاشمی در مورد هزینه‌های اظهارات و اعمال فائزه و مهدی، باید یک ارزیابی داشته باشند. اگر فایده‌ای بر این هزینه مترتب نباشد - که نیست - در تبری از او تردید نکنند. منتقدان فائزه و مهدی، بارها مواردی مستند را درباره آنها مطرح کرده‌اند. اما اعلام مخالفت با حکومت دینی توسط فائزه در حقیقت یک شاهدی است که از غیب رسیده است. کسانی که هنوز از وی دفاع می‌کنند باید به‌نوعی این شاهد و شاهد قبلی (حضور در محفل بهائیان) را انکار کنند. نکته آخر اینکه پایه‌گذار حکومت دینی، رسول مکرم‌اسلام‌(ص) و ائمه هدی (ع) هستند و بنا به فرموده امام‌خمینی(ره) «ولایت فقیه، استمرار ولایت رسول‌الله (ص) است» و فلسفه ظهور و قیام حضرت حجت‌بن‌الحسن العسکری (عج) تشکیل حکومت دینی برای اقامه عدل در جهان است. اگر فائزه هاشمی با جمهوری اسلامی مشکل دارد، چرا حکومت دینی را مطلقا نفی می‌کند؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.